Франческо Корбетта: Итальяндық гитар виртуозы және композиторы
Francesco Corbetta
Франческо Корбетта: италиян композиторы, гитара виртуозы. 17 ғ-да "аралас стильді" дамытқан, өзімен өнер білген музыкант. Биографиясы, шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық композитор
Italian composer
Франческо Корбетта (шамамен 1615 – 1681, француз тілінде сондай-ақ Франсиск Корбете) – итальяндық гитарадағы виртуоз, педагог және композитор. Ол өзінің отандастары Джованни Паоло Фоскарини мен Анджело Микеле Бартолоттимен бірге бүгінде "аралас" стиль деп аталатын, тартылған және қысылған үлгілердің үйлесімін дамытушы және өкілі болды.
Francesco Corbetta (ca. 1615 – 1681, in French also Francisque Corbette) was an Italian guitar virtuoso, teacher and composer. Along with his compatriots Giovanni Paolo Foscarini and Angelo Michele Bartolotti, he was a pioneer and exponent of the combination of strummed and plucked textures referred to today as "mixed" style.
Ерте өмір және білім
Корбеттаның некрологы, бәлкім, оның гитарашы әріптесі Реми Медард жазған, ол өте ерте жасынан гитараға бейімділігін көрсетті және ата-анасының қарсылығына қарамастан, онымен шұғылдануын жалғастырды. 1671 жылы жарық көрген "La Guitarre Royalle" атты еңбегінің итальяндық кіріспесінде ол гитарада өздігінен үйренгенін, сондай-ақ, өзінің замандастарының көптеген белгілі гитаристерінен өзгеше, ешқашан лютняда ойнамағанын мәлімдейді.
Corbetta's obituary, probably written by his fellow guitarist Rémy Médard, says that he showed a strong inclination for the guitar at an early age, and pursued it over the strong objections of his parents. In the Italian preface to his 1671 La Guitarre Royalle, he claims that he was self taught on the guitar, and also that he had never played the lute (unlike most celebrated guitarists of his day).
Кәсіби мансап
Корбетта өзінің ерте мансабын Италияда өткізді. Ол Болоньяда мұғалім болып жұмыс істеген сияқты, онда гитарист және композитор Джованни Баттиста Граната оның шәкірттерінің бірі болды. [2] Содан кейін ол Мантуя герцогы Карл II сарайында түрлі лауазымдарда қызмет етті. Бірақ оған жиі демалысқа шығуға рұқсат беріліп, шамамен 1644-1647 жылдар аралығында Испанияға саяхат жасады, онда Мадрид сарайын өзінің шеберлігімен таң қалдырды; Германияға, ол Ганновер герцогтары мен Испан Нидерландында жұмыс істеді, төртінші кітабын, Varii scherzi di sonate губернатор, эрцгерцог Леопольд Вильгельмге арнады. Некролог бойынша, Мантуя герцогы оны Людовик XIV-ке ұсынған; кейбір дереккөздер Людовикке гитара сабақтарын бергенін айтса да, бұл күмәнді, себебі бұл лауазымды 1650 жылдан бастап, Людовик 12 жасқа толғаннан кейін 1695 жылға дейін Бернард Журдан де Ла Салл атқарып келген. Корбетта бұрын Парижге келген болса да, ол 1654 жылға дейін онда тұрақтамаған болуы мүмкін. 1656 жылы Жан Батист Луллидің "La galanterie du temps" балетіне қатысты. Ол эмиграциядағы ағылшын королі Карл II-нің назарына ілігіп, оның Лондонға оралуымен бірге келді. Өмірінің соңғы 20 жылын Лондон мен Париж арасында бөліп өткізді. Ол барокко гитарасының ең ұлы виртуоздарының бірі деп есептеледі.
Corbetta spent his early career in Italy. He seems to have worked as a teacher in Bologna where the guitarist and composer Giovanni Battista Granata was one of his pupils. [2] He was then attached to the Court of Carlo II, Duke of Mantua in various capacities. He was however frequently granted leave of absence and traveled abroad to Spain probably between 1644 1647 where he amazed the Court in Madrid with his virtuosity; to Germany where he was in the employ of the dukes of Hanover and the Spanish Netherlands, dedicating his fourth book, Varii scherzi di sonate to the governor, the Archduke Leopold Wilhelm. According to his obituary, the Duke of Mantua recommended him to Louis XIV; although some sources claim that he taught Louis the guitar this is unlikely as the post is known to have been held by Bernard Jourdan de La Salle from 1650 when Louis was 12 years of age until 1695. Although Corbetta may have visited Paris earlier he probably did not settle there before 1654. In 1656 he took part in the ballet "La galanterie du temps" by Jean Baptiste Lully. He came to the attention of the English King Charles II in exile and at the Restoration accompanied him to London. During the last 20 years of his life he divided his time between London and Paris. He is regarded as one of the greatest virtuosos of the Baroque guitar.
Ойын-зоок қызметі
Англияда тұрғанда Корбетта музыканттық табысын кәсіби құмар ойыншылық қызметімен, әсіресе рулеткаға ұқсас "Лаччиа ди Каталония" деген ойынды ұйымдастыру арқылы толықтырды. Ол осы бизнесті бастау үшін II Карлмен достығын пайдаланған болуы мүмкін; 1661 жылы король оған осы ойынға монополия берді. Көптеген басқа құмар ойыншылар оның монополиясын бұзуға тырысты, соңында ол олардың кейбіреулеріне пайданың бір бөлігін алу шартымен ойынға құқықтарын өткізді, бірақ кейіннен ол лицензиясыз ойынды жалғастырды деген айып тағылды. Соңғы және қайшылықты талаптардың нәтижесінде II Карл 1664 жылы кездейсоқ ойындарға берілген барлық лицензияларды жойды.
