Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филиппин туризміне шолу
Overview of tourism in the Philippines
Туризм Филиппин экономикасының маңызды секторы болып табылады. Саяхат және туризм индустриясы 2022 жылы елдің ЖІӨ-сіне 6,2% үлес қосты; бұл COVID-19 шектеулерінен бұрын 2019 жылы тіркелген 12,7%-дан төмен көрсеткіш. Жағажай және су спортымен айналысуды қамтитын жағалау туризмі Филиппиннің туристік кірісінің 25% құрайды және бұл сектордағы негізгі кіріс көзі болып табылады. Туристер арасында танымал бағыттарға Боракай, Палаван, Себу және Сиаргао жатады. Филиппин туризм индустриясына әсер ететін саяси және әлеуметтік қиындықтарға тап болғанымен, ел осы мәселелерді шешу үшін қадамдар жасады. Соңғы жылдары саяси тұрақтылықты жақсарту, қауіпсіздік шараларын күшейту және әлеуметтік теңдікті арттыру жөнінде жұмыстар жүргізілді, бұл туризм үшін жағдайды жақсартуға көмектеседі, мысалы Боракайды жаңғырту сияқты. 2022 жылы туризм саласында 5,23 миллион филиппиндік жұмыс істеді, ал 2023 жылдың қыркүйегіне қарай Филиппин туристерден 316,9 миллиард песо (5,5 миллиард доллар) кіріс тапты, оның көп бөлігі Оңтүстік Корея, АҚШ және Жапониядан келді. 2015 жылы «Филиппинде көңілдірек!» атты туристік кампаниясы арқылы Филиппинге 5,360,682 шетелдік турист келді. 2019 жылы шетелдік туристердің саны 8,260,913-ке жетті. Елде сондай-ақ Табиғаттың жаңа 7 кереметінің бірі – Пуэрто-Принсеса жер асты өзені ұлттық паркі және Жаңа 7 керемет қалалардың бірі – Виган мұралық қаласы орналасқан. Сонымен қатар, мұнда 9 әртүрлі жерде орналасқан 6 ЮНЕСКО Әлемдік мұралық нысаны, 3 ЮНЕСКО биосфералық қорығы, 3 ЮНЕСКО материалдық емес мәдени мұрасы, 4 ЮНЕСКО әлемдік естелік мұрасы, 1 ЮНЕСКО шығармашылық қаласы, 2 ЮНЕСКО Әлемдік мұралық қаласы, 7 Рамсар ылғалды жері және 8 АСЕАН мұралық паркі бар. Бұл көрсеткіш 2010 жылы тіркелген 3,5 миллионнан 11,2%-ға жоғары. 2012 жылы туристер саны Акино үкіметі «Филиппинде көңілдірек!» атты кеңінен жарияланған туристік маркетингтік кампанияны іске қосқаннан кейін 4,27 миллионға дейін өсті, бұл кампания халықаралық деңгейде сәтті болды. Дүниежүзілік экономикалық форумының 2017 жылғы Саяхат және туризм бәсекеге қабілеттілігі жөніндегі есебінде Филиппин 136 елдің ішінде 79-шы орынды иеленді. Елдің ең жақсы бағаланған ерекшеліктері – бағаның бәсекеге қабілеттілігі (22-орын) және табиғи ресурстар (37-орын). 2011 жылы туризм индустриясы 3,8 миллион филиппиндікті, яғни елдің жұмыспен қамтуының 10,2%-ын жұмыспен қамтыды. Филиппиннің ресми мұралық нысандары Ұлттық үкіметтің Филиппин мәдени мүліктерінің тізілімінде (PRECUP), Филиппин материалдық емес мәдени мұраларының тізілімінен және Ұлттық интеграцияланған қорғалатын аумақтар жүйесінен (NIPAS) тізімделген. Бұл тізімдерде тіркелген мүліктер ЮНЕСКО Әлемдік мұра тізіміне ұсынылуы мүмкін, онда кем дегенде 19 мүлікті қамтитын 16 декларация ЮНЕСКО-ның 4 түрлі тізімі арқылы танылған (ЮНЕСКО Әлемдік мұра тізімі, ЮНЕСКО естеліктер тізімі, ЮНЕСКО материалдық емес мәдени мұра тізімі және ЮНЕСКО биосфералық қорық тізімі).
