Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гипоталамустың ядросы
Nucleus of the hypothalamus
Гипоталамустың вентромедиалдық ядросы (VMN, VMH немесе вентромедиалдық гипоталамус) – гипоталамустың ядросы. 2007 жылы Курраш және авторлар тобының зерттеулерінде вентромедиалдық гипоталамус аштық, қорқыныш, дене температурасын реттеу және жыныстық белсенділікті тоқтатуға қатысатын ерекше морфологиялық ядро екені анықталды. Бұл ядролық аймақ қанағат сезімін қабылдауға қатысады.
The ventromedial nucleus of the hypothalamus (VMN, VMH or ventromedial hypothalamus) is a nucleus of the hypothalamus. In 2007, Kurrasch et al. found that the ventromedial hypothalamus is a distinct morphological nucleus involved in terminating hunger, fear, thermoregulation, and sexual activity. This nuclear region is involved in the recognition of the feeling of fullness.
Функция
Вентромедиалдық ядро (ВМН) ең көп қанығумен байланысты. Алғашқы зерттеулер ВМН зақымдануларының егеуқырлардың (тышқандардың) артық тамақтануына және семіздікке әкелетінін көрсетті. Алайда, Голдтың зерттеулері ВМН-ді дәл зақымдау гиперфагияны тудырмайтынын көрсеткен кезде, бұл тәжірибелердің интерпретациясы күйреп қалды. Дегенмен, көптеген зерттеулер гиперфагия және семіздік синдромының тікелей ВМН зақымдануларының немесе прокаин инъекцияларының салдары екенін көрсетті, бұл ВМН-нің қанығудағы рөлін көрсетеді. 2006 жылғы маңызды шолуда: «Голдтың зерттеуінен бұрын және кейін жүргізілген анатомиялық зерттеулер оның зақымданулар туралы нәтижелерін қайталаған жоқ, және жарияланған дерлік барлық тікелей салыстыруларда ВМН зақымданулары бар топтар PVN немесе VNAB зақымданулары бар топтарға қарағанда едәуір көп тамақтанды және екі есе көп салмақ алды» деген қорытынды жасалды. Бұл ВМН-ді гипоталамустағы негізгі қанығу орталығы ретінде жіктеуді нығайтады. Сондай-ақ, егеуқырларда ВМН зақымданулары плазмадағы инсулин деңгейінің жоғарылауына әкелетіні анықталды. ВМН зақымдалған егеуқырлар қалыпты егеуқырлармен салыстырғанда қанығу факторын артық өндіреді, ал бақылау егеуқырлары оған жауап бере алады, ал ВМН зақымдалған егеуқырлар жауап бере алмайды. ВМН зақымдалған жағдайда егеуқырлар лептиннің артық өндірісін тудырады, олар оған жауап бере алмайды, бұл оларды артық тамақтануға итермелейді, соның салдарынан семіздік пайда болады. Зерттеушілер әртүрлі дәрежедегі майлылық деңгейі бар жиырма бір жануардың өсу сыртқы түріне, майдың таралуына, жалпы физикалық жағдайына және жеткен майлылық деңгейі мен гипоталамус зақымдануы арасындағы корреляцияны қарастырды. Гипоталамус аймағындағы, әсіресе вентромедиалдық гипоталамус аймағындағы зақымданулар егеуқырларда семіздікке ықпал ететін гипоталамус жасушаларының көптеген төменгі талшықтарын бұзады. Тағы бір зерттеу гипоталамустағы басқа ядролармен салыстырғанда ВМН ішінде каннабиноидты рецепторлардың мРНК-ның жоғары концентрациясы бар екенін көрсетті. Каннабиноидты қабылдау сыйлық беру процестерімен және мидағы дофаминнің бөлінуімен байланысты. ВМН сүтқоректілердің ойын мінез-құлқында да маңызды рөл атқарады. ВМН, гиппокамп, миндаль безі, мишық және латеральды гипоталамустың зақымданулары ойынның азаюымен байланысты. ВМНдм ерлердің дауыстық белгілері мен иіс маркалау мінез-құлқында рөл атқарады. ВМНвл әр түрлі, көбінесе ерекше функцияларға үлес қосатын көптеген нейрондық популяцияларды қамтиды. Атап айтқанда, бұл аймақ әйелдердің жыныстық мінез-құлқында (лордоз) рөл атқарады, осылайша олардың жыныстық қоздырылуын ынталандырады. ВМНвл эстрогенге байланысты қозғалыс және энергия жұмсалуы/термогенезде де рөл атқарады. Флуротилді қайталап қолданғаннан кейін ВМН-дегі екі жақты ФОС экспрессиясы C57BL/6J егеуқырларында флуротилді тудырған ұстамалардың ауырлығының өзгеруімен байланысты, бірақ бұл DBA/2J егеуқырларында байқалмайды. Сонымен қатар, ВМН-нің екі жақты зақымданулары ұстамалық разрядтың таралуын тоқтатып, мидың ұстамалық жүйесіне енуіне кедерілтеді.
