Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
17-18 ғасырдағы ағылшын баспагері
17th/18th century English publisher
Барнаби Бернард Линтот ("Линтот" 1724 жылға дейін, көбінесе "Бернард" деп аталады және сирек "Бернаби" деп айтылады) (1 желтоқсан 1675 – 9 ақпан 1736), 1698 жылы Лондонда қызметін бастаған ағылшын баспагері. Сассекс графтығының Саутвотер қаласында туған Линтот 1690 жылы кітап сатушының шәкірті болды және 1700 жылға дейін келісімшартынан толық босатылмады, бірақ ол осыған дейін Сент-Мартин көшесіндегі Крест кілттері таңбасымен тәуелсіз түрде кітап сата бастады. 1698 жылы оның таңбасымен алты пьеса жарық көрді. Линтот өзінің басылымдарын негізінен әдеби авторларға бағыттап, Джейкоб Тонсонға бәсекелес болды. 1700 жылы ол жесір Кэтрин Лэнглиге үйленді және дүкенін Флит-стриттегі Пост-хаусқа көшірді. 1705 жылы ол дүкенін тағы бір рет, Флит-стриттегі Крест-Кейске, Нандоның кофеханасының жанында және Темпл-бардың қасына, ең тұрақты орнына көшірді. 1705 жылдан 1712 жылға дейін ол Корольдік театрдың Дрюри-Лейн сахнасында қойылған барлық пьесаларды басып шығарды және Джордж Фаркуар, Джон Драйден, Уильям Конгрев, Ричард Стил, Сюзанна Сентливер және Колли Сибердің драмалары сияқты әдеби авторлардың жетекші баспагерлерінің бірі болды. 1730 жылы Линтот жартылай зейнетке шықты. Осы кезден бастап баспа бизнесін ұлы Генри Линтотпен бірге жүргізді, ал Линтот Сассекске көшіп кетті. Мансабы барысында Бернард әкесінің жеріне іргелес жерлерді мүмкіндік болған сайын сатып алып, ұлына бизнесте рөл берген кезде орташа мүлік жинады. 1735 жылы ол Сассекс графтығының жоғары шерифі болды; ол 1736 жылдың ақпанында "асмадан" қайтыс болды.
Barnaby Bernard Lintot ("Lintott" before 1724, usually referred to as "Bernard" and very rarely as "Bernaby") (1 December 16759 February 1736), was an English publisher who started business in London about 1698. Born at Southwater, Sussex, Lintot was apprenticed to a bookseller in 1690 and was not officially freed of his contract until 1700, but he began selling books independently at the sign of the Cross Keys in St. Martin's Lane before that, and six plays appeared with his imprint in 1698. By concentrating his stock primarily on literary authors, Lintot was a rival of Jacob Tonson's. In 1700, he married Catherine Langley, a widow, and moved his shop to Fleet Street at the Post House. In 1705, he moved his shop again, to its most permanent location, at the Cross Keys on Fleet Street, next to Nando's Coffee House and right by Temple Bar. From 1705 to 1712, he published all the plays put on at Theatre Royal, Drury Lane, and he was one of the leading publishers of literary authors, including the dramas of George Farquhar, John Dryden, William Congreve, Richard Steele, Susanna Centlivre, and Colley Cibber. Lintot went into semi retirement in 1730. From that point on, his son, Henry Lintot, ran the publishing business with him, and Lintot moved out to Sussex. During his career, Bernard purchased lands adjoining his father's lands every time he had occasion, and so he had moderate estates by the time he gave his son a role in the business. In 1735, he was High Sheriff of Sussex; he died of "an asthma" in February 1736.
