Кіріспе
Еуропалық стильдер мен нормаларды қабылдау / тарату Еуропалықтандыру (немесе европеизация, орфографиялық айырмашылықтарды қараңыз) бірқатар байланысты құбылыстар мен өзгерістер үлгілерін білдіреді: Еуропалық емес субъект (мәдениет, тіл, қала немесе ұлт болсын) бірқатар еуропалық ерекшеліктерді (көбінесе батысқа батыстырумен байланысты) қабылдап алатын процесс. Әлеуметтік ғылымдардан тыс, бұл әдетте Еуропалық континенттік сәйкестік немесе континенттегі ұлттық сәйкестіктер мен саясаттардың үстінен Еуропалық континенттік сәйкестіктің немесе саясаттың өсуіне қатысты. Еуропаландыру сонымен қатар православиелік елдерде (Ресей мен Балқан) 19-шы ғасырдан 20-шы ғасырдың бірінші жартысына дейінгі саяси жүйе, әлеуметтік жүйе, мәдениет, киім үлгілері, көркемдік стильдер, экономика, инфрақұрылым, технология және мінез-құлық қағидалары тұрғысынан Батыс Еуропаға ұқсас болып келеді. Еуропалықтандыру сонымен қатар Еуропалық Одақтың саяси және экономикалық динамикасы ұлттық саясат пен саясатты қалыптастырудың ұйымдастыру логикасының бөлігіне айналатын процесті білдіруі мүмкін.
Europeanisation (or Europeanization, see spelling differences) refers to a number of related phenomena and patterns of change:
The process in which a notionally non European subject (be it a culture, a language, a city or a nation) adopts a number of European features (often related to Westernization). Outside the social sciences, it commonly refers to the growth of a European continental identity or polity over and above national identities and polities on the continent. Europeanization also mean a trend in Orthodox countries (Russia and the Balkans) catching up with and becoming similar to the Western Europe in terms of political system, social system, culture, dress codes, artistic styles, economy, infrastructure, technology, and basic rules of behaviour from the 19th century to first half of the 20th century. Europeanisation may also refer to the process through which European Union political and economic dynamics become part of the organisational logic of national politics and policy making.
Анықтамалар
Саяси ғылымда еуропеезацияны "еуропалықтай болу" деп жалпылап атайды. Нақтырақ айтқанда, ол бірнеше жолмен анықталды. Терминнің ең алғашқы тұжырымдамаларының бірі - Ladrech (1994, 69), ол европеизацияны "ЕО-ның саяси және экономикалық динамикасы ұлттық саясат пен саясатты жасаудың ұйымдастыру логикасының бөлігіне айналғанша саясаттың бағыты мен формасын қайта бағдарлаудың өсу процесі" деп анықтайды. Бұл европеизацияға "жоғарыдан төменге" деген әдісті көрсетеді, онда өзгеріс ұлттық саясатқа Союз әсерінен туындайды. Мемлекет Одақтың іс-әрекетіне реактивті болып саналады. Радаеллидің еуропалықтандыруды сипаттауында ескерілуі тиіс тағы бір анықтама: "а) құрастыру, б) тарату және в) ресми және бейресми ережелерді, рәсімдерді, саяси парадигмаларды, стильдерді, "жұмыстарды жүргізу тәсілдерін" және жалпы сенімдер мен нормаларды институционализациялау процесін қамтиды, олар алдымен ЕО-ның саяси процесінде анықталады және нығайтылады, содан кейін ішкі (ұлттық және ұлттық емес) дискурстың, саяси құрылымдардың және қоғамдық таңдаулардың логикасына енгізіледі". Жақында Moumoutzis (2011: 612) Radaelli анықтамасын қайта қарастырып, еуропалықтандыруды "еуропалық саясаттың үдерістерінде алғаш рет анықталған ресми және бейресми ережелерді, рәсімдерді, саяси парадигмаларды, стильдерді, "жұмыстарды жүргізу тәсілдерін" және ортақ сенімдер мен нормаларды ішкі (ұлттық және ұлттық емес) дискурс, саяси құрылымдар мен мемлекеттік саясаттың логикасына енгізу процесі" деп анықтауға тиіс деп түсіндірді. "Түстімен жоғары" деген көзқарас бойынша еуропеизация мемлекеттер белгілі бір салада Еуропалық Одақтың саясатына ықпал ете бастағанда пайда болады. Еуропалық басқарудың әртүрлі деңгейлеріндегі саясаттанушылардың институционалдық өзара іс-қимылы ұлттық, өңірлік және басқа да бірегейліктерді еуропалық контекстте қайта анықтауға әкеледі, онда Еуропадағы басқарудың бірнеше деңгейлері бір-біріне міндетті түрде қарама-қайшы болып көрінбейді. Мысалы, сайланған өкіл өзінің адалдығы мен жауапкершілігін Испанияның Барселонасымен және Еуропамен немесе Амстердамның Нидерландымен және Еуропамен, унитарлық мемлекеттермен байланыстыра алады. Кейбір ғалымдар, соның ішінде Сэмюэл Хантингтон, Еуропа мемлекеттерінің азаматтары португалдық, британдық, француз, неміс, итальяндық және т.