Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Макс Вебердің либерализміне оның танымал социологиялық жетістіктеріне байланысты әртүрлі түсіндірулер бар. Макс Вебер қазіргі заманғы әлеуметтік ғылымдардың көрнекті негізін қалаушысы саналады, бұл тұрғыда Эмиль Дюркгейм мен Карл Маркс оған теңдес келеді. Вебердің ой-өрісін зерттейтін кейбір ғалымдар оның замандас саясатына, әсіресе АҚШ-тағы саяси оқиғаларға жете көңіл бөлмеген. Дегенмен, еуропалық зиялылар оның саяси ойларына көбірек мән берген. Вебердің көптеген саяси жазбалары аудармаға қол жеткізбеген, немесе жақында ғана бөліп-бөліп аударылған.
There are varying interpretations of Max Weber's liberalism due to his well known sociological achievements. Max Weber is considered an eminent founder of modern social sciences, rivaled by the figures of Émile Durkheim and Karl Marx. Some students of Weberian thought have paid less attention to Weber's extensive and often passionate engagement with the politics of his day, particularly in the United States. However, European intellectuals have given more attention to his political thought. Most of Weber's political writings have not been published in translation, or have been translated only recently in a piecemeal form.
Шолу
Вебердің саяси идеялары Германияда ондаған жылдар бойы пікір қақтығыстарын тудырып келді. Оның демократия тұжырымы ерекше қызу пікірталас нысаны болды. Вебер Вильгельм режимінің авторитарлық саяси құрылымын қабылдамады. Ол парламенттік және демократиялық реформаны қолдады. Бірқатар адамдар Вебердің либерализмін мәселелі деп есептейді. Вебер "парламентаризацияны" көбінесе көшбасшыларды іріктеу үшін қарастырды.
Weber's political ideas have inspired disagreement in Germany for decades. His conception of democracy has been the subject of particularly heated debate. Weber rejected the Wilhelmine regime's authoritarian political structure. He advocated parliamentary and democratic reform. Some find the liberalism of Weber as problematic. Weber conceived "parliamentarization" primarily for selecting leaders.
Саяси көзқарастар
Ж.П. Майер 1944 жылы Макс Веберді сынап, «Макс Вебер және неміс саясаты: саяси әлеуметтанудағы зерттеу» деген еңбек жазды. Соғыс кезінде Англияда жарық көрген бұл еңбек неміс тіліне ешқашан аударылмаған. Моммсен социологтың либералды беделіне күмән келтірді. Моммсеннің пікірінше, Вебердің харизматикалық билік туралы әлеуметтанулық идеясы оның саяси көзқарастарында көрініс берді және «плебисцит арқылы басшылықтың фашистік ұғымдарына жақын» болды. Моммсен Вебердің демократия теориясының «авторитарлық түсіндіруге тым оңай берілетінін» жазды. Моммсен Веберді Гитлердің билікке келуімен байланыстырды: «Вебердің харизматикалық басшылыққа қатысты тұжырымдары, демократиялық институттардың мағынасын радикалды түрде қалыптастырумен бірге, неміс халқын Адольф Гитлердің көшбасшылық орнына іштен дайын тұруға ықпал етті». Олар Вебердің ғылыми құндылықты бейтараптық пен бағалау саясатын ажыратуын осы пікірді қолдау үшін пайдаланады. Арон 1971 жылы Вебердің «Макиавеллидің ұрпақтарына да, Ницшенің замандастарына да жататынын» және «сыныптар мен жеке тұлғалар арасындағы билік үшін күрес» Веберге саясаттың «мәні» сияқты көрінгенін жазды.
JP Mayer wrote a 1944 critique of Max Weber entitled Max Weber and German Politics: a study in political sociology. Published in England during the war, the work has never appeared in German translation. Mommsen questioned the sociologist's liberal reputation. According to Mommsen, Weber's sociological idea of charismatic authority was evident in his political views and was "close to fascist notions of plebiscitary leadership." Mommsen wrote that Weber's theory of democracy "lent itself all too readily to an authoritarian reinterpretation" Mommsen also associated Weber with the rise of Hitler: "Weber's teachings concerning charismatic leadership coupled with the radical formulation of the meaning of democratic institutions, contributed to making the German people inwardly ready to acclaim the leadership position of Adolf Hitler." They consider Weber's distinction between scientific value neutrality and evaluative politics to support this claim. Aron wrote in 1971 that Weber "belongs to the posterity of Machiavelli as much as to the contemporaries of Nietzsche" and that "the struggle for power between classes and individuals" seemed to Weber as the "essence" of politics.