Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық саясаткер Джозеф Ф. Фицпатрик (шамамен 1882 жылы туған)
American politician
Joseph F. Fitzpatrick (born around 1882)
Саяси мансап
1925 жылдың маусым айында Фитцпатрик, "еңбек және бауырластық аясындағы белгілі тұлға", жаңа құрылған 13-ші округтен сәтті сайланды. Басылым сайлауда Фитцпатрик Карл Джейкобсонға 3722 дауысқа қарсы 3044 дауыспен және Джозеф Л. Педроттиге 2405 дауыспен аз дауыс айырмасымен жеңіске жетті.
In June 1925, Fitzpatrick, "a figure in labor and fraternal circles," was the successful candidate in the newly formed 13th District. In the general election, Fitzpatrick was elected by a minority vote of 3,722 to 3,044 for Carl Jacobson and 2,405 for Joseph L. Pedrotti.
Тұтқындау
Осы арада бұрынғы қалалық кеңес «Туннельдер көлік компаниясына» Екінші көше туннелі ішінде орындықтары бар жылжымалы жаяу жол салуға франшиза берді, оның екі жағында да «қоғамдық жаяу жол» болады делінген. Фицпатрик пен Чарльз Э. Даунс, екі жаңа кеңес мүшесі, жобаға қарсы екендерін айтты, бірақ «Туннельдер көлігінің» вице-президенті Уильям Ходжестің сөзіне қарағанда, Даунстың жалға алушыларының бірі – Джек Мерфи немесе Дж. Говард Мерфи – Ходжеске кеңесшілердің дауысын алуға болатынын мәлімдеді. Ходжес Даунстың кеңсесіне барып, нені күтіп тұрғанын сұрады, ал Даунс: «Ол ұзын, жалпақ және жасыл», – деп жауап беріп, конверттің артқы жағына тіктөртбұрыш салды. Сол күні Ходжес кеңес төрағасы Бойл Уоркманды хабардар еткенін, содан кейін округтік прокурор Аса Киес пен бас прокурор Бюрон Фитцпен бірге екі кеңесшіге қастандық жасауға кірісті. 1925 жылдың 18 тамызында жаңа кеңес жобаға қатысты қаулыларды қабылдауға дайын болды, бірақ Даунс пен Фитцпатрик «маңызды кездесу» бар екенін айтып, дереу дауыс беруге қарсылық білдірді. Даунстың қалалық әкімшілік кеңсесіндегі кездесу Ходжеспен өтті, ол әр кеңесшіге журнал беттеріне оралған 1000 доллардан белгіленген ақша берді. Ходжес бөлмеден шығар кезде, дәлізde жасырынып тұрған полицейлерге сигнал беру үшін қалпағын көтерді, сосын екі кеңесші де тұтқындалды. Мерфи де тұтқындалды. Соттан кейін штаттық түрмелер басқармасы Фитцпатриктің жазасын бес жылға белгілеп, мерзімінен жартысы өткен соң шартты түрде босатуға рұқсат берді. 1926 жылдың 28 сәуірінде Сан-Квентин мемлекеттік түрмесіне ауыстырылғанда, оның бойы 1 метр 80 сантиметр, терісі ақ, шашы қара, көзі көк екені тіркелді. Ол 1927 жылдың желтоқсанында шамамен жиырма ай түрмеде отырғаннан кейін босатылып, бірден Канзас-Ситиге кетті. 1933 жылдың желтоқсанында губернатор Джеймс Ролф оған толық кешірім берді.
Meanwhile, the former City Council had awarded a franchise to the Tunnels Transportation Company to build a moving sidewalk within the Second Street Tunnel, with seats, "on each side of which would be a public sidewalk." Fitzpatrick and Charles E. Downs, both new council members, said they were opposed to the project, but, according to William Hodges, vice president of Tunnels Transportation, one of Downs's tenants — Jack Murphy, or J. Howard Murphy — told Hodges that the councilmen's votes could be obtained. Hodges went to Downs's office and asked him what was expected, to which Downs is said to have replied: "It's long and flat and green," and he drew a rectangle on the back of an envelope. The same day, Hodges said, he notified Council President Boyle Workman, and he then worked with District Attorney Asa Keyes and Chief Deputy D. A. Buron Fitts to lay a trap for the two councilmen. On August 18, 1925, the new council was set to adopt ordinances for the project, but Downs and Fitzpatrick objected to an immediate vote, stating they had an "important appointment" to keep. The appointment at Downs's City Hall office was with Hodges, who passed each of the councilmen $1,000 in marked bills, wrapped in torn magazine pages. As Hodges left the room, he raised his hat as a signal to police officers hiding in the hallway, and they placed both councilmen under arrest. Murphy was also arrested. After conviction, the State Prison Board set Fitzpatrick's sentence at five years, with parole after half time. When he was transferred to San Quentin State Prison on April 28, 1926, it was noted that he was six feet, 1 1/8 inch, with a fair complexion, black hair, and blue eyes. He was released in December 1927 after serving about twenty months and went immediately to Kansas City. He was granted a full pardon by Governor James Rolph in December 1933.