Кіріспе

Австралиялық саясаткер (1861–1933) британдық зоолог сэр Александр Джеймс Пикок (11 маусым 1861 – 7 қазан 1933)

Пикоктың жоғары білімі болмауы оның мансабына кедергі келтірмеді. Ол Кресвик қаласындағы заңгер-кенші басқарушысының кеңсесінде кіші кеңсе қызметкері болып жұмысқа орналасты – тағы бір түрлі оқушылық. Бірнеше жылдан кейін ол жеке фирмасын ашып, Викториядағы ең ірі алтын кенші компанияларының заңдық мәселелерін шешті. 1889 жылы ол Виктория заңгерлер мен менеджерлер институтының президенті болды және өмірінің көп бөлігін осы салада өткізді. Ол саясаткер Эндрю Пикок отбасымен туыс болды. Ол 1880-1890 жылдардағы Австралия тумаларының қауымдастығында және Австралия федерациясы үшін күресте белсенділік танытты. Оны жек көру қиын болған адам еді. Биограф оны "ұзын, әсерлі, көңілді және мұртты" деп сипаттады, сондай-ақ ол "ауданының өкілі ретінде барлық дұрыс істерді жасаған, әркімге жылы сөз айтқан, балалардың басын сипаған және өте танымал болған" адам еді. Ол Веббтің "қорқынышты дауыспен күлгенімен" танымал болды.

Парламентке кіру

1889 жылы Пикок Балларат маңындағы Клунес пен Аллендейл сайлау округінен Виктория заң шығарушы Ассамблеясына сайланды және осы мандатты 43 жыл бойы сақтап қалды. Ол орташа либерал болғанымен, Джеймс Мунроның консервативті үкіметінде портфелі жоқ министр (1890–1892), ал Шильс үкіметінде (1892–1893) Халыққа білім беру министрі, 15 қараша 1892 жылдан 23 қаңтар 1893 жылға дейін Пошта басқармасының басшысы болды. Ол 1894 жылдан 1899 жылға дейін және 1900 жылдан 1901 жылға дейін сэр Джордж Тернердің үкіметтерінде бас хатшы қызметін атқарды, сонымен қатар бірінші үкіметте Халыққа білім беру министрі, екіншісінде Еңбек министрі болды. 1897 жылы Пикок Австралия Конституциясын жазған Конституциялық конвенцияға Викториядан сайланған делегаттардың бірі болды.

Премьер-министр бірінші рет

1901 жылы ол Австралияның жаңа Парламентіне сайлауға түсуден бас тартты. Бұл ішінара оның өкілдік еткен аймақты қамтитын федералды сайлау округі, Баллаарат мандатына Альфред Дикин үміткер болғандықтан болды. Оның орнына ол Виктория саясатында қалды, ал премьер-министр Тернер бірінші федералды сайлауға қатысу үшін отставкаға кеткен кезде Пикок оның орнын басып, премьер-министр болды. Бірақ сол кезде либералдарға халықтың қолдауы төмендеп, жаңа консерватор көшбасшысы Уильям Ирвин «қарқынды үнемдеу» науқанына кірісті – Парламент пен мемлекеттік қызметкерлер санын қысқарту және үкімет шығындарын азайту. Пикок, жақсы либерал болғандықтан, бұл науқанға қарсы тұрды, бірақ 1902 жылдың маусымында Ирвин Пикок үкіметіне сенімсіздік білдірді, ал келесі сайлауда либералдар мен олардың Лейборист одақтастары ауыр жеңіліске ұшырады. 1902 жылы ол Киелі Михаил және Киелі Георгий орденінің командирі атанды. Пикок Ирвиннің үкімет кезінде оппозицияда болды, бірақ 1907 жылы Томас Бенттің үкіметінде Бас хатшы және Еңбек министрі болып қайтадан қызметке кірісті. Осы кезде либералдар мен консерваторлар арасындағы айырмашылықтар Лейборист партиясының күшейген қарсылығына байланысты жоғалып бара жатты, және осы уақыттан бастап Лейборист емес депутаттар ресми түрде Либерал партиясы болып құрылды.

Екінші рет Премьер-министр

Пикок 1913 жылы Уильям Уотт үкіметінде халыққа білім беру министрі болды, ал 1914 жылдың маусымында Уотт отставкаға кетіп, Федералды парламенттегі мандатқа таласқандықтан, Пикок тағы да премьер-министр және қазынашы болды, либералдық үкіметтің басында. Ұзақ өтпей Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды, ал Пикок үкіметі соғысқа бастапқы құлшыныспен жауап берді. Алайда, 1916 жылға қарай соғыс Виктория экономикасына күшті қысым көрсетіп, маңызды ауыл шаруашылығы салаларында еңбек тапшылығы туды. Бұл Виктория фермерлер одағының (кейіннен Ауылдық партия болып өзгерді) бастауымен ауылдық жерлерде либералдарға наразылықтың күшеюіне әкелді. 1917 жылы либералдар Ұлттық партия деп аталды. 1917 жылдың қараша айында өткен сайлауда ұлтшылдар Пикокқа жақтас және қарсы топтарға бөлінді, ал Пикокқа қарсы топ ауылдық округтерде жеңіске жетті. Пикокқа қарсы көшбасшы Джон Баузер премьер-министр болды. Дегенмен, Пикок өте төзімді саясаткер болды және 1920 жылы ол Гарри Лоусонның Ұлттық үкіметінде халыққа білім беру және Еңбек министрі лауазымдарына қайта оралды, ол 1924 жылға дейін осы лауазымдарда қызмет етті.