Tourism is an important sector for the Philippine economy. The travel and tourism industry contributed 6.2% to the country's GDP in 2022; this was lower than the 12.7% recorded in 2019 prior to the COVID 19 lockdowns. Coastal tourism, encompassing beach and diving activities, constitutes 25% of the Philippines' tourism revenue, serving as its primary income source in the sector. Popular destinations among tourists include Boracay, Palawan, Cebu and Siargao. While the Philippines has encountered political and social challenges that have affected its tourism industry, the country has also taken steps to address these issues. Over the past years, there have been efforts to improve political stability, enhance security measures, and promote social inclusivity, all of which contribute to creating a more favorable environment for tourism, such as the Boracay rehabilitation. As of 2022, 5.23 million Filipinos were employed in the tourism industry and as of September 2023, the Philippines generated ₱316.9 billion ($5.5 billion) in revenue from tourists, coming mostly from South Korea, the United States and Japan. The country attracted a total of 5,360,682 foreign visitors in 2015 through its tourism campaign of It's More Fun in the Philippines! In 2019, foreign arrivals peaked at 8,260,913. The country is also home to one of the New 7 Wonders of Nature, the Puerto Princesa Subterranean River National Park, and one of the New 7 Wonders Cities, the Heritage City of Vigan. It is also home to six UNESCO World Heritage Sites scattered in nine different locations, three UNESCO biosphere reserves, three UNESCO intangible cultural heritage, four UNESCO memory of the world documentary heritage, one UNESCO creative city, two UNESCO World Heritage cities, seven Ramsar wetland sites, and eight ASEAN Heritage Parks. 11.2% higher than the 3.5 million registered in 2010. Tourist arrivals jumped to 4.27 million in 2012, after the Aquino government launched a widely publicized tourism marketing campaign entitled "It's More Fun In the Philippines", which became an international success. The 2017 Travel and Tourism Competitiveness Report of the World Economic Forum ranked the Philippines 79th out of 136 countries overall. The country's best rated features were price competitiveness (22nd) and natural resources (37th). The tourism industry employed 3.8 million Filipinos, or 10.2% of the nations employment, in 2011. The official heritage properties of the Philippines are listed under the National Government's Philippine Registry of Cultural Property (PRECUP), Pinagmulan: Enumeration from the Philippine Inventory of Intangible Cultural Heritage, and the National Integrated Protected Areas System (NIPAS). Properties registered among those lists are heralded as possible nominations to the UNESCO World Heritage List, where at least 16 declarations containing 19 properties have been recognized by UNESCO through its 4 different lists (UNESCO World Heritage List, UNESCO Memory of the World Register, UNESCO Intangible Cultural Heritage List, and UNESCO Biosphere Reserve Registry).
Тарих
Филиппин туризмінің бастауы ежелгі заманға дейін жетеді, онда алғашқы адамдар құрлық көпірлері арқылы қоныс аударуды таңдады, одан кейін Малай архипелагынан оңтүстікке және Тайваньнан солтүстікке басқа көші-қон толқындары келді. Сауда да туризмнің бір бөлігіне айналды, себебі арабтар, үндістер, жапондықтар, қытайлықтар, малайлар және Оңтүстік-Шығыс Азия материгіндегі басқа этностар, Тайвань және Рюкю аралдарының тұрғындарымен тауар саудасына қатысты. Аралдар Испанияның құрамына кірген кезде, испандықтар елге көшіп келді, бірақ Филиппин Испаниядан алыс болғандықтан, Оңтүстік Америкадағы испандық көші-қонмен салыстырғанда олардың саны аз болды. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында Еуропа мен АҚШ-тан келген иммигранттардың көбеюіне байланысты туризм индустриясы гүлденді. Филиппин Гонконг пен Жапониядан басқа Азиядағы ең жақсы саяхат етуге болатын елдердің бірі ретінде танылды және «Шығыс теңіздерінің маржаны» деген лақап атын алды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін туризм төмендеді, елдің экономикасы толыққанды қирады, ал ландшафт қираған мұралық қалалармен толы болды. 1950 жылдары туристердің екінші толқыны өркендеді, бірақ диктатура кезеңінде күрт төмендеді. Халық билігі революциясынан кейін Маркос диктатурасының салдарынан туризм индустриясы одан әрі құлдырады. Индустрия тек 1991 және 1992 жылдары жандана алды, сол кезде Филиппинге 1,2 миллион турист келді. Одан кейін он жыл өткен соң үкіметтегі жемқорлық салдарынан қайтадан әлсіреп қалды. Туризм индустриясы 2010 жылдардың басында президент Нойной Акиноның «Филиппинде көңіл көтеруге арналған орын» деген ұранымен қайтадан гүлденді, бұл халықаралық деңгейде сәттілікке жетті. Әлеуметтік желілер мен креативті ұранның көмегімен елге шетелдік туристер көптеп келді. 2015 жылы туризмнің ең жоғары деңгейіне жетіп, 5 360 682 шетелдік турист келді. 2017 жылы индустрия өсті, бірақ есірткі соғысының салдарынан батыс туристерінің өсу қарқыны төмендеді. 2019 жылдың қаңтар-желтоқсан айларында 8 260 913 халықаралық саяхатшы келді, бұл 2018 жылдың осы кезеңімен салыстырғанда 15,24%-ға артық. Олардың ішінде Шығыс Азиядан, Солтүстік Америкадан және басқа да АСЕАН елдерінен келгендер бар. COVID-19 пандемиясы кезінде туризм индустриясы ауыр зардап шекті, 2020 жылы туристердің саны 1,48 миллионға дейін төмендеді, себебі үкімет пандемияға байланысты вирус таралуын бақылау үшін шектеу шараларын енгізді, ал 2021 жылдың желтоқсан айында «Одетта» супер тайфуны туризмге тәуелді шалғай аралдарды, соның ішінде Филиппиннің орталық және оңтүстік бөлігіндегі Сиаргао аралдарын қиратты. COVID-19 пандемиясына байланысты екі жылға жуық шекара жабық болғаннан кейін, ел 2022 жылдың 10 ақпанынан бастап халықаралық туристер үшін қайта ашылды.
