Кіріспе

Анатолий Тихонович Гладилин (21 тамыз 1935 – 24 қазан 2018) – кеңестік және ресейлік жазушы және ақын, 1976 жылы Кеңес Одағынан елден шығып, кейін Парижде тұрған.

Өмірбаян

1956 жылдың соңында "Юность" журналында жарық көрген "Виктор Подгурский заманының хроникасы" зор резонанс тудырды. Жазушының жасы 20-ға жуық еді, және осы фактінің өзі сол кезде ерекше болып көрінді. Әңгіме "әуежай прозасы" жанрында жазылған және реттелген құндылықтар әлемінде өмір сүретін, шын ниетімен жарасым тапқан адамның алаңдаушылығы мен ішкі жалғыздығы тақырыбын зерттейді. Өзінің айтуынша, ол Әдебиет институтын бітірмей қалған, алдағы жолын білмейді. Бірақ күтпеген жерден "Московский комсомолец" газетінен әдебиет және өнер бөлімінің меңгерушісі қызметіне шақырылды[5]. 1960-шы жылдары Гладилин, Василий Аксёновпен бірге, талантты және үміткер совет жазушысы саналды. 1964 жылы "Неделя" газетінде жарияланған "Кім күледі" атты ұжымдық детектив романның жазылуына қатысты. Гладилин Андрей Синявский мен Юлий Даниэльдің сот процесіне ашық қарсылық танытты. 1972 жылы жазылған "Ертеңгі күнді болжау" әңгімесі тек "Посев" эмигранттық баспасында жарық көрді. 1976 жылы Анатолий Гладилин әйелі мен қызымен бірге Израиль визасымен КСРО-дан эмиграцияға мәжбүр болды. Парижде Гладилин "Азаттық" радиосы мен "Deutsche Welle" радиосында жұмыс істеді. Батыста жарық көрген шығармаларының арасында "ФРСР: Француздық Кеңес Социалистік Республикасы" романы бар – Франциядағы коммунистік төңкеріс туралы повесть. 2012 жылы Гладилинге Пушкин медалі табысталды.

Таңдалған шығармалар

Бригантин желкенді көтереді, Мәскеу: Кеңес жазушысы, 1959. Алға қарай, Мәскеу: Жас гвардия, 1962. Ертеңгі күнді болжау, Франкфурт: Посев, 1972. Клюшльбург бекінісінің армандары, Мәскеу: Politizdat, 1974. Кеңес жазушысының тууы мен құлауы: Алпысыншы жылдардағы және одан кейінгі жас проза туралы әңгімем, Ardis, 1979. Мәскеу жарыс жолы: Жарыс жолындағы тыңшылық романдағы (ауд. Дж. Г. Таккер және Р. П. Шенберг), Ardis, 1990. "Рогдер, Парижге қош келдіңдер!", Мәскеу: Захаров, 2007.