Жағалау шағаласы (Larus glaucescens) – Аляска мен Вашингтон жағалауларында кездесетін ірі, ақ басты қанатты. Түр, сипаттамасы, мекендеу орындары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі
Species of bird
Көгілдір қанатты шағала (Larus glaucescens) – ірі, ақ басты шағала. Туыс атауы латын тіліндегі шағала немесе басқа да ірі теңіз құсын білдіретін Larus сөзінен шыққан. Glaucescens сөзі нео-латын тілінде "көгілдір" мағынасын береді, ол ежелгі грек тіліндегі glaukos сөзінен алынған, бұл оның қанаттарының сұр түсін көрсетеді.
The glaucous winged gull (Larus glaucescens) is a large, white headed gull. The genus name is from Latin Larus which appears to have referred to a gull or other large seabird. The specific glaucescens is Neo Latin for "glaucous" from the Ancient Greek, glaukos, denoting the grey color of its wings.
Қашықтығы мен қызмет ету мерзімі
Көгілдір қанатты шаян теңізден алыс жерлерде сирек кездеседі. Ол Алясканың батыс жағалауынан Вашингтон жағалауына дейін қоныстанады. Осы көгілдір қанатты шаяндарды Пьюджет Саунд аймағында да кездестіруге болады. Ол сонымен қатар Алясканың солтүстік-батыс жағалауында жазда және Ресейдің Шығыс Еуропалық бөлігінде көбейеді. Қыс айларында оларды Калифорния, Орегон, Баха Калифорния, Баха Калифорния Сур және Сонора жағалауларында табуға болады. Көгілдір қанатты шаяндардың өмір сүру ұзақтығы шамамен 15 жыл деп есептеледі, бірақ кейбіреулері одан да ұзақ өмір сүреді; мысалы, Британдық Колумбиядағы бір шаян 21 жылдан астам өмір сүрді. Орташа салмағы шамамен ... (мәлімет жоқ). Жас құстар қоңыр немесе сұр түсті болып, қара мүңкілерімен ерекшеленеді және ересек құсқа айналуына төрт жыл уақыт керек.
The glaucous winged gull is rarely found far from the ocean. It is a resident from the western coast of Alaska to the coast of Washington. These glaucous winged gulls can also be found in the Puget Sound region. It also breeds on the northwest coast of Alaska, in the summertime and in the Russian Far East. During winter, they can be found along the coast of California, Oregon, Baja California, Baja California Sur, and Sonora. Glaucous winged gulls are thought to live about 15 years, but some live much longer; a bird in British Columbia, for example, lived for more than 21 years, It weighs around on average. Young birds are brown or gray with black beaks, and take four years to reach adult plumage.
Мінез-құлық
Жазғы маусымда қоралы шаян ұялайды, әр жұптан екі-үш балапан туады, олар алты аптада қанаттанды. Ол жағалау бойында өлі немесе әлсіз жануарлар, балықтар, мидиялар және қалдықтарды жеу арқылы қоректенеді. Қалалық аймақтарда адамдардан тамақ қабылдауға және жеуге жарамды нәрселерді іздеп, қорғалмаған қоқыс контейнерлерін ашуға бейімділігімен белгілі. Оның дауысы төменгі "кәк-кәк-кәк" немесе "уау", немесе жоғарырақ үнді еңкеюге ұқсайды.
The glaucous winged gull nests in the summer, and each pair produces two or three chicks which fledge at six weeks. It feeds along the coast, scavenging for dead or weak animals, fish, mussels and scraps. In urban areas it is well known for its tendency to accept food from people and peck open unprotected garbage bags in search of edibles. Its call is a low pitched "kak kak kak" or "wow", or a more high pitched wailing.
