Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Венесуэлалық суретші
Venezuelan painter
Кристобаль Рохас (15 желтоқсан 1857 – 8 қараша 1890) – 19 ғасырдың ең маңызды және танымал венесуэлалық суретшілерінің бірі. Рохастың өмірі бойы стилі үлкен өзгерістерге ұшырады, және ол сурет салудағы өнерін көрнекті түрде көрсетті, көбінесе драмалық эффект алуға бағытталған туындылардан бастап, импрессионизм стиліндегі жұмыстарға дейін.
Cristóbal Rojas (December 15, 1857 – November 8, 1890) was one of the most important and high profile Venezuelan painters of the 19th century. Rojas's styles varied considerably throughout his life, and he displayed talents in painting that ranged primarily for dramatic effect, to works done in the impressionist style.
Өмірбаян
Кристобаль Рохас Полео Вальс-дель-Туй аймағындағы Куа қаласында медициналық қызметпен айналысқан ата-анасынан дүниеге келді. Оның балалық шағының бір бөлігі федералды соғыс (1859–1863) кезінде өтті, және Куа қаласы соғыс оқиғаларынан қатты зардап шекті. Ол әкесінің әкесі Хосе Луис Рохаспен бірге сурет салуды үйреніп, оны жетілдіруге ұмтылды. 13 жасында әкесі қайтыс болды, және ол отбасын күтіп-бағу үшін Куадағы темекі фабрикасында жұмыс істеуге мәжбүр болды. Караксада ол Венесуэланың Орталық университетінде Хосе Мануэль Мауконың сабақтарына қатысты. 1880 және 1882 жылдар аралығында ол майлы бояуларға қызығушылық танытып, "Куа қирабақтары жер сілкінісінен кейін" және "Мерсед ғимаратының қирабақтары" сияқты кейінгі туындыларында көрінетін жаңашыл техниканы дамытты. 1883 жылы Рохас Симон Боливардың тууына арналған "Салон дель Центеньярио" көрмесінде "Жирадоның Барбуладағы қазасы" картинасын ұсынды және суретші Артуро Мишеленамен бірге күміс медальді екінші орынға ие болды. Рохас тыныш, бірақ өте жарық мінезімен белгілі болды, ол көбінесе өзінен алыс тұрып, өнерді өз ортасында зерттеуді жөн көрді. Оның замандастары мен өнер сыншылары оны үнемі "меланхолик" деп сипаттады. Хосе Антонио Хеддерич Ұлттық мәдениет журналында жарияланған мақаласында Рохастың өмірін зерттегеннен кейін оны былай сипаттады: "Ол ұялшақ кісі болды, және оны қоршаған адамдармен арадағы қашықтық сезілді. Оның достары аз болды". Дегенмен, Хеддерич Рохастың жоғары эмоционалдық екенін де айтады. Бірде ол: "Оның мінезі жазғындыққа жақын еді және ол терең қайғыға толы болды". Хеддеричтің сөзіне қарағанда, Рохас өмірге деген өте күшті кінә сезімімен мазаланып, өзінің ар-ұжданына аса сезімтал болды. Бұл сезімдер оның кейбір туындыларында, мысалы, туберкулезден өлетінін білгеннен кейін салған "Тазалау орны" картинасында көрініс тапты.
Cristóbal Rojas Poleo was born in the city of Cúa in the Valles del Tuy to parents who worked in the medical profession. Part of his childhood occurred during the middle of the federal war (1859–1863) and Cúa was particularly affected by the events of the war. He initiated studies under his grandfather, José Luis Rojas, who taught him how to draw and motivated him to improve. At 13 years old, his father died and he was forced to begin work in a tobacco factory in Cúa to help support his family. In Caracas he attended classes by José Manuel Maucó at the Universidad Central de Venezuela. Between 1880 and 1882, he developed a keen interest in oils and displayed a primitive technique that would prevail in his later paintings such as Ruinas de Cúa después del Terremoto and Ruinas del templo de la Merced. In 1883, Rojas exhibited his La muerte de Girardot en Bárbula (The death of Girardot in Bárbula) in the Salón del Centenario to commemorate the birth of Simon Bolivar and won a silver medal in second place along with the painter Arturo Michelena. Rojas was known for his reserved but highly passionate nature, rarely socialising with others around him and preferring to study art in his own medium. Peers and artistic commentators have consistently referred to him as "melancholic". Jose Antonio Hedderich, in an interesting article published in the National Magazine of Culture, after studying the life of Rojas described him; "He was of a shy character, that one was aware of the distance that existed between him and those who surrounded to him. He had few friends". However, Hedderich also continues to identify that Rojas was of a highly emotional nature. Once remarking that, "He had almost fatalistic temperament and was emphatically sad". According to Hedderich, Rojas was embittered by excessive guilty feelings about life and was acutely aware of his conscience. These feelings were often reflected in some of his works such as his purgatory painting, painted shortly before his death in the knowledge he was going to die from tuberculosis.