Үшінші рет Премьер-министр

1924 жылы наурыз айында Лаусон құрған коалициялық үкімет, Ел партиясы Лаусон қабылдамайтын талаптар қойғанда тарап кетті. Ел партиясының министрлері отставкаға кетіп, кейін Еңбек партиясымен бірікті, осылайша Лаусонның өкілеттігі аяқталды. Лаусон отставкаға кетті, ал Пикок тағы да Ұлттық партияның басшысы болып сайланды және үшінші рет премьер-министр болды. Ол дереу ауылдық аймақтардың пропорционалды емес өкілдігін азайту туралы заң жобасын ұсынды. Партия ішінде наразылық күшейді, содан кейін Пикок сайлау шақырып, оның нәтижесінде Еңбек партиясы көпшілік дауысқа жетпесе де, ең ірі партия болып шықты. Пикок тағы да отставкаға кетті, оның орнына Джордж Прендергаст басқаратын азшылық Еңбек үкіметі келді. Пикок Джон Алланның Ел партиясы үкіметінде Мемлекеттік білім беру және Еңбек министрі қызметтерін қайта иеленді, 1927 жылға дейін, ол соңғы рет министрлік лауазымнан кеткенге дейін осы қызметтерді атқарды. 1928 жылы ол спикер болып сайланды және 1933 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды.

Мили, Леди Пауан

1901 жылдың қаңтар айында Алекс Пикок Порт-Фейриде Милли Гертруд Холденге үйленді. Милли, Леди Пикок Қызыл Крест сияқты қоғамдық ұйымдарда белсенді қатысып, күйеуінің жергілікті сайлау жұмыстарының көп бөлігін атқарды, соның арқасында "Алландейлдің орынбасары" деген лақап атын алды. 1933 жылы Алекс Пикок қайтыс болғаннан кейін Леди Пикокты оның орнына қосымша сайлауға түсуге көндірді, осылайша ол Виктория парламентіне сайланған алғашқы әйел депутат атанды. Оның бірінші сөйлеуі – күйеуінің жұмысшылардың еңбекақысы мен жағдайларына қатысты заңдары туралы естеліктерді қамтиды – және ол оның соңғы сөйлеуі болды; ол 1935 жылғы келесі сайлау алдында зейнеткерлікке шығуын жариялады.

Австралиялық тума жерлер қауымдастығы

Алекс Пикок 1881 жылы Австралия тумалары қауымдастығының Кресвик бөлімшесіне қосылды және 1882 жылы бөлімше хатшысы болды, ол 1901 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. 1884 жылы ол ANA директорлар кеңесіне сайланды, ал келесі жылы бас президент болып тағайындалды. Ол үш рет бас президент болды – 1885, 1887 және 1893–1894 жылдары, сондай-ақ 1904 жылға дейін кеңес мүшесі болып қалды. Ол әрқашан қауымдастықта белсенді болып, 1880 жылдары оның мүшелігін және бөлімшелерін кеңейтті, ал 1890 жылдары, әсіресе Федерация мәселесінде, оны қоғамдық саясатқа бағыттап, ықпал етті. Австралия тумалары қауымдастығында Пикоктің жоғары беделі оның парламенттік мансабына көмектесті. Әлеуметтік-қайырымдылық қоғам ретінде ANA-ға партиялық саяси қызмет жүргізуге тыйым салынған, бірақ 1880-ші жылдардың соңы мен 1890-шы жылдары ANA мүшелері сайлау округтерінде либералды кандидаттарды қолдаған ұйымдардың тірегі болды. Пикок ANA лекциялары мен пікірталастарынан өзінің «жетілдірілген либерализмі» деп аталатын ұстанымды қалыптастырды: толық демократияға, соның ішінде әйелдердің сайлау құқығына, және қоғамдық мүдделерді қорғау үшін мемлекеттің белсенді араласуына деген ұмтылыс. Беатрис Уэбб оны «интеллектуалды нанымы мен көзқарастары» жоқ, бірақ «нақты қиындыққа кез келген мүмкін шешім табуға дайын» деп сипаттады.

Мейсон

Пикок 1900-1905 жылдар аралығында Виктория штатының Біріккен Ұлы Ложасының Бас шебері болды. 39 жасында ол Австралия масондығында бұл лауазымға жеткен ең жас адам болды, және одан бұрын да, кейін де мұндай жағдай болған емес. 1905 жылы Бас шеберліктен кеткен кезде, ол ауыр парламенттік міндеттемелеріне байланысты зейнетке шықты деді.