Америка Құрама Штаттары Әуе Күштерінің жеңілдетілген истребитель бағдарламасы

Кіріспе

АҚШ Әуе күштерінің технологияны бағалау бағдарламасы
АҚШ Әуе күштерінің бағдарламасы

Жеңілдетілген жауынгер (LWF) бағдарламасы – 1960 жылдардың соңында офицерлер мен қорғаныс сарапшылары тобын "Жауынгер мафиясы" деп атаған АҚШ Әуе күштерінің технологияны бағалау бағдарламасы еді. Оған сол кездегі майор Джон Бойдтың «энергиялық маневрлеу» (ЭМ) теориясы түрткі болды, бұл теория ұшақтың маневрлеу қабілетіне артық салмақтың зиян келтіретінін көрсетті. Бойдтың жобасы жоғары жылдамдыққа ие, маневрлеуге қабілетті, жалпы салмағы McDonnell Douglas F-15 Eagle ұшағының жартысынан кем жеңіл ұшақты көздейді. Бұл есепте болашақ әуе шайқасы негізінен алыс қашықтықтан зымыранмен жүргізілетіні айтылды. Болашақтағы «жауынгерлер» негізінен ұзақ қашықтыққа, жоғары жылдамдыққа арналмақ, ал қарсыластың ұшақтарын көзден тыс қашықтықта (BVR) анықтап, шабуылдау үшін өте үлкен радар жүйелерімен жабдықталар еді. Бұл оларды классикалық жауынгерлерге қарағанда көбінесе ұстаушыларға (interceptors) ұқсатты, соның салдарынан ұшақтар ауырлап, технологиялық тұрғыдан күрделене түсті, демек, қымбаттады. АҚШ Әскери-теңіз күштері де ұқсас қорытындыға келген және осы рөлге арналған ұшақтар сериясын жобалады. Олардың ішіндегі ең танымалдарының бірі – Douglas F6D Missileer, ұзаққа созылатын, бірақ баяу және маневрлеуге қиын, флотты қорғауға арналған қуатты зымырандармен және радармен жабдықталған ұшақ. АҚШ Әуе күштерінде де ұқсас жобалар болды, бірақ олар ұстаушылар рөліне арналған, онда нысаналардың үлкен өлшемдері радардың тиімді жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. Радарлық жабдықтардың жақсаруы, әсіресе Доплер радар жүйелерінің енгізілуімен, жауынгерлер кішірек нысаналарға қарсы да ұқсас қашықтықта жұмыс істей алды. 1960 жылдардың басында, тіпті «Forecast» баяндамасы жарық көргенге дейін, Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштері General Dynamics F-111 Aardvark (сонда әлі TFX ретінде әзірленуде) және McDonnell Douglas F-4 Phantom II ұшақтарын ұзақ және орта қашықтықтағы қажеттіліктері үшін пайдалануды жоспарлаған. Жақын арадағы «түскі шайқас» (dogfighting) қабілеттеріне деген қажеттіліктің төмендеуі «Фантомға» ішкі зеңбіректерді орнатпау туралы шешім қабылдануына себеп болды.

The Lightweight Fighter (LWF) program was a United States Air Force technology evaluation program initiated in the late 1960s by a group of officers and defense analysts known as the "Fighter Mafia". It was spurred by then Major John Boyd's 'energy maneuverability' (E M) theory, which indicated that excessive weight would have severely debilitating consequences on the maneuverability of an aircraft. Boyd's design called for a light weight fighter with a high thrust to weight ratio, high maneuverability, and a gross weight of less than , half that of its counterpart, the McDonnell Douglas F 15 Eagle. The report strongly suggested that future air combat would be carried out primarily by long range missile fire. Future "fighters" would be designed primarily for long range, high speed, and equipped with extremely large radar systems in order to detect and engage opposing fighters at beyond visual range (BVR). This made them much more like interceptors than classic fighter designs, and led to increasingly heavier and more technologically sophisticated designs – and thus costlier. The US Navy had long ago come to similar conclusions, and had been designing a series of aircraft dedicated to this role. Notable among these was the well named Douglas F6D Missileer, a long endurance but slow and unmaneuverable design equipped with very powerful missiles and radar for fleet defense. The US Air Force had similar designs, but these had been dedicated to the interceptor role, where the large size of its targets allowed reasonable radar performance. As radar equipment improved, in particular the introduction of Doppler radar systems, fighters gained similar range performance against smaller targets. By the early 1960s, even before the release of Forecast, both the Air Force and Navy expected to use the General Dynamics F 111 Aardvark (then still in development as the TFX) and McDonnell Douglas F 4 Phantom II for their long and medium range needs. The perception of a declining need for close in "dogfighting" capabilities resulted in the original decision to not install internal cannons in the Phantom.