Tourism in the Philippines traces its origins during the ancient times when the first set of people chose to migrate through land bridges, followed by the other sets of migrations from the Malayan archipelago in the south and Taiwan in the north. Trade also became part of the tourism as Arabs, Indians, Japanese, Chinese, Malays, and other ethnic groups in mainland Southeast Asia, Taiwan, and Ryukyu traded goods with the natives. When the islands became part of the territory of Spain, an influx of Spanish people migrated into the country, though still few compared to the Spanish migrations in South America as the Philippines was farther from Spain. The tourism industry flourished during the late 19th to early 20th century due to the influx of immigrants from Europe and the United States. It was listed as one of the best countries to visit in Asia aside from Hong Kong and Japan, earning the nickname "Pearl of the Orient Seas". The tourism declined during and after the World War II, leaving the country with a completely devastated economy, and a landscape filled with destroyed heritage towns. The second wave of tourist influx flourished in the 1950s but declined drastically during the dictatorship era. After the People Power Revolution, the tourism industry continued to decline due to the domino effect caused by the Marcos dictatorship. The industry only managed to cope in 1991 and 1992, where 1.2 million tourists visited the Philippines. It afterwards waned again after a decade due to corrupt practices in government. The tourism industry flourished again at the early part of the 2010s under the "It's More Fun in the Philippines" slogan of the administration of President Noynoy Aquino, which was regarded as an international success. The country saw an influx of foreign tourists, with the aid of social media and the creative tagline. Tourism reached its peak in 2015 with 5,360,682 foreign tourists arrivals recorded. The industry continued to grow in 2017, but the growth rate from Western tourists decreased due to the drug war. 8,260,913 international visitors arrived from January to December 2019, up by 15.24% for the same period in 2018. of these came from East Asia, came from North America, and came from other ASEAN countries. The tourism industry was severely affected during the COVID 19 pandemic, when tourist arrivals dropped to only 1.48 million in 2020 due to government pandemic related lockdowns to control the spread of the virus, and when Super Typhoon Odette ravaged tourism dependent remote islands, including Siargao, in central and southern Philippines in December 2021. The country was reopened to international tourists starting February 10, 2022, after nearly two years of border closure due to the COVID 19 pandemic.
2018 жылдан бері үкіметтік бастамалар
Ұлттық туризмді дамыту жоспарына (NDTP) сәйкес, Дутерте әкімшілігі туристік инфрақұрылымды дамытуға 23 миллиард доллар бөлді, ол «өңірде ғана емес, тұрақты және бәсекеге қабілетті, сонымен қатар инклюзивті өсімді қамтамасыз ету үшін әлеуметтік жауапкершілікке ие» болды. 2018 жылы Туризм департаменті Филиппинге 7,1 миллион шетелдік туристі тіркеді, тіпті танымал Boracay курорты тазалау үшін жабық тұрған кезінде де. 2019 жылы елге барлығы 8,26 миллион халықаралық турист келді, бұл департаменттің рекордтық көрсеткіші және Ұлттық туризмді дамыту жоспарының (NDTP) мақсатын асып түсті. 2021 жылдың қаңтар айында Мемлекеттік жолдар департаменті 2016 жылдан 2021 жылға дейін туристік бағыттарға апаратын жолдарды салу және жақсартуға 120 миллиард бөлінгенін хабарлады, оның бір бөлігі аяқталды. COVID-19 пандемиясынан кейін екі жылға шекара жабық тұрғаннан кейін туризм төмендегеніне қарамастан, әкімдік Филиппинді халықаралық туристерге қайта ашты.
Under the National Tourism Development Plan (NDTP), the Duterte administration set aside $23 billion to develop tourist infrastructure that was "not only sustainable and highly competitive in the region, but also socially responsible to propel inclusive growth". In 2018, the Department of Tourism recorded 7.1 million foreign tourists to the Philippines that year, despite the closure of popular destination Boracay for cleanup. A total of 8.26 million international tourists visited the country throughout 2019, breaking the department's record and exceeding the NDTP target. In January 2021, the Department of Public Works and Highways reported 120 billion was allocated from 2016 to 2021 for the construction and improvement of of roads leading to tourist destinations, of which were completed. Following a decline in tourism due to a COVID 19 border closure of two years, the administration reopened the Philippines to international tourists
Лусон аралы Филиппиннің саяси және экономикалық орталығы болып саналады. Лусон экономикасы ұлттық астана аймағы Метро-Манилаға шоғырланған. 2012 жылы Global Blue жүргізген сауалнама бойынша Манила Азия-Тынық мұхиты аймағындағы 25 қаланың ішінде американдық сатушылар үшін ең тартымды 11-ші қала ретінде танылды. Сауда орталықтарын мегаполистің төңірегінде, әсіресе Макати, Ортигас және Бонифасио Глобал Ситидің бизнес және қаржылық аудандарында кездестіруге болады. Висай аралдарындағы ең танымал бағыттар – Себу және Боракай, олардың ақ құмды жағалауларымен әйгілі және жергілікті және шетелдік туристердің сүйікті аралдары болып табылады. 2012 жылы Боракай халықаралық «Travel + Leisure» журналынан «үздік арал» наградасын алды. Боракай сонымен қатар демалыс, тыныштық және қарқынды түнгі өмірге танымал. 2018 жылы «Condé Nast Traveler» журналы Азияның үздік аралдары тізіміне үш филиппин аралдарын – Сиаргао, Боракай және Палаванды енгізді. Бұл үш арал сәйкесінше бірінші, екінші және үшінші орындарға ие болды. Филиппиннің ең оңтүстік аралы Минданаода елдің ең биік тауы – Апо тауы орналасқан. Бұл тау альпинистер үшін танымал бағытқа айналған. Шыңға жету үшін орташа есеппен екі күн уақыт қажет. Тауда өте бай флора мен фауна бар, оның ішінде 272 түрлі құс мекендейді, олардың 111-і осы аймаққа тән, соның ішінде ұлттық құс – филиппин бүркіті.
