Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румындық-американдық математик Циприан Манолеску (1978 жылдың 24 желтоқсанында туған) – румындық-американдық математик, өлшегіш теориясы, симплектикалық геометрия және төмен өлшемді топология салаларында қызмет етеді. Қазіргі таңда Стэнфорд университетінде математика профессоры болып жұмыс істейді.
Romanian American mathematician
Ciprian Manolescu (born December 24, 1978) is a Romanian American mathematician, working in gauge theory, symplectic geometry, and low dimensional topology. He is currently a professor of mathematics at Stanford University.
Өмірбаян
Манолеску өзінің алғашқы сегіз сыныбын №11 Михай Эминеску атындағы мектепте, ал орта білімін Питешти қаласындағы Иоан Братиану атындағы жоғары мектепте аяқтады. Бакалавр және докторлық диссертацияларын Гарвард университетінде Питер Б. Кронхаймердің жетекшілігімен қорғады. 2002 жылы AMS, MAA және SIAM бірлесіп табыстайтын Морган сыйлығының иегері атанды. Оның бакалавр диссертациясы Сейберг-Виттен теориясындағы шекті өлшемді жуықтауға, ал докторлық диссертациясы Сейберг-Виттен теңдеулерінен құрылатын TQFT спектрін бағалауға арналған болатын. 2013 жылдың басында 5-ші және одан жоғары өлшемді кеңістіктер үшін үшбұрыштау болжамын жоққа шығаратын мақала жариялады. Осы еңбегі үшін ол Америка математикалық қоғамынан Э.Х. Мур сыйлығын алды.
Manolescu completed his first eight classes at School no. 11 Mihai Eminescu and his secondary education at Ion Brătianu High School in Piteşti. He completed his undergraduate studies and PhD at Harvard University under the direction of Peter B. Kronheimer. He was the winner of the Morgan Prize, awarded jointly by AMS MAA SIAM, in 2002. His undergraduate thesis was on Finite dimensional approximation in Seiberg–Witten theory, and his PhD thesis topic was A spectrum valued TQFT from the Seiberg–Witten equations. In early 2013, he released a paper detailing a disproof of the triangulation conjecture for manifolds of dimension 5 and higher. For this paper, he received the E. H. Moore Prize from the American Mathematical Society.
Марапаттар мен құрметтер
Ол Клей ғылыми-зерттеу стипендиясының (2004–2008) иегерлерінің бірі болды. 2012 жылы төмен өлшемді топология саласындағы жұмысы үшін, әсіресе комбинаторлық Хигаард Флор гомологиясын дамытудағы рөлі үшін Еуропалық математикалық қоғамның он сыйлығының біріне ие болды. Ол 2017 жылы «Флор гомологиясы мен манифольд топологиясына қосқан үлесі үшін» Америка математикалық қоғамының мүшесі болып сайланды. 2018 жылы Рио-де-Жанейрода өткен Халықаралық математиктер конгресінде (ICM) шақырылған баяндамашы болды. 2020 жылы ол Саймонс зерттеуші сыйлығын алды. Цитатада былай делінген: «Сиприан Манолеску төмен өлшемді топология және өлшеу теориясы салаларында жұмыс істейді. Оның зерттеулері Флор гомологиясының жаңа түрлерін құруға және оларды топологиядағы мәселелерді шешуге бағытталған. Әріптестерімен бірге ол көптеген Флор теориялық инварианттардың алгоритмдік есептелуге болатынын көрсетті. Ол сондай-ақ Сейберг-Виттен Флор гомологиясының жаңа түрін жасады, оны жоғары өлшемде үшбұрыштауға келмейтін манифольдтардың бар екенін дәлелдеу үшін пайдаланды».
He was among the recipients of the Clay Research Fellowship (2004–2008). In 2012, he was awarded one of the ten prizes of the European Mathematical Society for his work on low dimensional topology, and particularly for his role in the development of combinatorial Heegaard Floer homology. He was elected as a member of the 2017 class of Fellows of the American Mathematical Society "for contributions to Floer homology and the topology of manifolds". In 2018, he was an invited speaker at the International Congress of Mathematicians (ICM) in Rio de Janeiro. In 2020, he received a Simons Investigator Award. The citation reads: "Ciprian Manolescu works in low dimensional topology and gauge theory. His research is centered on constructing new versions of Floer homology and applying them to questions in topology. With collaborators, he showed that many Floer theoretic invariants are algorithmically computable. He also developed a new variant of Seiberg Witten Floer homology, which he used to prove the existence of non triangulable manifolds in high dimensions."