Зия: «Көк дельфиндер аралынан» кейінгі деректер

Кіріспе

"Зия" романы – Скотт О'Деллдің марапатқа ие болған "Көк дельфиндер аралы" романының жалғасы. Ол 1976 жылы, бірінші роман жарық көргеннен кейін он алты жыл өткен соң жарыққа шықты.

Сюжет

Зия – алдыңғы кітаптағы Көк дельфиндер аралында қалған Николеньо әйелі Карананың 14 жасар немересі. Зия әпкесі Карананың тірі екеніне сеніп, кіші інісі Мандоның көмегімен он сегіз футтық қайықта екі рет Карананы құтқаруға тырысады, бірақ бұл әрекеттері сәтсіз аяқталады. Аралда оның әлі де бар екенін көрсететін дәлелдер бар: құмдағы кішкентай іздер, от жаққан жерлердің белгілері және бұрынғы тұрақтардың қалдықтары. Сондықтан Зия Санта-Барбараға барады, әпкесін табу мүмкіндігін арттыру үшін. Капитан Нидевер саңқа аулау үшін Көк дельфиндер аралына келеді және Карананы табу үшін өзімен бірге Висенте әкесін алып келеді. Темдеу уақытында, Stone Hands өзі және миссияда тұратын басқа да үндістер үшін қашу жоспарлайды және Зияға қыздардың жатақханасының кілтін береді. Зия жатақхананың есігін ашады, бірақ капитан Кордова Зияны қамауға алады, қашудың себепкері оның екенін ойлайды. Капитан Нидевер Каранамен және оның екінші иті Ронту Арумен оралады. Капитан Кордова мен Висенте әкесі дауласып, соңында Зияны түрмеден босатады. Зия мен Карана бір-бірімен тілдесе алмайды, бірақ Карана қоғамға бейімделіп бара жатқандай көрінеді. Ол миссиядағы басқа үндістер сияқты себет тоқуды үйренеді, қарбызды жақсы көреді және оның аралында болмаған аттарға қызығады. Бастапқыда Карана әйелдер жатақханасында тұруға тағайындалған, бірақ Ронту Ару одан бөлініп, діни қызметкерлердің блоха әкеледі деп ойлағандықтан аулаға тізгінмен байланады. Карана, басқалармен бірге болуға үйренбегендіктен және итін сағынып, аулаға көшеді. Мерсед әке ауыр сырқатқа шалдығып қайтыс болады, ал оның орнын Висенте әкесі басады. Ол адамдарға өздері жасаған заттарды сатуға және ақшасын өзінде қалдыруға рұқсат береді. Висенте әке басшылық еткен кезде, ол Каранамен және Зиямен бірге Stone Hands-ты миссиядан кеткеннен кейін жаңа үй іздеген шатқалдан қайтарып әкеледі. Шіркеу басшылығы Малатеста әкесін миссияның жаңа басшысы етіп жібергенде, Висенте әкесі Монтерей шығанағына кетеді. Stone Hands, Карана және басқалар Малатеста әкесін ұнатпайды. Карана Малатеста әкесі Ронту Арумен бірге еденде ұйықтауға рұқсат бермегендіктен, көп ұзамай миссиядан кетеді. Көктемде Stone Hands және көптеген үндістер қаталдықтан шаршап тағы да қашып кетеді, бұл жолы Мандо да олармен бірге кетеді. Карана кітаптың басында табылған қайықты жасырған үңгірде тұрып жатқан. Stone Hands пен Мандо миссиядан кеткен күні Зия қайтадан Карананы көреді. Ол Карананың қатты ауырғанын біледі, бірақ миссиядағы діни қызметкерлер көмектеспейді, өйткені Карана миссияда тұрып, жұмыс істемейді. Таңертең Карана қайтыс болады. Содан кейін Зия миссиядан шығып, Ронту Арумен бірге таулардағы бұрынғы үйіне қайтады.

Zia is the 14 year old niece of Karana, the Nicoleño woman left behind on the Island of the Blue Dolphins in the previous book. Zia believes her aunt Karana to be alive, and with the help of her younger brother Mando, she sets out twice in an eighteen foot boat on what are, ultimately, unsuccessful attempts at rescuing Karana. There is evidence on the island that she is still there, including small footprints in the sand, signs of cooking fires, and the remains of huts. So then she goes to Santa Barbara to get an even better chance of finding her aunt. Captain Nidever sails to the Island of the Blue Dolphins to hunt otters, bringing Father Vicente with him to find Karana. Meanwhile, Stone Hands, planning an escape for himself and the other Native Americans living at the mission, gives Zia the key to the girls' dormitory room. She unlocks the dormitory, and Captain Cordova puts Zia in prison, believing she was the instigator of the escape. Captain Nidever returns with Karana and her second dog, Rontu Aru. Captain Cordova and Father Vicente argue, and finally free Zia from prison. Zia and Karana can't communicate, although Karana appears to be settling into society. She learns to weave baskets as the other Mission Indians do, loves melons, and is fascinated by the horses, of which there were none on her island. Originally, Karana is assigned to sleep in the women's dormitory, but Rontu Aru is separated from her and chained up in the courtyard, as the priests believe he is bringing fleas into the dormitory. Karana, unaccustomed to the company of others and missing her dog, moves out to the courtyard. Father Merced becomes very ill and dies, and Father Vicente takes over. He lets people sell the things that they make and allows them to keep the money. While Father Vicente is in charge of the mission, he goes with Karana and Zia to bring Stone Hands back from the canyon where the Native people tried to make a new home after they left the mission. When the church leadership sends Father Malatesta to be the new leader of the mission, Father Vicente leaves and goes to Monterey Bay. Stone Hands, Karana, and the others do not like Father Malatesta. Karana leaves the mission not long later when Father Malatesta does not allow her to sleep on the floor with Rontu Aru. In the spring, Stone Hands and many of the Native people run away again because of the harsh treatment, and this time Mando leaves with him. Karana had been living in the same cave in which she and Mando had hidden the boat they found at the beginning of the book. On the day that Stone Hands and Mando leave the mission, Zia visits Karana again. She finds that Karana is very sick, but the priests at the mission will not help because Karana will not live there and work for the mission. In the morning, Karana dies. Zia then leaves the Mission and returns to her old home in the mountains with Rontu Aru at her side.

Тарихи элементтер

Зыяның әпкесі Карана, "Көк дельфиндер аралы" романының басты кейіпкері, 18 жыл бойы аралда жалғыз өмір сүрген Николеньо әйелі Хуана Марияның прототипі болып табылады. Хуана Марияны аралынан миссияға әкелген адамның аты капитан Джордж Нидевер еді.

Қабылдау

Kirkus Reviews журналы "Зияның повестеуі көк дельфиндер аралынан есте қалған лаконикалық дәлдік пен терең әдемілікті сақтайды" деп жазды.