The island of Luzon is considered the political and economic center of the Philippines. The economy of Luzon is centered in Metro Manila, the national capital region. Manila was ranked 11th most attractive city for American shoppers out of 25 Asia Pacific cities by a Global Blue survey in 2012. Shopping malls can be found around the metropolis, especially in the business and financial districts of Makati, Ortigas and Bonifacio Global City. The most popular destinations in the Visayas are Cebu and Boracay known for their white sand beaches and has been favorite island destinations for local and foreign visitors. In 2012, Boracay received the "best island" award from the international travel magazine Travel + Leisure. Boracay is also a popular destination for relaxation, tranquility and an exciting nightlife. In 2018, three Philippine islands, Siargao Island, Boracay, and Palawan, were listed on Condé Nast Traveler's list of Asia's best islands. The three islands were ranked first, second, and third, respectively. Mindanao, the southernmost island of the Philippines, is home to the country's highest mountain, Mount Apo. The mountain has become a popular hiking destination for mountain climbers. On average, it takes two days to reach the summit. The mountain has a wide range of flora and fauna, including over 272 bird species, 111 of which are endemic to the area, including the national bird, the Philippine eagle.
Жылжымайтын материалдық мұра
Филиппинде ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұрасының алты нысаны бар, олар тоғыз түрлі жерде орналасқан: Виган, Филиппиннің барокколық шіркеулері (Санта-Мария шіркеуі, Паоай шіркеуі, Сан-Агустин шіркеуі, Миагао шіркеуі), Филиппин Кордильерінің күріш террасалары (бес түрлі күріш террасасы кластерлерін қамтиды), Таббатаха рифтері табиғи паркі, Пуэрто-Принсеса жер асты өзені ұлттық паркі және Хамигуитан тауының жабайы табиғат қорығы. Сондай-ақ, ЮНЕСКО-ның бір шығармашылық қаласы бар (Багио). Үш ЮНЕСКО биосфералық қорығы бар (Палаван биосфералық қорығы, Альбай биосфералық қорығы және Пуэрто-Галера биосфералық қорығы), Иглит-Бако ұлттық паркі, Макилинг тауы ұлттық паркі, Таббатаха рифтері табиғи паркі, Хамигуитан тауының жабайы табиғат қорығы.
The Philippines has six UNESCO World Heritage Sites scattered in nine different locations: Vigan, Baroque Churches of the Philippines (comprising Santa Maria Church, Paoay Church, San Agustin Church, Miagao Church), Rice Terraces of the Philippine Cordilleras which includes five different rice terrace clusters, Tubbataha Reefs Natural Park, Puerto Princesa Subterranean River National Park, and Mount Hamiguitan Wildlife Sanctuary. and one UNESCO Creative City, (Baguio). There are three UNESCO Biosphere Reserves (Palawan Biosphere Reserve, Albay Biosphere Reserve, and Puerto Galera Biosphere Reserve), Mounts Iglit–Baco National Park, Mount Makiling National Park, Tubbataha Reefs Natural Park, Mount Hamiguitan Wildlife Sanctuary,
Жылжымалы материалдық мұра
Филиппиндер мәдени және табиғи тұрғыдан көптеген маңызды жылжымалы материалдық мұраға ие. Олардың көптегені ұлттық қазына деп жарияланып, заңмен қорғалады. Ел ЮНЕСКО-ның «Дүниежүзілік естеліктер тізіміне» енгізілген төрт құжаттық мұраға ие, атап айтқанда: Хосе Македа жинағы, филиппин палеографиясы (Хануно, Бухид, Тагбануа және Палаван жазулары), Мануэль Л. Кесонның президенттік құжаттары және филиппин халқының төңкерісі туралы радио хабарлары. Елдің көптеген мәдени нысандары Филиппин Ұлттық мұражайы және Филиппин Ұлттық кітапханасы сияқты архипелагтағы мемлекеттік және жеке музейлер мен кітапханаларда сақталады. Филиппиндерге тиесілі жылжымалы мұрадан басқа, шетелдіктер тонаған немесе сатып алған филиппин артефактілері мен өнер туындылары да бар, олар қазір басқа елдерде сақталуда. Мұндай туындылардың ішінде «Алтын Тара», «Доктрина Кристиана» кітабының екі данасы, «Боксер кодексі» және тағы да басқалары бар.