Гибридтеу
Глаукус қанатты марқұм Вашингтон және Орегон штаттарында ареалдары қабаттасқан жерлерде батыс марқұмдарымен жиі будандасады. Пьюджет саунд аймағында гибридтер таза түрлерден көп болуы мүмкін және ата-ана түрлерінің бірімен кері будандасуы, осылайша анықтауда қосымша қиындықтар тудыруы мүмкін. "Олимпиадалық марқұм" деп аталатын гибридтер өзгергіш және ата-ана түрлерінің ерекшеліктерін мұралайды. Көбінесе олар глаукус қанатты марқұмға ұқсайды, бірақ мантиядан күрт өзгешеленетін қара сұр қанат ұштарымен және батыс марқұмдарына тән ауыррақ тұмсыққа ие болуы мүмкін. Гибридтер көбею маусымында таза батыс марқұмдарының ақ басынан айырмашылығы, басында қара іздерді көрсетеді. Гибридтік аймақтың орталық бөлігінде гибридтік еркектермен жұп құрған марқұмдардың жұмыртқа саны көп болды, олардың көпшілігі таза батыс марқұмдарының құмды жерлерді ұнататынына қарамай, өсімдік жамылғысы мол жерлерде көбейетін орнын құрды, бұл жоғары деңгейде жыртқыштыққа алып келді. Гибридтік аймақтың солтүстік бөлігінде жұмыртқа санында ешқандай айырмашылық байқалмады, бірақ гибридтердің жем іздеу мінез-құлқы батыс марқұмдарына ұқсас болғандықтан көбею сәттілігі жоғары болды, олар глаукус қанатты марқұмдарға қарағанда көбінесе балықпен қоректенеді. Аралас жұптардың болмауынан басқа, гибридтер арасындағы таңдаулы жұптасудың айқын дәлелі жоқ. Бұл түр Алясканың оңтүстігіндегі американдық сельдь марқұмымен де жиі будандасады, кейде оны Кук-Инлет марқұмы деп атайды. Бұл гибридтік комбинация Аляскадан Калифорнияның оңтүстігіне дейінгі Тынық мұхитының жағалауында кездеседі және өте өзгергіш, кейде Таер марқұмына ұқсайды, бірақ үлкен тұмсығы және тұрақсыз қанат үлгісімен ерекшеленеді. Олардың көздері әдетте ақшыл, ал қанаттарының алдыңғы жағы қараңғырақ, қыста бас үлгісі ата-ана түрлеріне ұқсас (сельдь марқұмында қысқы қаптырық көбірек іздерге ие). Глаукус марқұмымен будандасқан марқұмдар Батыс Аляскада кең таралған, Севард түбегіндегі құстардың 50%-ға дейін гибридтер құрайды, ал оңтүстікке қарай Жапония мен Калифорнияға сирек келеді. Слати қанатты марқұмдармен будандасу сирек кездеседі, бірақ олар Камчатка түбегінің шығыс жағалауында және Командор аралдарында көбейетіні белгілі, қыста Жапонияға дейін жетеді.
The Glaucous winged Gull frequently hybridizes with western gull where their ranges overlap in Washington and Oregon. In the Puget Sound area, hybrids may outnumber pure birds and backcross with either parent species leading to further identification problems. Referred to as the Olympic gull, Hybrids are variable and have characteristics of either parent species. Often they resemble Glaucous winged gulls but have darker grey wingtips which strongly contrast from the mantle, and may have a heavier bill more typical of Western gulls. Hybrids also tend to exhibit dark head markings in nonbreeding plumage, compared to the virtually unstreaked white head of pure Western Gulls. In the central part of the hybrid zone, clutch size was larger among pairs with hybrid males, many of which established breeding grounds in more vegetative cover than pure western gull males, which preferred sand habitat resulting in heavier predation. In the northern section of the hybrid zone, there was no difference in clutch size, but breeding success is higher due to the hybrids being more similar to western gulls in foraging behaviour, feeding more on fish than glaucous winged gulls. Little evidence of assortative mating was observed, except for weak assortative mating among hybrids in absence of mixed species pairs. This species also hybridizes regularly with the American herring gull in southern Alaska, sometimes referred to as the Cook Inlet Gull. This hybrid combination may be found along the Pacific coast from Alaska down to southern California, and are highly variable, sometimes resembling Thayer's gull but with a larger bill and inconsistent wing pattern. They typically have paler eyes and darker primaries than Glaucous winged, and the winter head pattern of either parent species (Herring gull has a more streaked winter hood). Hybrids with Glaucous gull are common in west Alaska where up to 50% of birds in the Seward Peninsula are hybrids, and rare visitors further south to Japan and California. Hybrids with Slaty backed gull are uncommon but have been known to breed on the east coast of the Kamchatka Peninsula and Commander Islands, reaching south to Japan in winter.