Реймонд Ле Гро: Ирландияны жаулап алудағы норманды қолбасшысы
Raymond FitzGerald
Реймонд Ле Гро – валлийский нормандский полководец, участвовавший в завоевании Ирландии. Биография, происхождение и роль в укреплении нормандского правления.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Реймонд (немесе Редмонд) Фитц Уильям Фитц Джеральд (1185–1198 жылдары қайтыс болған), «Ле Грос» («Ірі») деген лақап атымен белгілі, Ирландияға нормандықтардың басып кіруі кезінде камбро-норман қолбасшысы болды. Реймонд Ирландияның оңтүстік жағалауына қонған алғашқы норман рыцарларының бірі болды, кейіннен Пемброктың 2-ші графы Ричард де Клэр бастаған үлкен күштермен нығайтылды. Ол Уотерфордтағы өз иеліктеріне қайтып, 12 ғасырдың соңында қайтыс болғанға дейін Ирландиядағы нормандық билікті бекітуге белсенді түрде қатысты.
Raymond (or Redmond) Fitz William Fitz Gerald (died 1185–1198), nicknamed Le Gros ("the Large"), was a Cambro Norman commander during the Norman invasion of Ireland. Raymond was among the first of a small band of Norman knights who landed on the South coast of Ireland before being reinforced by a larger force led by Richard de Clare, 2nd Earl of Pembroke. He was active consolidating Norman rule over Ireland before he retired to his estates in Waterford where he died in the late 12th century.
Отбасы және жастар
Реймонд Уэльсте өсті, және Оңтүстік Уэльстің соңғы тәуелсіз ханзадасы Рис ап Тьюдврдың қызы, принцесса Нест ферх Ристің немересі болған. Оның әкесі Уильям Фицджеральд, Кару лорды еді.
Raymond grew up in Wales, and was a grandson of Princess Nest ferch Rhys, daughter of Rhys ap Tewdwr, the last independent Prince of South Wales. His father was William FitzGerald, Lord of Carew.
Мансап
Ол 1170 жылы Стронгбоумен Ирландияға жіберілді және Уотерфорд маңындағы Хук түбегіндегі Багинбан бас тауына қонды, онда ол ирландтықтар мен остмендердің біріккен күштерімен қоршауға алынды, бірақ оларды жеңіп шықты. Бұл шайқаста оның күштері сан жағынан әлдеқайда кем болғанымен (оның туысы Уэльс Герральды Le Gros-тың күштері 100 шамасында болса, ирландтықтардың саны 3000-ға жуық болған) ол үлкен жеңіске жетті. Ол жақын жерден мал жинап, оларды қарсыластың қатарына тікелей итерді. Нәтижесінде, біріккен гал және гиберно-норс күштерінен 1000-ға жуық адам қаза тапты немесе тұтқынға алынды. Ол Стронгбоудың бас штаб қолбасшысы болды және Уотерфордты басып алуда, сондай-ақ Дублинге жасалған сәтті шабуылда маңызды рөл атқарды. Ол Стронгбоудың бағындырған жерлерін Англия королі Генрих II-ге тапсыру үшін Аквитанияға жіберілді, бірақ 1171 жылдың шілдесінде Дублинге оралып, қаладан бір шабуылға жетекшілік етті. Кейін Стронгбоу Роберт де Куинсидің жесірі Базилия де Клэрге үйленуге рұқсат бермегендіктен оған ренжіді. Содан кейін Реймонд Уэльске көшті, ал Герви де Маунтморис оның орнына констебль болды. 1174 жылы графқа қарсы жалпы көтеріліс басталғанда, Реймонд өзінің ағасы Мейлер ФицГенримен бірге қайтып келді, Базилияға үйленуге уәде алғаннан кейін. Ол өзімен 450 шамасындағы әскерін алып келді және Уотерфордта қоршауда қалған Стронгбоуға көмектесті. Оның Базилиямен некесі осы оқиғадан кейін Уэксфордта қиылды. Констебль лауазымына қайта тағайындалған ол 1175 жылдың қазан айында Лимерик қаласын басып алуды қоса алғанда, бірқатар жеңіске жетті. Осы уақытта Маунтморис Реймондтың күші патшалық билікке қауіп төндіретініне байланысты оны қайта шақыру туралы өтініш білдірді, бірақ констебль Лимериктегі жаңа ошақтан уақытты кешіктірді, графтың әскері онысыз жорыққа шығудан бас тартты. Стронгбоу қайтыс болғаннан кейін ол Уильям ФицАльдельм келгенге дейін губернатор болып қызмет етті, содан кейін патшалық қамалдарды оған тапсырды. Ол Дублин мен Вексфорд маңындағы иеліктерінен айырылды, бірақ Джеральдиндер 1183 жылдың басында ФицАльдельмды қайтаруға қол жеткізіп, өздерінің билігі мен ықпалын қайта қалпына келтірді. 1182 жылы ол Коркта қоршауда қалған жарты ағасы Роберт Фиц Стефанға көмектесті. 1185 жылы оның туысы Филип де Барри, Уильям ФицОдо де Барридің ұлы, Дезмонд Корольдігіндегі кейбір кантредтерді қайтаруға көмектесу үшін Ирландияға келді.
He was sent by Strongbow to Ireland in 1170, and landed at Baginbun Head at the Hook Peninsula, near Waterford, where he was besieged in his entrenchments by the combined Irish and Ostmen, whom he repulsed. Although vastly outnumbered in this battle, (his cousin Gerald of Wales gives the numbers at 3000 Irish against Le Gros's forces of about 100 including 10 Knights) he won a resounding victory which he achieved by rounding up a nearby herd of cattle which his men had foraged and driving them headlong into the oncoming enemy ranks. The result was that about 1000 of the combined Galic and Hiberno Norse force were either killed or captured. He was Strongbow's second in command and had the chief share both in the capture of Waterford and in the successful assault on Dublin. He was sent to Aquitaine to hand over Strongbow's conquests to Henry II of England, but was back in Dublin in July 1171, when he led one of the sallies from the town. Strongbow later offended him when he refused to allow to marry his sister Basilia de Clare who was the widow of Robert de Quincy. After that Raymond moved to Wales and Hervey de Mountmaurice became constable in his place. At the outbreak of a general rebellion against the earl in 1174, Raymond returned with his uncle Meiler FitzHenry, after receiving a promise of marriage with Basilia. He brought about 450 men with him and relieved Strongbow who was under siege in Waterford. His marriage to Basilia finally took place in Wexford directly following this encounter. Reinstated as constable, he secured a series of successes including the capture of Limerick city in October 1175. Mountmaurice meanwhile obtained Raymond's recall on the ground that his power threatened the royal authority, but the constable was delayed by a fresh outbreak at Limerick, the earl's troops refusing to march without him. On the death of Strongbow, he acted as governor until the arrival of William FitzAldelm, to whom he handed over the royal fortresses. He was deprived of his estates near Dublin and Wexford, but the Geraldines secured the recall of FitzAldelm early in 1183, and regained their power and influence. In 1182 he relieved his half uncle Robert Fitz Stephen, who was besieged in Cork. In 1185, his first cousin Philip de Barry, son of William FitzOdo de Barry came to Ireland to assist in the recovery of some cantreds in the Kingdom of Desmond.