The Philippines possesses numerous significant movable tangible heritage, both in cultural and natural terms. Many are declared as national treasures and are highly protected by the law. The country has four documentary heritage inscribed in the UNESCO Memory of the World Register, namely, the José Maceda Collection, Philippine Paleographs (Hanunoo, Buhid, Tagbanua, and Pala’wan), Presidential Papers of Manuel L. Quezon, and Radio Broadcast of the Philippine People Power Revolution. Many of the cultural objects of the country are housed in government and private museums and libraries throughout the archipelago, such as the National Museum of the Philippines and the National Library of the Philippines. Aside from movable heritage under Philippine possession, there are also Philippine originated artifacts and art pieces that have been looted or bought by foreigners and are now housed by other countries. Such pieces include the Golden Tara, the two existing copies of Doctrina Cristiana, the Boxer Codex, and many others.
Материалдық емес мұра
Қазіргі уақытта елде кем дегенде үш ЮНЕСКО материалдық емес мәдени мұра элементі бар, олардың бірі – Ифугао халқының Худхуд эпостық әндері ЮНЕСКО-ның адамзаттың он бір ұлы дәстүрінің бірі деп жарияланды. ЮНЕСКО тізіміне енген тағы екі элемент – Ланао көлінің Маранао халқының Даранген әні және Ифугао халқының Пуннук тартыс ойыны. Филиппин мифологиясы туралы білім беру де елдің маңызды материалдық емес мұрасы болып табылады.
The country currently possesses at least three UNESCO intangible cultural heritage elements, one of which, the Hudhud Epic Chants of the Ifugao, was declared by UNESCO as one of the eleven great traditions of humanity. The other two elements inscribed by UNESCO are the Darangen Chant of the Maranao people of Lake Lanao and the Punnuk tug of war Game of the Ifugao. Education concerning Philippine mythology is also a notable intangible heritage of the country.
Филиппин асханасы
Филиппин асүйі – Филиппиндегі 144 түрлі асүйдің бірігіп қалыптасуы, олар жеке этно-тілдік топтардан тараған. Дәмдеу және оған байланысты тағамдар көп ғасырлар бойы австронезиялық бастауларынан (малайзиялық және индонезиялық асүйлермен ортақ) өркендеп, Үнді, қытай, испан және американдық әсерлердің қосылған нәтижесіне айналды. Бұл архипелаг мәдениетін байытқан маңызды әсерлердің толқындарымен және жергілікті ингредиенттерге, сондай-ақ жергілікті талғамға бейімделген тағамдармен байланысты. Белгілі филиппин тағамдары: адобо, синиганг, каре-каре, пинакбет, лумпия, пансит, лечон, сисиг, хало-хало, пандесал, путо, чичаррон, бибингка, диненгденг, суман және балут. Адобо мен уб ең көп танымал халықаралық тағамдар.
Filipino cuisine is the polymerization of 144 distinct cuisines in the Philippines, coming from separate ethno linguistic groups. The style of cooking and the food associated with it have evolved over many centuries from their Austronesian origins (shared with Malaysian and Indonesian cuisines) to a mixed cuisine of Indian, Chinese, Spanish, and American influences, in line with the major waves of influence that had enriched the cultures of the archipelago, as well as others adapted to indigenous ingredients and the local palate. Well known Filipino food include adobo, sinigang, kare kare, pinakbet, lumpia, pancit, lechon, sisig, halo halo, pandesal, puto, chicharrón, bibingka, dinengdeng, suman, and balut. Adobo and ube are the most internationally known.
Жағажай және суға түсу
Филиппиндегі әртүрлі жағажайлар бірнеше журналдың рейтингтеріне ілікті. Елдегі ең танымал жағажайлар мен суға шомылуға арналған орындардың қатарында Боракай, Эль-Нидо, Корон, Себу және Сиаргао бар. 2018 жылы канадалық Flight Network саяхат агенттігі Палауандағы Hidden Beach (No. 1) жағажайын Азиядағы ең жақсы жағажай деп атады. Бұл жағажай сондай-ақ Travel+Leisure журналымен әлемдегі ең көк суға толы 13 орынның бірі ретінде тізілді. Филиппиннен тағы да рейтингке іліккен жағажайлар: Сиаргаодағы Гуям ақ құм жағажайы (No. 13), Кагаян алқабындағы Палауи жағажайы (No. 22), Камаринс-Сурдағы Карамоан аралы жағажайы (No. 29), Давао Ориенталдағы Матидегі Дахакан жағажайы (No. 41), Саранганидегі Гумаса жағажайы (No. 45), Бохолдағы Панглаодағы Алона жағажайы (No. 46), Себудегі Калангаман аралы (No. 49) және Сикихордағы Палитон жағажайы (No. 50).
Various beaches in the Philippines have landed in multiple magazine rankings. Among the most popular beach and diving choices in the country include Boracay, El Nido, Coron, Cebu, and Siargao. In 2018, Canadian based travel agency Flight Network listed Hidden Beach in Palawan (No. 1) as the best beach in all of Asia. The beach was also cited by Travel+Leisure as among the 13 places to see the bluest water in the world. Other beaches ranked from the Philippines were Guyam White Sand Beach in Siargao (No. 13), Palaui Beach in Cagayan Valley (No. 22), Caramoan Island Beach in Camarines Sur (No. 29), Dahican Beach in Mati, Davao Oriental (No. 41), Gumasa Beach in Sarangani (No. 45), Alona Beach in Panglao, Bohol (No. 46), Kalanggaman Island in Cebu (No. 49), and Paliton Beach in Siquijor (No. 50).