Жауынгерлік тәжірибе және ЭМ теориясы

Алайда, Вьетнам соғысындағы тәжірибе американдық истребительдердің кейбір кемшіліктерін көрсетті, себебі ерте буын советтік истребительдері АҚШ-тың конструкциялары үшін күткеннен гөрі қиындық туғызды. АҚШ пилоттары жойылған техникаға қатысты жақсы көрсеткіштерге қол жеткізгенімен, ұрыс осы кезеңдегі әуеден әуеге зымырандардың (AAM) күтілгеннен әлдеқайда аз сенімді екенін көрсетті. Сонымен қатар, Вьетнамдағы қақтығыс ережелері көбінесе визуалды идентификация талап етілгендіктен, ұзақ қашықтықтағы зымыран шабуылдарын шектеді. Осы жағдайларда ұрыс әдетте қысқа қашықтыққа дейін қысқарды, онда маневрлеу қабілеті және қысқа қашықтықтағы әуеден әуеге қару-жарақтар, тіпті Convair F 102 Delta Dagger сияқты арнайы жойғыштар үшін де маңызды болды. Корея соғысындағы тәжірибесі және истребитель тактикасы бойынша нұсқаушы ретінде, 1960 жылдардың басында полковник Джон Бойд және математик Томас Кристи ұшақтың ерекше энергиясын сақтаудың истребительдер арасындағы ұрыстағы артықшылығы туралы Энергиялық Маневрлеу (ЭМ) теориясын жасады. Маневрлеу – қарсыластың шешім қабылдау цикліне «ішке ену» құралы болды, Бойд бұл процесті «OODA» циклі деп атады («Байқау – Бағдарлау – Шешім – Әрекет»). Бұл тәсіл жылдамдық, биіктік және бағытты жылдам өзгерте алатын ұшақ конструкциясын баса назарға алды. Қарсыласты айналып өте алғанда энергияны жинау немесе жоғалту қабілеті жоғары истребитель кез келген ұрыс мүмкіндігін бастап, басқара алады; жылдам өту қабілеті пилотқа шабуыл кезінде қарсыластың ішінде қалуға немесе қорғаныста болғанда қарсыластың асығып кетуіне мүмкіндік береді. Бұл параметрлер кішкентай, жеңіл ұшақты талап етті, бұл соқтығысуты азайтып, инерциялық күш пен салмақ арақатынасын арттырады, бірақ қанат жүктемесін азайту үшін үлкен, жоғары көтергіш қанатты талап етеді, бұл жүк көлемін арттыра отырып, ең жоғары жылдамдықты азайтуға бейім, сондай-ақ ұшу қашықтығын қысқартуы мүмкін (мұны үлкен қанаттағы жанармай көлемін арттыру арқылы толықтыруға болады).

However, real world experience in the Vietnam War revealed some shortcomings in American fighter capabilities, as early generation Soviet jet fighters proved to be more of a challenge than expected for U. S. designs. Although U. S. pilots had achieved favorable kill to loss ratios, combat had revealed that air to air missiles (AAM) of this era were significantly less reliable than anticipated. Furthermore, the rules of engagement in Vietnam precluded long range missile attacks in most instances, as visual identification was normally required. Under these conditions, combat invariably closed to short ranges where maneuverability and short range air to air weapons became critical, even for dedicated interceptors like the Convair F 102 Delta Dagger. Based on his experiences in the Korean War and as a fighter tactics instructor, in the early 1960s Colonel John Boyd and mathematician Thomas Christie developed the Energy Maneuverability (E M) theory of the value of aircraft specific energy maintenance as an advantage in fighter combat. Maneuverability was the means of getting “inside” an adversary’s decision making cycle, a process Boyd called the "OODA" loop (from "Observation Orientation Decision Action"). This approach emphasized an aircraft design capable of “fast transients” – quick changes in speed, altitude, and direction. A fighter that is superior in its ability to gain or lose energy while out turning an opponent can initiate and control any engagement opportunity; a fast transient capability allows the pilot to stay inside a hard turning opponent when on the offensive or to force an overshoot of an opponent when on the defensive. These parameters called for a small, lightweight aircraft – which would minimize drag and increase the thrust to weight ratio – but a larger, higher lift wing to minimize wing loading – which tends to reduce top speed while increasing payload, and can lower range (which can be compensated for by increased fuel in the larger wing).