While living in England, Corbetta supplemented his income as a musician with his activities as a professional gambler, particularly by operating a game called “L’accia di Catalonia,” which was similar to roulette. He may have exploited his friendship with Charles II to get started in this business; in 1661 the king awarded him a monopoly on the game. A number of other gamblers attempted to infringe on his monopoly, and he eventually ceded his rights to the game to certain of them in return for a share of their profits, but he was later accused of continuing to operate the game without a license. Partly as a result of the ensuing and conflicting claims, Charles revoked almost all licenses for games of chance in 1664.
Мұра
Оның бес курс гитараға арналған музыкалық шығармаларының бес жинағы бүгінге дейін сақталған. Корбеттаның ең алғашқы екі кітабы итальяндық дәстүрдегі композицияларды қамтиды, бірақ оның үш кейінгі басылымы француз стиліне көбірек жақын. Кем дегенде тағы екеуі жоғалып кеткен. Оның алғашқы кітабында негізінен би музыкасы кездеседі, ал кейінгі кітаптары аралас стильде жазылған, оның шыңы 1671 жылғы «La Guitarre Royalle» еңбегі болып табылады. Оның 1674 жылғы соңғы кітабы, «La Guitarre Royalle» деп аталатын, қарапайым, көбірек шырқайтын стильге қайта оралады. Бұл басылымдар гитарада континуо ойнау үшін маңызды ақпаратты да қамтиды. Оған жатқызылатын музыканың көп бөлігі қолжазба түрінде сақталған. Корбеттаның композициялық стилі диссонанстың кең қолданылуымен ерекшеленеді, ол көбінесе он жетінші ғасыр музыкасының қағидаларына сәйкес дайындалмайды немесе шешілмейді. Бұл ерекшелікті қазіргі ғалымдардың арасында алғаш рет Ричард Пиннелл атап өткен, және ол көптеген пікірталастарға әкелді. Пиннелл мен Лекс Айзенхардт ішкі дәлелдерге сүйене отырып, Корбеттаның табулатуралары орындаушыға сол қолмен саусақ қоюға көмектесу үшін ойналмауы тиіс ноталарды ұсынуы мүмкін деп болжады. Айзенхардт сондай-ақ Антуан Карренің Корбеттаның шығармаларының жеңілдетілген нұсқаларын келтіріп, осы гипотезаны қолдады. Моника Холл болса, Корбеттаның диссонанстары барокко гитара әдебиетінде ерекше емес екенін, бірақ оның жазуы ерте баттуто стилінің формалды емес тәжірибелерінің, әсіресе 1671 жылғы «La Guitarre Royalle» еңбегіндегі формалды жазуға енгізілген деңгейінің айырмашылығын көрсетеді деп дәлелдеді. Корбетта өз заманының ең маңызды гитара композиторы болды (Гаспар Санц оны «el mejor de todos», яғни «барлығынан ұлысы» деп атады) және аралас стильде алғашқы жариялағандардың бірі болды. Корбетта педагог ретінде де зор ықпалға ие болды. Гранатадан басқа, француз гитарисі Реми Медар да оның шәкірті болған. Тағы бір француз гитарисі Роберт де Визе, Корбеттаға арналған аза тұту композициясы саналатын «Месье Франсисктің қабірі» атты шығарманы жазды. Ол Корбеттаны жеке таныған болуы мүмкін, бірақ оның оның оқушысы болғанына ешқандай дәлел жоқ. Корбетта, әрине, кейіннен Ұлыбритания королевасы Аннаның гитара сабақтарын берген. Алайда, Франция королі Людовик XIV-ке гитара сабақтарын берген деген мәлімет жоқ.
Five collections of his music for the five course guitar survive today. Corbetta's two earliest books include compositions in the Italian tradition, but his three later publications are increasingly in the French style. At least two others are lost. His first book includes mostly strummed dance music, while his later books are increasingly written in mixed style, culminating in his La Guitarre Royalle of 1671. His last book, also called La Guitarre Royalle, of 1674, returns to a simpler, more strumming based style. These publications also included important information for continuo playing on the guitar. A substantial amount of music attributed to him also survives in manuscript. Corbetta's compositional style has been noted for its liberal use of dissonance, which is often not prepared or resolved according to the conventions of seventeenth century music. This quality was first noted by Richard Pinnell among modern scholars, and has led to a considerable amount of debate. Pinnell and Lex Eisenhardt have suggested, based on internal evidence, that Corbetta's tablatures may present notes that are not meant to be played, as a kind of left hand fingering aid for the performer. Eisenhardt has also cited Antoine Carré's somewhat simplified versions of Corbetta's pieces in support of this hypothesis. Monica Hall, on the other hand, has argued that Corbetta's dissonances are not unique in Baroque guitar literature, but that his writing shows instead a difference in the degree to which the less formal practices of the early battuto style are incorporated into the more formal notation of the mature mixed style, especially in the 1671 La Guitarre Royalle. Corbetta was the most significant guitar composer of his day (Gaspar Sanz called him "el mejor de todos," or "the greatest of all") and one of the first to publish in the mixed style. Corbetta was also influential as a teacher. As well as Granata, the French guitarist Rémy Médard was probably his student. Another French guitarist, Robert de Visée, composed a Tombeau de Monsieur Francisque that is thought to be an elegy for Corbetta. He may have known Corbetta personally, though there is no evidence he was his student. Corbetta was definitely employed as a guitar teacher to Princess Anne, later Queen Anne of Great Britain. On the other hand, he was probably not employed as a guitar teacher to King Louis XIV of France.