Жаяу жүру
Елдегі ең танымал жаяу серуенге арналған аймақтардың қатарында Апо тауы, Пинатубо тауы, Халкон тауы, Банахау тауы, Макилинг тауы және Пулаг тауы бар. 2017 жылы Culture Trip онлайн журналы Батангастағы Батулао тауы, Ризалдағы Масунги геоқорығы, Батандағы Тарак жотасы, Ризалдағы Дарайтан және Майноба тауы, Бенгуэттегі Кибунган айналымы және Нуэва-Визкаядағы Пулаг тауларын елдегі ең әдемі жаяу жүру жолдары деп көрсетті.
Among the most famous hiking areas in the country are Mount Apo, Mount Pinatubo, Mount Halcon, Mount Banahaw, Mount Makiling, and Mount Pulag. An Online magazine, Culture Trip, cited Mount Batulao in Batangas, Masungi Georeserve in Rizal, Tarak Ridge in Bataan, Mount Daraitan and Maynoba in Rizal, Kibungan Circuit in Benguet, and Mount Pulag in Nueva Vizcaya for having the most spectacular hiking trails in the country in 2017.
Ғылыми-зерттеу және білім беру
Елдің алуан түрлі флорасы мен фаунасының арқасында әлемнің түкпір-түкпірінен келген зерттеушілер Филиппиннің экологиялық дәліздеріндегі түрлі биоәртүрлілік орындарына сапар шекті. Экологиялық зерттеушілерді ерекше қызықтыратын орындардың қатарында – Манталингажан тауы, Сибуян аралы, Динагат аралдары, Хамигутан тауы, Орталық Панай тау тізбегі, Верде аралы, Таббатаха рифі, Малинданг тауы, Солтүстік Сьерра-Мадре табиғи паркі және Тави-Тавидегі Тасбақа аралдары бар. Көптеген жергілікті және шетелдік археологтар мен антропологтар да елдің археологиялық орындарына, мысалы, Кагаян аңғары, Бутуан, Табон үңгірі, Каллао үңгірі, Бантон, Ифугао, Себу, Ланао-дель-Сур және тағы да көптеген жерлерге барып зерттеу жүргізді. Филиппинде магистратура дәрежесін алуға немесе емтихандық сессияларға қатысуға келгендер көбінесе Үндістан, Оңтүстік Корея және Палау елдерінен келеді. Ағылшын тілінде оқытатын тіл мектептері де Оңтүстік Корея, Таиланд, Вьетнам, Мьянма, Тайвань және Жапониядан келген азиялық шетелдіктердің арасында кең таралған. Үкімет бекіткен, филиппин мифологиясы мен суят жазуын, мысалы, бабайин сияқты үйрететін оқу орындары да жергілікті тұрғындар мен шетелдіктердің арасында танымал болып келеді.
Due to the country's diverse flora and fauna, researchers from around the world have visited various biodiversity sites in Philippine environmental corridors. Among the big draws for environmental researchers are Mount Mantalingajan, Sibuyan Island, Dinagat Islands, Mount Hamiguitan, Central Panay Mountain Range, Verde Island Passage, Tubbataha Reef, Mount Malindang, Northern Sierra Madre Natural Park, and Turtle Islands, Tawi Tawi. Many local and foreign archaeologists and anthropologists have also visited the country's archaeological sites, such as Cagayan Valley, Butuan, Tabon Cave, Callao Cave, Banton, Ifugao, Cebu, Lanao del Sur, and many others. Visitors seeking graduate degrees or reviewer sessions in the Philippines usually come from India, South Korea, and Palau. Language schools with English language programs are also popular among Asian foreigners from South Korea, Thailand, Vietnam, Myanmar, Taiwan, and Japan. Government approved institutions that teach Philippine mythology and suyat scripts, such as baybayin, have also become popular among locals and foreigners.
Өнер және қолөнер туризмі
Филиппинде өнер және қолөнер туризмі, бірнеше мәдени жаңаруға жасалған тыраштардан кейін, соңғы кезде кеңейді. 2016 жылы Багио қаласы ЮНЕСКО-ның алғашқы «Шығармашылық қала» мәртебесіне ие болды. Басқа өнер және қолөнер орталықтары: Манила, Кесон қаласы, Сан-Фернандо қаласы, Илоило қаласы, Ангоно, Сантьяго, Себу қаласы, Басей, Давао қаласы, Себу көлі, Анжелес қаласы, Виган, Баско, Замбоанга қаласы, Марави, Тугая, Котабато қаласы, Сариая, Тагбиларан және Думагуэте.
Arts and crafts tourism in the Philippines has recently expanded following several attempts to establish a cultural renaissance. The country was conferred its first UNESCO Creative City through Baguio in 2016. Other arts and crafts centers are in Manila, Quezon City, San Fernando City, Iloilo City, Angono, Santiago, Cebu City, Basey, Davao City, Lake Sebu, Angeles City, Vigan, Basco, Zamboanga City, Marawi, Tugaya, Cotabato City, Sariaya, Tagbilaran, and Dumaguete.