Жеңіл ұшақ бағдарламасы

Жаңа әуедегі басымдықты ұшақтарға деген қажеттілік 1965 жылы АҚШ Әскери-әуе күштеріне екі тұжырымдамалық зерттеуді бастауға мүмкіндік берді: Fighter Experimental (F X) жобасы бастапқыда өзгермелі геометриялық қанаты бар 60 000 фунт (27 200 кг) класты қос қозғалтқышты ұшақ дизайнын қарастырды. Бұл өте қымбат ұшақ болар еді, сондықтан бүкіл Әуе күшін стандартты ұшақ ретінде жабдықтауды қарастыру мүмкін емес. Осы себепті, арзан Advanced Day Fighter (ADF) ұшағы да қарастырылды, ол 25 000 фунт (11 300 кг) класындағы жеңіл конструкция болып, МиГ-21-ді 25%-ға артық өнімділік көрсетуі тиіс еді. Бойд өзінің E M теориясын қолданып, F X дизайнының тым ауыр екенін дәлелдеді, бұл 40 000 фунт (18 100 кг) класындағы кішірек F X үшін жаңа талаптарға әкелді. Алайда, 1967 жылдың шілдесінде 3 Мах жылдамдығына жететін МиГ-25 пайда болғаннан кейін, қорғаныс министрлігі АҚШ-тың қандай да бір ұшағынан асып түсетін, «супер истребитель» әзірленгеніне алаңдады, ал оның үлкен қанаты оны өте маневрлі ететін еді. Осыған жауап ретінде ADF жұмысы F 15 Eagle ретінде пайда болатын жоғары класты F X ұшағын дамытуға бағытталған күш-жігердің артында қалып қойды. Бойд F-15 ұшағының салмағының артуына және ADF-тің тоқтатылуына таңғалды. 1960 жылдардың соңында ол "Жеңіл жауынгер мафиясы" деп аталған, бірдей ойлы инноваторлар тобын жинады. 1969 жылы бұл "Жауынгер мафиясы" "Кеңейтілген энергиялық маневрлеу теориясын сауда-саттық талдауымен интеграциялауды растау жөніндегі зерттеуге" қаражат жинады. General Dynamics компаниясы 49 000 доллар, ал Northrop компаниясы 100 000 доллар көлемінде Бойдтың E M теориясын жүзеге асыратын ұғымдарды жобалау бойынша келісімшарт алды. Бұл ұшақтар шағын, төмен созылуға ие, жеңіл және бомбалық сөрелері жоқ таза жауынгер ұшақтары болуы керек еді. Олардың жұмысы сәйкесінше YF 16 және YF 17 жобаларына әкелді. Әуе күштерінің F X жақтаушылары бұл концепцияға қарсылық көрсетті, өйткені олар оны F 15 бағдарламасына қауіп ретінде қарастырды. Алайда, ADP концепциясы (жаңартылған және "F XX" деп қайта аталған) реформаға бағытталған Қорғаныс министрінің орынбасары Дэвид Пэккардтың қолдауымен азаматтық саяси қолдау тапты, ол бәсекелестік прототиптеу идеясын жақтады. Нәтижесінде, 1971 жылдың мамыр айында Бойд негізгі мүшесі болып табылатын Әуе күштері прототиптерін зерттеу тобы құрылды. Оның алты ұсынысының екеуі қаржыландырылатын болады, біреуі Жеңіл жауынгер (LWF) болатын. 1972 жылдың 6 қаңтарында ұсыныстар сұранысы (RFP) шығарылды. Онда жақсы бұрылу жылдамдығымен, үдеумен және қашықтығымен, сондай-ақ 0,6–1,6 жылдамдықпен және 9 150–12 200 м биіктікте шайқасқа оңтайландырылған 20 000 фунт (9 100 кг) класты жауынгер ұшақ талап етілді. Бұл Вьетнам, Алты күндік және Үнді-Пакистан соғыстарының зерттеулеріне сүйене отырып, АҚШ Әскери-әуе күштері болашақтағы әуе шайқастарының көп бөлігі осы аймақта өтеді деп күткенімен байланысты. Өндірістік нұсқаның күтілетін орташа құны 3 миллион доллар болатын. Бес өндіруші – Boeing, General Dynamics, Lockheed, Northrop және Vought – ұсыныстар ұсынды. Vought V 1100 және Lockheed CL 1200 2 Lancer 1972 жылдың наурыз айында жойылды. Боингтің 908/909 моделі бастапқыда ең көп ұнағанына қарамастан, ол технология және сыртқы түрі жағынан арзан General Dynamics Model 401 16B-ге ұқсас болды. Бағдарламаның мақсаттарының бірі жаңа технологияларды растау болғандықтан, Әскери-әуе күштерінің хатшысы Роберт Симанс General Dynamics және Northrop ұсыныстарын таңдады. YF-16 ұшағы алғаш рет 1974 жылдың 2 ақпанында ұшты. Екінші YF 16 прототипі алғаш рет 1974 жылдың 9 мамырында ұшты. Одан кейін, 1974 жылдың 9 маусымы мен 21 тамызында Northrop-тың YF 17 прототиптерінің алғашқы ұшулары орын алды. 1974 жылы екі прототипті де жеткізіп, сынақ ұшулары басталды. YF 16 ұшақтары 330 рет ұшып, барлығы 417 сағат ұшты; ал YF 17 ұшақтары 268 рет ұшты.

