«Грожан против American Press Co.» ісі және баспасөз бостандығы
Grosjean v. American Press Co.
Грожан против American Press: АҚШ Жоғарғы Сотының газет сатылымына салық салу туралы маңызды ісі. Тең қорғау құқығы және корпорациялардың мәртебесі талданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Grosjean v. American Press Co., 297 U. S. 233 (1936) ісі, 20 000-нан астам таралымы бар газеттерге арналған жеке сату салығына қатысты шағым бойынша АҚШ Жоғарғы Сотының қабылдаған шешімі болды.
Grosjean v. American Press Co., 297 U. S. 233 (1936), was a decision of the United States Supreme Court over a challenge to a separate sales tax on newspapers with circulation of over 20,000.
Өмірбаян
АҚШ сенаторы Хьюи Лонг ауылдық жерлерде көбірек қолдау алды, ал ірі қалалық газеттер оны көбінесе сынады. 1934 жылы оның саяси одақтастары оған сын айтқан газеттерді салыққа тарту үшін жалпы табысқа 2% салық салды. Салықтың салдарынан зардап шеккен 13 газеттің 9 баспагері федералды сотқа шағымдануға мәжбүр болды. Бұл іс жиі сілтеме ретінде келтіріледі, себебі ол корпорацияларды Тең қорғау туралы бапта талдау мақсатында «адамдар» деп анықтады. Сот мәлімдеді: «Бұл жерде берілген иммунитеттің басты мақсаты – қоғамдық ақпараттың маңызды көзі ретінде баспаның толыққанды еркіндігін сақтау. Елдің газеттері, журналдары және басқа да басылымдары, халықтың және бизнестің істеріне ең көп жарық түсірген және осы күнгі күшін жойғандығын айтуға болады, ал халықтың хабардар пікірі жаман басқарудың ең күшті шектеуі болғандықтан, еркін баспасөздің жарияланымдарын басуға немесе шектеуге үлкен алаңдаушылықпен қараудан басқа шара жоқ. Бұл салықтың жаман болуы баспагерлердің қалтасынан ақша алумен байланысты емес. Егер мәселе осымен шектеліп қалса, мүлдем басқа сұрақ туар еді. Бұл салықтың жаман болуының себебі, оның тарихы мен қазіргі жағдайында, ол конституциялық кепілдіктерге сәйкес халыққа тиесілі ақпарат таратуды шектеу үшін жасалған саналы және есептелген құрал ретінде көрінеді. Баспа еркіндігі – үкімет пен халық арасындағы маңызды делдал. Оны шектеуге рұқсат ету – өзімізді шектеуге рұқсат етумен тең».
U. S. Senator Huey Long received more support in rural areas whereas the larger urban newspapers tended to be more critical of him. In 1934, his political allies levied a 2% gross receipts tax in an attempt to tax newspapers critical of him into submission. Nine publishers representing 13 newspapers impacted by the tax sued in federal court. The case is often cited because it defined corporations as "persons" for purposes of analysis under the Equal Protection clause. The Court stated, "The predominant purpose of the grant of immunity here invoked was to preserve an untrammeled press as a vital source of public information. The newspapers, magazines and other journals of the country, it is safe to say, have shed and continue to shed, more light on the public and business affairs of the nation than any other instrumentality of publicity, and, since informed public opinion is the most potent of all restraints upon misgovernment, the suppression or abridgment of the publicity afforded by a free press cannot be regarded otherwise than with grave concern. The tax here involved is bad not because it takes money from the pockets of the appelles. If that were all, a wholly different question would be presented. It is bad because, in the light of its history and of its present setting, it is seen to be a deliberate and calculated device in the guise of a tax to limit the circulation of information to which the public is entitled in virtue of the constitutional guaranties. A free press stands as one of the great interpreters between the government and the people. To allow it to be fettered is to fetter ourselves."