Қажылық
Филиппин – Азиядағы католиктердің қасиетті саяхаттар орталығы, онда жүздеген ежелгі шіркеулер бар, олардың көпшілігі 15-19 ғасырлар аралығында жер сілкінісі барокко архитектурасымен салынған. Елдің түкпір-түкпірінде тарихи мешіттер, храмдар және дамбана сияқты халықтық құдай орындары да кездеседі. Елдегі танымал қасиетті саяхат орындарының қатарында Паоай шіркеуі, Квиапо шіркеуі, Манаоаг шіркеуі, Таал базиликасы және Нага соборы бар.
The Philippines is the Catholic pilgrimage capital of Asia, possessing hundreds of olden churches, most of which were established between the 15th to 19th centuries through the earthquake baroque architecture. Historic mosques, temples, and indigenous places of worship such as dambanas are also present throughout the country. Popular pilgrimage sites in the country include Paoay Church, Quiapo Church, Manaoag Church, Taal Basilica, and Naga Cathedral.
Фестивальдар
Елде мыңдаған фестиваль бар, олардың көпшілігі жыл сайынғы тамаша шаралар. Жергілікті жерде "фиеста" деп аталатын әр фестивальде әртүрлі дәстүрлер ойнайды, және олар діни немесе әлемдік сипатта болуы мүмкін. Ең танымалдарының ішінде Акланның Ати-Атихан фестивалі, Себудың Синулог фестивалі, Илоилоның Динагянг фестивалі, Багионың Панагбенга фестивалі, Мариндұқтың Морионс фестивалі және Баколодтың МассКара фестивалі бар.
The country has thousands of festivals, most of which are annual spectacles. Each of the festivals, locally known as fiesta, have different traditions at play, and may be religious or secular in nature. Among the most popular include the Ati Atihan Festival of Aklan, Sinulog Festival of Cebu, the Dinagyang Festival of Iloilo, the Panagbenga Festival of Baguio, the Moriones Festival of Marinduque, and the MassKara Festival of Bacolod.
Қорғау және қалпына келтіру
Филиппинде көптеген тарихи қалалар мен қалашықтар бар, бірақ олардың көпшілігі Екінші дүниежүзілік соғыста жапондықтардың өртеу тактикасы және американдықтардың бомбалаулары арқылы қасақана қиратылды. Соғыстан кейін Жапон империясының үкіметі, олар қиратқан мұралық қалаларды қалпына келтіру үшін Филиппинге қаржы жәрдем көрсетпеді, бұл қалпына келтіруге деген кез келген мүмкіндікті жойды, себебі соғысқа дейінгі Филиппин экономикасы қирап, қаржылық ресурстары шектеулі болды. Сонымен қатар, АҚШ қиратқан жүздеген қаланың тек екеуіне – Манила мен Багиоға ғана аз қаржы бөлді. Бүгінде елдегі көптеген мұралық қалалар мен қалашықтардың орталық бөліктері (побласион немесе қала орталықтары) ғана сақталған. Дегенмен, кейбір мұралық қалалар соғысқа дейінгі күйінде қалпына келтірілген, мысалы, ЮНЕСКО-ның Виган қаласы, ол американдық бомбалаудан, жапондық өрттен және камикадзе шабуылдарынан аман қалған жалғыз мұралық қалашық болды. Қазіргі уақытта елде қалалар мен қалашықтардың ерекше сәулет стиліне қатысты заң жоқ. Осының салдарынан, эстетикалық келмейтін цемент немесе шатыр сияқты құрылыстар мұралық ғимараттардың орнын басып алып, көптеген бұрынғы мұралық қалалардың келбетін жойды. Кейбір мұралық ғимараттар бұзылып, корпорацияларға сатылды, ал олардың орнына сауда орталықтары, пәтерлер немесе жаңадан жабдықталған заманауи стильдегі ғимараттар салынды, бұл көптеген бұрынғы мұралық қалалар мен қалашықтардың ескі сәулетін толығымен жойды. Тек Виган мұралық қаласында ғана оның бірегей сәулетінің (Виган колониалды стилі) құрылыс және қайта құрылыс жұмыстарында міндетті түрде қолданылатынын қамтамасыз ететін қала заңы бар. Алайда, Силай, Илоило қаласы және Сан-Фернандо-де-Пампангада мұралық үйлердің иелеріне белгілі бір салық жеңілдіктерін беруге қатысты қаулылар бар. 2010 жылы Филиппиннің мәдени мұра заңы қабылданды, ол Филиппиннің барлық мәдени мұраларын қорғауды көздейді. Дегенмен, көптеген ата-бабалар үйлерінің иелері ата-бабалар құрылыстарын бұзуға рұқсат беруді жалғастыруда.