The need for new air superiority fighters led the USAF to initiate two concept development studies in 1965: the Fighter Experimental (F X) project originally envisioned a 60,000 pound (27,200 kg) class twin engine design with a variable geometry wing. This would be a very expensive aircraft, too expensive to consider equipping the entire Air Force with it as its standard aircraft. For this reason a less expensive Advanced Day Fighter (ADF) was also considered, a lightweight design in the 25,000 lb (11,300 kg) class which would out perform the MiG 21 by 25%. Boyd used his E M theory to argue that the F X design was far too heavy, and this led to new requirements for a smaller F X in the 40,000 pound (18,100 kg) class. However, the appearance of the Mach 3 capable MiG 25 in July 1967 led to serious concerns within the Defense Department that the Soviets had developed a super fighter capable of outrunning anything the US fielded, while its huge wing would make it highly maneuverable. In response, the ADF effort was essentially ignored in favour of an all out effort to develop a superior F X, which would emerge as the F 15 Eagle. Boyd was unimpressed with the resulting weight growth in the F 15, and the shelving of the ADF. In the late 1960s he gathered a group of like minded innovators that became known as the "Lightweight Fighter Mafia". In 1969, this "Fighter Mafia" was able to secure funds for a "Study to Validate the Integration of Advanced Energy Maneuverability Theory with Trade Off Analysis". General Dynamics received $49,000 and Northrop $100,000 study contracts to design concepts that embodied Boyd's E M theory – a small, low drag, low weight, pure fighter with no bomb racks; their work would lead to the YF 16 and YF 17, respectively. Although the Air Force’s F X proponents remained hostile to the concept because they perceived it as a threat to the F 15 program, the ADP concept (revamped and renamed as the "F XX") gained civilian political support under the reform minded Deputy Secretary of Defense David Packard, who favored the idea of competitive prototyping. As a result, in May 1971 the Air Force Prototype Study Group was established, with Boyd a key member. Two of its six proposals would be funded, one being the Lightweight Fighter (LWF). The Request for Proposals (RFP) was issued 6 January 1972, and called for a 20,000 lb (9,100 kg) class fighter with a good turn rate, acceleration and range, and optimized for combat at speeds of Mach 0.6–1.6 and altitudes of 30,000–40,000 ft (9,150–12,200 m). This was the region in which the USAF expected most future air combat to occur, based on studies of the Vietnam, Six Day, and Indo Pakistani wars. The anticipated average flyaway cost of a production version was $3 million. Five manufacturers – Boeing, General Dynamics, Lockheed, Northrop, and Vought – submitted proposals. The Vought V 1100 and the Lockheed CL 1200 2 Lancer were eliminated in March 1972. Though the Boeing Model 908 909 was initially most favored, it was quite similar in technology and appearance to the cheaper General Dynamics Model 401 16B. Since one of the goals of the program was to validate emerging technologies, Secretary of the Air Force Robert Seamans chose to select the General Dynamics and Northrop entries. The first YF 16 had its official maiden flight on 2 February 1974. The second YF 16 prototype first flew on 9 May 1974. This was followed by the first flights of the Northrop’s YF 17 prototypes, which were achieved on 9 June and 21 August 1974, respectively. The fly off commenced in 1974 as both prototypes were delivered. The YF 16s would complete 330 sorties during the flyoff, accumulating a total of 417 flight hours; the YF 17s would accomplish 268 sorties.

