Кіріспе

Сент Монанс (/audio=Сент Монанс.ogg/'/m//oʊ//n//ə//n//z/, /audio=Сент Монанс (жергілікті).ogg//local/'/s//ɪ//m//ən//ə//n//z/), кейде Сент Монанс деп жазылады, – Фифтің Шығыс Нойкіндегі ауыл және приход. Аңыз бойынша, бұл ауыл Әулие Монанның есімімен аталған. Анструтерден шамамен 3 миль (5 км) батысқа қарай орналасқан бұл шағын қауымның тұрғындары бұрын негізінен балық аулаумен айналысқан, ал қазір Фиф жағалау жолындағы туристік орынға айналған. Бұрынғы бург Форт теңізін қарап тұрған төбеде орналасқан, одан Солтүстік Бервик, Басс Рок және Мэй аралы көрінеді. Сент Монанста көптеген тарихи ғимараттар бар, олардың ішінде қазір тоқтап тұрған жел диірмені (оған баруға болады), ол бір кезде тұз қайнату өнеркәсібін қамтамасыз еткен, және 14 ғасырлық шіркеу, ол батыс жағындағы су үстіндегі жартастарда орналасқан. Сент Монанстан батысқа қарай Неварк қамалының қирандылары орналасқан, ол 16 ғасырдағы сарай, бірақ жартастың эрозиясы мен тозу салдарынан уақыт өте келе қирап кеткен. 2002 жылы Historic Scotland-тың рұқсатымен қамалды қалпына келтіруге сәтсіз әрекет жасалды. 2011 жылғы азаматтық приходтың халқы 1357 адамды құрады, ал 2021 жылғы санақ бойынша халық саны 1120 адамға азайды.

Кемежай

Шығыс Нойк ауылдарының көпшілігі сияқты, бұл порты да табиғи тау жыныстарымен қорғалған қарапайым табиғи шығанақ ретінде пайда болды. Алғашқы құрылыстар – шағын қайықтарды суға түсіруге арналған жолдар болды. Адам жасаған порт туралы алғашқы жазба 1649 жылға (қазіргі порттан батысқа қарай) дейін барады. Шығыс қорғаны 1865 жылы Дэвид Стивенсон мен Томас Стивенсон жобалаған. Батыс қорғаны 1902 жылы олардың туысы Чарльз Александр Стивенсон салған, ол портты үлкен кемелер қабылдай алатындай етіп тереңдеткен. Стивенсонның портты дамыту жоспарларының әртүрлі кезеңдері Шотландия Ұлттық кітапханасының сайтында қолжетімді.

Қауымдық шіркеу

St Monans шіркеуі 1369 жылдан бері сақталған және ауылдың батысында, теңіз жағасындағы шалқары жерде орналасқан. Ол төменгі жартастың үстінде, кішкентай шатқал мен өзеннің үстінде тұрғызылған. Көптеген жақтан қарағанда, фонда теңіз көрінеді. Шіркеуді қоршаған ежелгі зират және одан батысқа қарай, кішкентай төбенің жоғарғы бөлігінде заманауи зират орналасқан. Онда жергілікті соғыс ескерткіші орналасқан. Зираттың батыс шетінде бұрынғы шіркеудің қиратылысын көруге болады, ол да теңіз жағасында тұр. Шотландияның барлық аймағында St Monans шіркеуі теңізге ең жақын шіркеу деп айтылады, және бұл рас болуы мүмкін, себебі ол теңіз жағасынан шамамен 20 метр ғана қашықтықта орналасқан. Шотландиядағы орта ғасырлардан сақталған ең әдемі шіркеулердің бірі саналатын бұл шіркеуді король Давид II Брюс (1329–71) бастапқыда Доминикан монахтарының кішкентай үйі үшін салған. Кейін ол Шотландия шіркеуінің приход шіркеуіне айналды. Шіркеу толыққанды аяқталмаған болуы мүмкін (онда хор, трансепттер және қиылыс үстінде қысқа шпиль бар, бірақ мұнарасы жоқ), бірақ архитектуралық тұрғыдан қызықты көптеген ерекшеліктері бар, әсіресе хордағы әдемі тас күмбезі және қарапайым, бірақ сәнді седилиясы. Ішкі жағы ақ түспен боялғандықтан, шіркеу ежелгі шотланд шіркеулерінің арасында ерекше жарық және тартымды. 1899 жылы Глазголық сәулетші Питер Макгрегор Чалмерс шіркеуді толыққанды қалпына келтірді. 1913 жылы сэр Роберт Лоримердің жобасы бойынша шіркеуге қосымша зал салынды. Терезелер мен қабырғаларды күрделі жөндеу жұмыстары 2007 жылдың наурыз айында аяқталды. Шіркеу сәуірден қазанға дейін күн сайын келушілерге ашық. Шіркеу мен зират бірнеше фильмдерде пайда болды, оның ішінде "Whisky Galore!" фильмінің жаңа нұсқасы (2016) және "Темір жолшы" фильміндегі жерлеу, үйлену және пирс сахналары. Бұл шіркеу 1981 жылғы Джонни Кэштің Рождестволық арнайы бағдарламасында да қолданылған.