б. емес, өздерін көбірек осындай деп атайды деп айтады. Еуропа институттарында айқын өзгерістер орын алуда: Еуропалық Одақтың кеңейуі және көптеген салаларда ұлттық мүше мемлекеттердің үкіметтеріне билік алуы орталықтандырылған еуропалық саясатты құруда. Еуропалық одақтың Экономикалық және валюталық одағы осыған мысал бола алады; бұл жағдайда евроны қолданатын елдер өздерінің ақша-несие саясатын Еуропалық орталық банкке тапсырды. Еуропалықтандырудың тағы бір көрінісі - "горизонтальды тәсіл". Бұл тәсіл Еуропалық Одаққа мүше мемлекеттер арасындағы саясат пен саясатты және саясатты қалыптастыруды есепке алады. Бұл "жеңіл заң" түріне негізделген, ол күшін жоюға болмайды, бірақ "ең жақсы тәжірибе" мен өзара тануға негізделеді. Еуропалықтандыру - бұл ақыр соңында толыққанды еуропалық үкіметке әкелетін жалғасып жатқан процесс пе, әлде орталықтандыру ұлттық бірегейліктерді жеңе алмай ма және / немесе локализмге деген қызығушылықты арттыра ма - бұл кейбір пікірталастар мәселесі.
This emphasises what is known as the 'top down approach' to Europeanisation, in which change emanates from the impact of the Union on the national policy. The state is viewed as reactive to actions of the Union. Another definition that needs to be taken into account is from Radaelli, who describes Europeanisation as "a process involving a) construction, b) diffusion and c) institutionalisation of formal and informal rules, procedures, policy paradigms, styles, 'ways of doing things' and shared beliefs and norms which are first defined and consolidated in the EU policy process and then incorporated in the logic of domestic (national and subnational) discourse, political structures and public choices." More recently, Moumoutzis (2011: 612) has revised Radaelli's definition, arguing that Europeanisation should be defined as 'a process of incorporation in the logic of domestic (national and sub national) discourse, political structures and public policies of formal and informal rules, procedures, policy paradigms, styles, “ways of doing things” and shared beliefs and norms that are first defined in the EU policy processes'. From a 'bottom up' approach Europeanisation occurs when states begin to affect the policy of the European Union in a given area. A more nuanced analysis posits that the institutional interaction of policy actors at the various levels of European governance leads to the re definition of national, regional and other identities within a European context, where the multiple levels of governance in Europe are not seen as necessarily in opposition to one another. An elected representative can, for example, see his loyalties and responsibilities as lying with Barcelona, Spain, and Europe, or with Amsterdam, Netherlands, and Europe, for unitary states. Some scholars, including Samuel Huntington, argue that citizens of European states increasingly identify themselves as such, rather than Portuguese, British, French, German, Italian, etc. An obvious area of change is in the institutions of Europe; the enlargement of the European Union and the gradual acquisition of authority over the national member governments in numerous areas is creating a centralised European polity. The Economic and Monetary Union of the European Union would be an example of this; in this case, the nations using the euro have passed control of their monetary policy to the European Central Bank. Another perspective of Europeanisation is the 'horizontal approach.' This approach takes into account the transfer of politics, policies and policy making between member states of the European Union. The transfer is based on a form of 'soft law' — it is not enforceable but based on 'best practice' and mutual recognition. Whether Europeanisation is a continuing process that will eventually lead to a full European government or whether centralisation will be unable to overcome persisting national identities and/or increasing interest in localism is a matter of some debate.