Леланд Стоу: Нацизмді алғаш таныған журналист және соғыс тілшісінің өмірі
Leland Stowe
Лeland Stowe – Пулитцеровский лауреат, американский журналист, одним из первых предупредивший об угрозе нацистской Германии. Репортажи, Вторая мировая война.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Лиланд Стоу (10 қараша 1899 – 16 қаңтар 1994) – Пулитцер жүлдесіне ие болған американдық журналист, неміс нацистік режимінің экспансионистік сипатын бірінші болып танығандардың бірі ретінде белгілі.
Leland Stowe (November 10, 1899 – January 16, 1994) was a Pulitzer Prize winning American journalist noted for being one of the first to recognize the expansionist character of the German Nazi regime.
Өмірбаян
Стоу Коннектикут штатының Саутбери қаласында дүниеге келген. 1921 жылы Уэслиан университетін бітіргеннен кейін, ол кейіннен Каппа Альфа қоғамының бөлімін құрайтын студенттік ұйымның мүшесі болды, сосын журналист болып жұмыс істей бастады және 1926 жылы Парижде «Нью-Йорк Трибьюн» газетінің шетелдік тілшісі қызметін атқарды. 1930 жылы Гаагада өткен Репарациялар конференциясы туралы жариялағаны үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. 1940 жылы екінші рет Пулитцер сыйлығына ие болды – Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскери тілшілік қызметі және Рус-фин соғысы туралы жазбалары үшін. 1933 жылдың жазында Стоу нацистік Германияға сапар шекті. Ондағы әскериленуге қатты таңырқап, бірқатар сынға толы мақалалар жазды, бірақ олар тым алаңдатушы болып бағаланғандықтан жарияланбады. Стоу бұл мақалаларын «Нацистік Германия – соғысқа қадам» атты кітапқа жинады, алайда ол үлкен сәттілікке ие болмады. 1939 жылы Еуропада Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ол «Чикаго Daily News» және «New York Post» газеттерінде соғыс тілшісі болып жұмыс істеді. 1940 жылдың 9 сәуірінде Осло қаласында болғандықтан, неміс басқыншылығына, сондай-ақ норвегиялық әскерлер, әкімшілік және одақтас экспедициялық күштер арасындағы жалпы шатастыруға куә болды. Стоу норвегиялық Видкун Квислингтің нацистерге Ослоны бірде-бір оқ атусыз басып алуға көмектескенін жариялады. 1942 жылы Стоу әскери тілші ретінде Мәскеуге барды және әлі де шегініп жатқан КСРО әскерлерінің майдан шебіне сапар жасады. Оның саяхат серігі және жетекшісі – орыс еврей совет әскери журналисі Илья Эренбург болды. Стоудың «Олар ұйықтамас» кітабы американдық журналистің совет армиясы және соғыс оқиғалары туралы советтік майданнан алған сирек кездесетін ішкі көзқарасын ұсынады. Стоудың сыншыл репортаждары Ұлыбритания премьер-министрі Невилл Чемберленнің құлауына ықпал еткен факторлардың бірі деп есептеледі. Оның жазбалары Норвегия үкіметіне эмиграцияда да жағымсыз жариялылық тудырды. Бұл көбінесе имидждік мәселе болды, оны C. J. Hambro эмиграцияда жұмыс істей отырып, түзетуге белсенді түрде тырысты. Стоу соғыс жылдарында төрт құрлықтағы 44 елде тілші болып жұмыс істеді. Соғыстан кейін 1952 жылдан 1954 жылға дейін «Еркін Еуропа» радиосының жаңалықтар және ақпарат қызметінің директоры қызметін атқарды. 1955 жылы Мичиган университетінде журналистика профессоры болды. Ол әр оқу жылында бір семестр сабақ беріп, қалған уақытта «Reader's Digest» журналының редакторы және штатты жазушысы болып жұмыс істеді. Осы кезеңде ол Британдық Колумбиядағы Ральф Эдвардс есімді пионер-қоныс салушы туралы естіп, оның қашықтағы шатырында 12 күн бойы сұхбат алып, «Жалғыз көлдің Крузосы» (1957) кітабы үшін материал жинады, ол Стоудың ең танымал кітаптарының біріне айналды. 1970 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін университетте сабақ берді, содан кейін журналистика профессоры болып қалды. Өмірінің соңына дейін Энн-Арбор қаласында тұрды. Пулитцер сыйлығынан басқа, Стоу Легион д’онёр орденімен, Грекияның Соғыс кресімен және Гарвард университеті, Уэслиан және Хобарт колледжінің құрметті дипломдарымен марапатталды.
Stowe was born in Southbury, Connecticut. After graduating from Wesleyan University in 1921, where he was a member of a fraternity that later became a chapter of The Kappa Alpha Society, he started working as a journalist and became a foreign correspondent in Paris in 1926 for the New York Tribune. He won a Pulitzer Prize in 1930 for his coverage of the Reparations Conference in The Hague. Stowe was a runner up for a second Pulitzer Prize in 1940 for his work as a war correspondent in World War II and his coverage of the Russo Finnish War. In the summer of 1933, Stowe visited Nazi Germany. Shocked by its militarism, he wrote a series of critical articles that were not published as the articles were seen as too alarmist. Stowe published the articles in a book, Nazi Germany Means War; it was, however, not a success. When World War II started in Europe in 1939, he worked as a war correspondent for the Chicago Daily News and the New York Post. He happened to be in Oslo on April 9, 1940, and therefore witnessed the German invasion, as well as the general confusion within the Norwegian forces, administration, and Allied Expeditionary Forces. Stowe "revealed the collaboration of Norwegian Vidkun Quisling in helping the Nazis seize Oslo without a shot." In 1942 Stowe as a war correspondent visited Moscow and traveled to the front lines of the still retreating troops of USSR. His travel companion and guide was Ilya Ehrenburg, a Russian Jewish Soviet war journalist. Stowe's book They Shall Not Sleep gives a rare insider view of an American journalist on the Soviet Army, and the events of the war from the Soviet side of the front. Stowe's critical reportage was claimed to be one of the influences that helped bring down Prime Minister Neville Chamberlain in the United Kingdom. His writings also gave the Norwegian government in exile considerable bad media coverage. It was quite often an image problem, that C. J. Hambro worked actively towards correcting, working in exile. Stowe kept on working as a correspondent during the war, covering 44 countries on four continents. After the war, Stowe was director of Radio Free Europe's News and Information Service from 1952 to 1954. In 1955, he became a professor of journalism at the University of Michigan in Ann Arbor. During his tenure, he alternated between teaching one semester each academic year and working as an editor and staff writer for Reader's Digest. During this time he heard about a pioneering settler in British Columbia named Ralph Edwards and spent 12 days in his remote cabin interviewing him for the book Crusoe of Lonesome Lake (1957) which became one of Stowe's most popular books. He taught at the university until he retired in 1970, after which he was a professor emeritus of journalism. He remained in Ann Arbor until his death. In addition to the Pulitzer Prize, Stowe also received the Légion d'honneur, the War Cross (Greece), and honorary degrees from Harvard University, Wesleyan, and Hobart College, amongst other honors.