Сент-Монанс евангелистік залы

Зал 1970 жылы салынған және қазіргі заманғы ғимарат, шифер шатырымен қапталған, Сент-Монанс қаласының солтүстік жиегіндегі Хоуп-паркіне қарап, батысқа қарай орналасқан. Оның салынуына дейін Сент-Монанс балықшылары жиі велосипедпен Сент-Эндрюске барып, ондағы Евангелие залында өтетін жиналыстарға қатысқан.

Дүкендер, қонақ үйлер, кафелер және кәсіпорындар

Сент-Монанста балық саудагерлері мен балық түтіндеушілер бар. Ауылда мейрамханалар мен кафелер көптеп кездеседі, сондай-ақ көптеген жекеменшік демалыс үйлері де бар. Көптеген келушілерді қызықтыратын тұрақ орны да бар, бұл дәстүр теміржол салынған заманнан бері сақталып келеді. Сент-Монансқа кіре берістегі өнеркәсіптік аймақта ескі теміржол станциясының қалдықтары сақталған, ол бұрынғы Шығыс Ноук теміржолының бөлігі болған, ал ол Файф жағалауы теміржолының бір бөлігі еді. 1960 жылдары Бичингтің кесу саясатынан кейін бұл теміржол жабылды. Қазір тек оңтүстік платформасы ғана қалған, ол шөппен өсіп кеткен. Жанында станция бастығының үйі орналасқан, қазір ол жеке тұрғын үй ретінде пайдаланылады және айналасындағы жаңа ғимараттардан ерекшеленіп тұрады.

Сент-Монан шайқасы

Жазушы Леонард Лоу 1548 жылы шіркеу жеріне жақын маңызды шайқас болғанын көрсететін құжаттар тапқанын мәлімдейді. Лоу шотланд әскерінің Муссельбург пен Эдинбургтегі жеңілістерден кейін, шабуылдаған ағылшын әскерімен Сент-Монанста шайқасып, оларды жеңгенін айтады. Осы шайқас туралы жазбалар Оливер Кромвельдің шотланд жазбаларының барлығын Лондон мұнарасына жіберуге бұйрық берген кезде жоғалған сияқты, және құжаттармен толтырылған бірнеше шамыр теңізде жоғалып кеткен. Шайқас туралы сақталған жалғыз мәлімет Мэри, Шотландия патшайымы үшін жазылған есепте табылды.

Тарих

Ауыл өзінің атын 875 жылы шабуыл жасаған даниялықтардан қаза тапқан Сент Монаннан алады. Сент-Адриан да осы шабуыл кезінде Май аралында қаза тапты, ал 6000 Файф христианның қаза болғаны айтылады. Басқа шағын Шығыс Нойк қалалары сияқты, Сент-Монанс та 17-19 ғасырлардың басында салынған, ерекше ескі шотланд ерекшеліктерімен (мысалы, сыртқы баспалдақтар, қабырғалы шатырлар, даталық тастар, қыштармен жабылған шатырлар және т.б.) безендірілген балықшылар мен саудагерлердің үйлеріне толы. Кеме жасау дәстүрі қазір тоқтатылды. 200 жылдан астам уақыт бойы J W Miller & Sons Ltd компаниясы ауылда фифи балық аулау қайықтарын, яхталар мен моторлы қайықтар жасады. Жазушы Кристофер Раш осы ауылда өсті. Оның "Тозақ оты мен сельдь" атты автобиографиясында 1940-1950 жылдар мен одан бұрынғы кезеңде кішкентай баланың көзімен көрген қоғам, сондай-ақ оның атасы мен басқа туыстарының айтуынша, қалай болғаны суреттеледі.