Құқықтық шектеулерді айналып өту: Үндістан Конституциясындағы «Түс беру» доктринасы
Doctrine of colourability
Үндістан Конституциясы бойынша заң шығару құқығын бөлу және «түс беру» доктринасы. Конституциялық шектеулерді айналып өту әрекеттері мен сот қарауы туралы мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Түстілік доктринасы – заң шығарушы орган өзінің үкіметінің конституциялық шектеулерінде істей алмайтын нәрсені іске асыру үшін, заңға басқа мақсатты жамылып, бастапқы мақсатына жетуге тырысады деген идея.
The doctrine of colourability is the idea that when a legislature wants to do something that it cannot do within the constraints of its government's constitution, it colours the law with a substitute purpose, allowing it to accomplish its original goal.
Үндістан
Үндістан Конституциясына сәйкес, заң шығару мәселелеріне қатысты Одақ пен мемлекеттің ерекше құзыреті берілген. Бұл 246-бапта көзделген, онда Үндістан Конституциясының жетінші кестесінде көрсетілгендей, Одақ үшін I тізімде, мемлекет үшін II тізімде және екеуі үшін де III тізімде әртүрлі тақырыптарды атап көрсету арқылы Үндістан Парламенті мен мемлекеттік жиналыстардың заңнамалық құзыреті шектелген. Осының салдарынан, Одақ пен мемлекет заң шығару үшін бөлек тізімдердің болуына байланысты құзыреттілік қақтығыстары туындайды. Заңнамада қатаң конституциялық шектеулер бұзылып, сол заң жобасының/актының сот қарауына түсуі жиі кездеседі. Заң жобасын қабылдау – заң шығару билігінің функциясы. Биліктердің бөлінуінің конституциялық шектеулерін бұзғаны үшін нақты бір заңның конституцияға қайшы екендігін анықтау үшін Сот оны мұқият тексеруден өткізеді. Заң шығарушы орган тек өзінің заң шығару құзыреті шегінде ғана заң шығара алады. Заң шығару құзыреті нақты тізімдегі жазбалармен немесе басқа конституциялық шектеулер мен тыйымдармен шектелуі мүмкін. Ол өз заңнамалық мүмкіндіктерінің шегінен асып кетпеуі керек. Осы ретте қарапайым қағида қолданылады: заң шығарушы органның тікелей заң шығаруға құқығы бар-жоғын анықтау. Егер құқығы болмаса, онда заң шығарушы орган оны жанама түрде де қабылдай алмайды. Егер тікелей істей алмайтын нәрсені, жанама түрде де жасауға тырыса алмайды. Сондықтан, заңның мазмұны оның қабылдануының негізділігін анықтау үшін нақтылануы тиіс. «Түсті заңнама» мәселесі Үндістанның Жоғарғы Сотында К.С. Гаджапати Нараян Део Ориссаға қарсы істе толыққанды талқыланды, және бұл шешім осы мәселе бойынша заңды реттеуші деп есептелді. Бұл шешім Жоғарғы Соттың Сонапур шай компаниясы мен вице-комиссарға қатысты ісінде расталды.
Under the constitution of India, exclusive jurisdiction for the Union and the State has been conferred regarding subject matters of legislation. This has been provided by Article 246, which has demarcated the legislative jurisdiction of the Parliament of India and the state assemblies by outlining the different subjects under List I for the Union, List II for the State, and List III for both, as given in the seventh schedule to the Constitution of India. As a consequence, conflicts of jurisdiction arise due to the fact there exist separate lists for the Union and the State to legislate upon. It often happens that strict constitutional boundaries are transgressed in legislation, inviting judicial review of the said bill/act. The Enactment of a bill is a function of the legislative power. In order to decide whether particular legislation is unconstitutional for breaching the constitutional limitations of Separation of powers, the Court examines the enactment with some strict scrutiny. The legislature can only make laws within its legislative competence. The legislative competence may be limited by specific List entries, or be restricted by other constitutional limitations and prohibitions. It cannot over step the area of its legislative capability. A simple rule is followed in this regard, which is to find out if the legislating body had the power to legislate directly. If not, then the legislature cannot legislate indirectly. What it cannot do directly, it cannot attempt to do indirectly. Therefore, the substance of the legislation must be articulated for the purpose of determining whether what it enacted, it could really do. The question of colourable legislation was fully discussed by the Supreme Court of India in K. C. Gajapati Narayan Deo v. Orissa, a decision which has been treated as settling the law on the subject. This ruling was confirmed in the Supreme Court decision of Sonapur Tea Co. v. Deputy Commissioner.