Әуе шабуылы ұшақтары сайысы

LWF-ті сатып алу бағдарламасына айналдыру үшін үш фактор бірікті. Біріншіден, Солтүстік Атлантика шарты ұйымының (НАТО) төрт мүшесі – Бельгия, Дания, Нидерланды және Норвегия – Lockheed F 104 Starfighter истребителінің F 104G бомбалаушы-истребитель нұсқаларын алмастыруды жоспарлады; олар сондай-ақ өздерінің әуе-ғарыш өнеркәсібі лицензия бойынша өндіре алатын ұшақты іздеді, сияқты F 104G. 1974 жылдың басында олар АҚШ-пен келісімге келді: егер АҚШ Әскери-әуе күштері LWF сынағында жеңіске жеткен ұшаққа тапсырыс берсе, олар да оны тапсырыс беруді қарастырады. Екіншіден, АҚШ Әскери-әуе күштері F X-пен бәсекелесетін қосымша әуедегі басымдықты ұшаққа қызығушылық танытпаса да, F 4 және Republic F 105 Thunderchief бомбалаушы-истребительдерін алмастыруды бастау қажет еді. 1974 жылдың сәуір айында АҚШ Қорғаныс министрі Джеймс Р. Шлезингер LWF бағдарламасының жаңа Air Combat Fighter (ACF) конкурсында көп мақсатты ұшақ жобасына қайта бағытталатынын мәлімдеді. ACF таза истребитель емес, көбірек бомбалаушы-истребитель болады, бұл F X тобының қарсылығын тоқтатты. Соңында, АҚШ Конгресі Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштерінің истребительдерін сатып алудағы бірлікті күшейтуді көздеді. 1974 жылдың тамызында Конгресс Әскери-теңіз күштерінің VFAX бағдарламасына арналған қаражатты жаңа Әскери-теңіз шайқас ұшағы (NACF) бағдарламасына қайта бағыттады, ол ACF-тің теңіздік нұсқасы болар еді. Бұл талаптар өте жақсы үйлеседі, бірақ сатып алу мерзімі төрт одақтас қажеттіліктерімен анықталды, олар "Көпұлттық истребитель бағдарламалық тобын" (MFPG) құрған және 1974 жылдың желтоқсанына дейін АҚШ шешімін қабылдауға талап еткен. АҚШ Әуе күштері ACF жеңімпазын 1975 жылдың мамырында жариялауды жоспарлаған, бірақ шешім жыл басына дейін жылжытылып, сынақтар үдетілді. ACF GD және Northrop үшін де бәсекені күшейтті, өйткені ол сол кезде "ғасырдың қару-жарақ келісімі" деп аталған табысты тапсырысты алуға ниетті тағы бірнеше бәсекелестерді әкелді. Олардың ішінде Snecma M53 қозғалтқышымен жабдықталған және Dassault Mirage 2000 сериясында қолданылғанға ұқсас басқару жүйесіне ие Dassault Breguet Mirage F1 E (Еуропа үшін E) бар. ACF бағдарламасы үшін барлығы екі прототип салынды: ағылшын-француз SEPECAT Jaguar және Saab 37 Viggen ұшағының Saab 37E Eurofighter деп аталатын модификациясы (кейінірек және байланыссыз Eurofighter Typhoon-мен шатастырмау керек). Northrop бұрынғы дизайнын, YF 17-ге өте ұқсас P 530 Cobra-ны да ұсынды. Jaguar және Cobra MFPG-дан ерте кезде алынып тасталды, нәтижесінде екі еуропалық және екі АҚШ LWF дизайны үміткер ретінде қалды. 1974 жылдың 11 қыркүйегінде АҚШ Әуе күштері бес тактикалық истребитель эскадрильясын жабдықтауға жеткілікті ACF дизайнына тапсырыс берудің нақты жоспарын растады. Ұшу сынақтары YF 16-ның үдеуі, жылдам көтерілуі, ұшу уақыты және (шамамен 0,7 Мах жылдамдығында) бұрылу жылдамдығы жоғары екенін көрсетті. Тағы бір артықшылығы – YF 16, YF 17-ден айырмашылығы – F15-те де қолданылатын Pratt & Whitney F100 турбовентиляторлы қозғалтқышын қолданды; мұндай бірлік екі бағдарлама үшін де қозғалтқыштардың құнын төмендетті. 1975 жылдың 13 қаңтарында Әскери-әуе күштерінің хатшысы Джон Л. МакЛукас YF 16-ның ACF конкурсының жеңімпазы атанғанын жариялады. Министр бұл шешімнің себептерін YF 16-ның төменгі пайдалану шығындары, үлкен қашықтығы және YF 17-ге қарағанда "елеулі түрде жақсы" маневрлік қасиеттерімен түсіндірді, әсіресе жартылай және жоғары дыбыс жылдамдықтарында. Алайда, Әскери-теңіз күштерінің әуе шайқас ұшағы (NACF) конкурсында 1975 жылдың 2 мамырында Әскери-теңіз күштері YF 17-ні McDonnell Douglas F/A 18 Hornet ұшағының негізі ретінде таңдағанын жариялады.