Жарияланымдар
Басшы ретінде Линтот әдебиет туындыларына ерекше назар бөлді, сонымен қатар заңдық нұсқаулықтар, Джон Деннистің әдеби сын еңбектері және танымал деистердің философиялық жазбаларын жариялады. Ол табысқа жеткен авторларға төлейтін жалақыны арттырды және кейде қазіргі кездегі дау-дамаylarға қатысты тәуекелдерге барды. Мысалы, ол Колли Сибберге «The Nonjuror» үшін 105 фунт стерлинг, ал Джон Гейге «Poems on Several Occasions» үшін 100 фунттан астам төледі («Trivia» үшін бастапқыда 35 фунт ұсынғаннан кейін). Бірақ ол Джеймс Мур Смайтке «The Rival Modes» үшін 130 фунт төледі, себебі Смайттың Поппен келіспеушілігі болған еді. 1712 жылы Линтот Драйден редакциялаған Тонсонның «Поэтикалық жинағына» қарсы тұру үшін өзінің «Miscellany» сериясын құруға тырысты, сондықтан Александр Попқа «Miscellaneous Poems and Translations» жинағын дайындауды тапсырды. Осы томда Поптың «Құлыпты зорлау» поэмасының алғашқы нұсқасы жарияланды. Поп Линтоттың досы және авторы болды, сондай-ақ Поптың көптеген достары өздерінің туындыларын Линтотқа сата бастады. Джон Гей мен Николас Роу есімді авторлар Линтоттың клиенттеріне айналды, ал Линтот 1717 жылы Поптың шығармаларын, 1720 жылы Гейдің «Poems on Several Occasions» өлеңдерін және 1728 жылы Роудың шығармаларын жариялады. 1718 жылы Линтот Джейкоб Тонсонмен келісімге келді, оған сәйкес екі баспагер болашақта басылған пьесалардан түсетін табысты бөліседі. Мансабы бойы Линтот өзінің бәсекелестерімен бірнеше баспагерлік келісімдер жасады. Линтот 1714 жылы «Айлық каталог» атты өзінің кітаптарының каталогын алғаш жариялады. Поптың айтуынша, ол рецензиялаудың алғашқы нұсқасын жасаған. Ол сатып алған аударманы басып шығару алдында оның дұрыстығын тексеру үшін «әдепті мырзаларға» жіберіп отыратын. 1714 жылдан 1727 жылға дейін ол Парламенттің негізгі баспагерлерінің бірі болды. 1725 жылы Поп пен Линтот арасында маңызды және күрделі дау туды. Линтот Гомердің «Илиада» аудармасы үшін Попқа 2201 фунт стерлинг төлеген. Пираттық көшірмелер мен есептеу қателіктері салдарынан Линтот күткен пайданы ала алмады. Сондықтан Поп «Одиссея» аудармасын басып шығаруға келгенде, Линтот бұрынғыдай шарттарды ұсынуға құштар болған жоқ. Сондықтан Поп Джейкоб Тонсонға барды. Егер Тонсон «Одиссея» үшін жақсы шарттар ұсынса, Шекспирдің туындыларын 100 фунт стерлингке шығаруға келісім білдірді. Бірақ Тонсон Линтотпен келісімде болғандықтан, жақсы ұсыныс жасаудан бас тартты, нәтижесінде Поп аудармасы үшін Линтоттан тек 337 фунт стерлинг алды. Тонсон өз тарапынан Поптың жаңа Шекспир басылымын жарнамалады, бұл Линтотты ашуландырып, ол баспаға шағым түсірді. Осыдан кейін Поп Линтотпен жұмысты тоқтатты.
As a publisher, Lintott focused on works of literature, but he also published legal guides, the literary criticism of John Dennis, and the philosophical works of noted deists. He also increased the pay that he gave to authors who had proven successful and occasionally speculated on contemporary furores. He paid, for example, £105 to Colley Cibber for The Nonjuror and over £100 to John Gay for Poems on Several Occasions (after offering only £35 for Trivia). However, he also paid £130 to James Moore Smythe for The Rival Modes, primarily because of the disagreement Smythe had had with Pope. In 1712, Lintott attempted to set up his own Miscellany series to counter Tonson's Poetical Miscellanies, which had been edited by Dryden, and so he got Alexander Pope to assemble Miscellaneous Poems and Translations. This volume contained the first version of Pope's The Rape of the Lock. Pope became a friend and author for Lintott, and many of Pope's friends began to sell their works to Lintott as well. John Gay and Nicholas Rowe, in particular, became clients of Lintott's, and Lintott published Pope's Works of 1717, Gay's Poems on Several Occasions in 1720, and Rowe's Works in 1728. Despite the early rivalry, in 1718, Lintott made an arrangement with Jacob Tonson that the two publishers would share in any future plays either house printed, and throughout his career Lintott established multiple publishing agreements with his rivals. Lintott was the first to publish a catalogue of his holdings in 1714, with The Monthly Catalogue. He also, according to Pope, performed an early version of peer review. When he had a translation that he had purchased, he would send it out to "gentlemen" to assess its accuracy before he published it. From 1714 to 1727, he was one of the primary printers to the House of Commons. In 1725, Pope and Lintot had a significant and complex quarrel. Lintott had paid Pope £2,201 for his translation of Homer's Iliad. Because of piracy and miscalculations, Lintott had not recouped the profit he anticipated. Thus, when Pope came to publish his translation of Odyssey, Lintot was in no mood to offer the same terms. Pope therefore went to Jacob Tonson. He offered to do an edition of Shakespeare for only £100 if Tonson would offer very good terms on Odyssey. Tonson, however, had arrangements with Lintot and declined to offer a better deal, and so Pope received only £337 from Lintot for the translation. Tonson, for his part, went ahead and advertised the new Shakespeare edition by Pope, and this infuriated Lintot, who complained in print. Pope quit Lintot at that point.