The ventromedial nucleus (VMN) is most commonly associated with satiety. Early studies showed that VMN lesions caused over eating and obesity in rats. However, the interpretation of these experiments was summarily discredited when Gold's research demonstrated that precision lesioning of the VMN did not result in hyperphagia. Nevertheless, numerous studies have shown that the immediacy of hyperphagia and obesity syndrome are a consequence of VMN lesions or procaine injections, and point to the VMN's role in satiety. A major review of the subject in 2006 concluded that, "anatomical studies done both before and after Gold's study did not replicate his results with lesions, and in nearly every published direct comparison of VMH lesions vs. PVN or VNAB lesions, the group with VMH lesions ate substantially more food and gained twice as much weight." This strongly substantiates the classification of VMN as the primary satiety center in the hypothalamus. It has also been found that lesions to the VMH in rats caused increased plasma insulin levels. Rats with a VMH lesion compared to normal rats overproduce a circulating satiety factor, to which the control rats can respond and rats with a VMH lesion cannot respond. A lesion to the VMH makes rats overproduce leptin, which they cannot respond to causing them to over eat, leading to obesity. Researchers looked at a series of twenty one animals of various degrees of adiposity, with respect to growth appearance, fat distribution, general physical condition, and the correlation between the level of adiposity attained and the correlation of the hypothalamic lesion. Lesions in the hypothalamic area, particularly the region of the ventromedial hypothalamus interrupts a large number of the descending fibers from the hypothalamic cell groups that were found to contribute to obesity in rats. Another study found that there seems to be a higher concentration of cannabinoid receptor mRNA within the VMH in comparison to other nuclei within the hypothalamus. The cannabinoid ingestion has been linked to rewarding processes, and also with the release of dopamine in the brain. VMH is also important in mammal play behaviour. Lesions to VMH along with the hippocampus, amygdala, the cerebellum, and the lateral hypothalamus are all linked to reduced play. The VMHdm has a role in the male vocalizations and scent marking behaviors. The VMHvl contains many distinct neuronal populations that contribute to varying, often distinct, functions. Notably, this region plays a role in sexual behaviors in females (lordosis), thus stimulating their sexual arousal. The VMHvl has also been found to play a role in estrogen mediated movement and energy expenditure/thermogenesis. Bilateral FOS expression in the VMH after repeated seizures is associated with alteration in the severity of flurothyl induced seizures in C57BL/6J mice that are not present in DBA/2J mice. Moreover, bilateral lesions of the VMH are able to block the propagation of seizure discharge to enter the brainstem seizure system.
Хирургиялық операция
Батыс Германияда 1962-1979 жылдар аралығында кем дегенде 70 еркекке ВМН операциясы жасалған. Олардың көпшілігі гомосексуализм, гетеросексуалдық ерлер арасындағы жоғары сексуалдық белсенділік және педофилия сияқты қалыптан тыс сексуалдық мінез-құлықтары үшін өз еркінен тыс медициналық мекемеге жатқызылған немесе түрмеге қамалған. Бұл операция басқа елдерде кеңінен таралған жоқ.
In West Germany, at least 70 men had their VMN operated on between 1962 and 1979. Most of these individuals had been involuntarily institutionalized or imprisoned for deviant sexual behavior, such as homosexuality, perceived hypersexuality among heterosexual men, and pedophilia. This surgery was not commonly performed elsewhere.