Three factors would converge to turn the LWF into a serious acquisition program. First, four North Atlantic Treaty Organization (NATO) members – Belgium, Denmark, the Netherlands, and Norway – were looking to replace their F 104G fighter bomber variants of the Lockheed F 104 Starfighter interceptor; furthermore, they were seeking an aircraft that their own aerospace industries could manufacture under license, as they had the F 104G. In early 1974, they reached an agreement with the U. S. that if the USAF placed orders for the aircraft winning the LWF flyoff, they would consider ordering it as well. Secondly, while the USAF was not particularly interested in a complementary air superiority fighter competing with F X, it did need to begin replacing its F 4 and Republic F 105 Thunderchief fighter bombers. In April 1974, U. S. Secretary of Defense James R. Schlesinger announced that the LWF program would be redirected to a multirole fighter design in the new Air Combat Fighter (ACF) competition. ACF would not be a pure fighter, but more of a fighter bomber, which essentially ended opposition from the F X group. Finally, the U. S. Congress was seeking to achieve greater commonality in fighter procurements by the Air Force and Navy. In August 1974, Congress redirected funds for the Navy’s VFAX program to a new Navy Air Combat Fighter (NACF) program that would essentially be a navalized variant of ACF. These requirements meshed relatively well, but the timing of the procurement was driven by the timeframe needs of the four allies, who had formed a "Multinational Fighter Program Group" (MFPG) and were pressing for a U. S. decision by December 1974. The U. S. Air Force had planned to announce the ACF winner in May 1975, but the decision was advanced to the beginning of the year, and accelerated testing. ACF also raised the stakes for GD and Northrop because it brought in further competitors intent on securing the lucrative order that was touted at the time as "the arms deal of the century". These included the Dassault Breguet Mirage F1 E (E for Europe) powered by a Snecma M53 engine and utilizing a fly by wire system similar to the one used in Dassault Mirage 2000 series. Only two prototypes were built for the ACF program, the Anglo French SEPECAT Jaguar, and a proposed derivative of the Saab 37 Viggen named the Saab 37E Eurofighter (not to be confused with the later and unrelated Eurofighter Typhoon). Northrop also offered their earlier design, the P 530 Cobra, which looked very similar to its YF 17. The Jaguar and Cobra were dropped by the MFPG early on, leaving two European and the two U. S. LWF designs as candidates. On 11 September 1974, the U. S. Air Force confirmed firm plans to place an order for of the winning ACF design sufficient to equip five tactical fighter wings. The flight test program revealed that the YF 16 had superior acceleration, climb rates, endurance, and (except around Mach 0.7) turn rates. Another advantage was the fact that the YF 16 – unlike the YF 17 – employed the Pratt & Whitney F100 turbofan engine, which was the same powerplant used by the F 15; such commonality would lower the unit costs of the engines for both programs. On 13 January 1975, Secretary of the Air Force John L. McLucas announced that the YF 16 had been selected as the winner of the ACF competition. The chief reasons given by the Secretary for the decision were the YF 16's lower operating costs; greater range; and maneuver performance that was "significantly better" than that of the YF 17, especially at near supersonic and supersonic speeds. However, in the Navy Air Combat Fighter (NACF) competition, the Navy announced on 2 May 1975 that it selected the YF 17 as the basis for what would become the McDonnell Douglas F/A 18 Hornet.