The Philippines has numerous heritage towns and cities, but many of these were intentionally destroyed by the Japanese through fire tactics in World War II and by the Americans through bombings during the same war. After the war, the government of the Empire of Japan did not provide funds to the Philippines for the restoration of the heritage towns they destroyed, effectively destroying any chances of restoration; since the pre war Philippines' economy was devastated and had limited financial resources. Furthermore, the United States gave minimal funding for only two of the hundreds of cities they destroyed: Manila and Baguio. Today, only the centers (poblacion or downtown areas) remain in most of the expansive heritage cities and towns in the country. However some heritage cities still exist in their pre war state, such as the UNESCO city of Vigan which was the only heritage town saved from American bombing and Japanese fire and kamikaze tactics. The country currently lacks a city/town singular architectural style law. Due to this, unaesthetic cement or shanty structures have taken over heritage buildings, destroying many former heritage townscapes. Some heritage buildings have been demolished or sold to corporations, and have been replaced by commercial structures such as shopping centers, condominium units, or newly furnished modern style buildings, completely destroying the old aesthetics of many former heritage towns and cities. Only the heritage city of Vigan has a town law that guarantees that its unique architecture (the Vigan colonial style) shall always be used in constructions and reconstructions. However Silay, Iloilo City, and San Fernando de Pampanga have ordinances giving certain tax exemptions to owners of heritage houses. In 2010, the Philippine Cultural Heritage Act passed into law, protecting all cultural heritage properties of the Philippines. Nevertheless, many ancestral home owners continue to approve the demolition of ancestral structures.
Уақытша келушілерге арналған кіру туралы нұсқаулар
Филиппинге бизнес және туризм мақсатымен саяхат ететін азаматтарға, шығу портына немесе келесі бағыт портына оралу билеттері болған жағдайда, 30 күндік мерзімге дейін виза алып Филиппинге кіруге рұқсат етіледі. Дегенмен, кіру порттарының иммиграция қызметкерлері өздерінің дискрециялық құқығын пайдаланып, күтілетін тұру мерзімінен кем дегенде алпыс күнге дейін жарамды паспорты бар адамдарды кіргізе алады.
Nationals traveling to the Philippines for business and tourism purposes are allowed to enter the Philippines obtaining visa on arrival for a stay not exceeding 30 days, provided they hold valid tickets for their return journey to port of origin or next port of destination. However, immigration officers at ports of entry may exercise their discretion to admit holders of passports valid for at least sixty days beyond the intended period of stay.
Теңіз көлігі
Елде колониялық дәуірге дейін дәстүрлі түрде теңіз көліктері пайдаланылып келген. Филиппин Порттар Басқармасы басқаратын төрт порттық аймақ бар. Бұл аймақтар – Оңтүстік Қытай теңізі порттары аймағы, Филиппин теңізі порттары аймағы, Селебес теңізі порттары аймағы және Ішкі теңіздер порттары аймағы. Әр аймақта жергілікті және халықаралық кемелерге, сондай-ақ басқа да теңіз көліктеріне қызмет көрсететін жүздеген порттар бар.
The country traditionally used sea vehicles since pre colonial times. The archipelagic country has four areas of ports concentration, as administered by the Philippine Ports Authority. These areas are the South China Sea ports area, Philippine Sea ports area, Celebes Sea ports area, and Inland Seas ports area. Each area has hundreds of ports serving local and international ships and other sea vehicles.
Қауіптер
Терроризм Филиппиндегі туристердің қауіпсіздігіне ең үлкен қауіп төндіруі мүмкін, әсіресе Малайзиямен шекаралас оңтүстік аймақтарда. Оңтүстік аймақтың шалқары шетелдік саяхатшылар үшін қауіпті аймақ ретінде кеңінен танылған. Маравиді және аралдың басқа бөліктерін қоршаған аймақтар, Мауте тобы сияқты бүлікшіл топтардың зорлық-зомбылық әрекеттеріне байланысты қауіпсіз емес деп есептеледі. Әбу Саяф және Джема Исламия сияқты белгілі бір радикалды ислами топтар ерекше қауіпті, себебі олар соңғы шабуылдардың көп бөлігіне жауапты, олардың ішінде бомбалау, қарақшылық, шетелдік азаматтарды ұрлау және олардың үкіметтері талап етілген құн төлемеген жағдайда өлтіру де бар. Басқа қауіптерге мәдени мұраның зардап шегуі, қирауы немесе тонау арқылы жойылған мұралық ескерткіштер, сондай-ақ жастардың дәстүрлі өмір салтынан алыстауы, нәтижесінде түрлі салты мен ғұрыптардың жойылуы және урбанизация жатады. Табиғи мұраға төнетін қауіптер: кен өндіру, халықтың тез өсуі, урбанизация, жат түрлердің енгізілуі, орманды кесу, судың ластануы, ауаның ластануы және климаттың өзгеруі.
Terrorism may pose the greatest threat to tourists' safety in the Philippines, notably in the southern regions bordering Malaysia. The far southern region is widely known as a no go zone for foreign visitors. Areas surrounding Marawi and other parts of the island are considered unsafe due to violent activities of rebel groups which include the Maute Group. Certain militant Islamist groups such as Abu Sayyaf and Jema'ah Islamiyah are particularly dangerous, since they are responsible for the majority of recent attacks, which have included bombings, piracies, kidnappings and killings of foreign nationals if their government failed to pay the demanded ransom. Other threats include cultural heritage destruction due to damage, demolition, or looting of heritage structures, and urbanization of younger generations away from indigenous traditions, causing various rituals and practices to fade away. Threats to natural heritage include mining, severe population growth, urbanization, introduction of invasive species, deforestation, water pollution, air pollution, and climate change.