Германиялық Хановер партиясы: Гуэлфтердің тарихы мен мақсаты

Кіріспе

Неміс Ганновер партиясы (Deutsch Hannoversche Partei, DHP), сондай-ақ Гвельф партиясы (Welfenpartei) деп те белгілі, Германия империясы мен Веймар республикасындағы аграрлық, федералистік саяси партия болды. Ол Ганновердің сепаратистері мен аймақтық жақтастарының мүдделерін қорғады, олар құлатылған Вельф әулетін қалпына келтіруге және Пруссиядан бөлініп, Германия құрамындағы патшалыққа немесе толық тәуелсіздікке қол жеткізуді көздеді. Неміс саяси комментаторлары партияны саяси бағдарламалары мен Пруссияға қарсы ұстанымының ұқсастығына байланысты Орталық партияның протестанттық қанаты деп есептеді. Э. Буки «ДХП Орталықтың ажырамас бөлігі сияқты әрекет еткенін» және «гельфтердің көпшілігі протестант болмағанда, ДХП мүлдем жойылып кетуі мүмкін еді» деп атап өтті. Партия 1924 жылғы Ганновердегі референдумның сәтсіз аяқталуынан кейін солға қарай бұрылып, монархияны қабылдамай, республикашылдыққа бет бұрды және оңшыл партиялар мен қозғалыстарды сынады. Олар Ганновер патшалығын қайта жаңғыртуды және бұрынғы билеуші Вельф әулетінің тартылып алынған мүлкін қалпына келтіруді мақсат етті. Сондықтан партия Welfen деп аталды және ең көп қолдауды Ганновер маңындағы ауылдық аймақтардан алды. 1890 жылдан бастап партияға Георг фон дер Деккен жетекшілік етті. Германия империясы жарияланғаннан кейін, императорлық билік Вильгельмин дәуіріндегі қарқынды индустриализацияға қарамастан, біртұтас қоғам құруға қол жеткізе алмады. Кәсіби, діни және аймақтық ұлттық сана Германияның біртұтастығынан басым түсті, ал «бірлік байланыстары Пруссияның жасанды үстемдігімен қамтамасыз етілді». Осылайша, ДХП сайлаушылардың аймақтық мақтанышына үндеді және Ганновердің Пруссияға және Германияға интеграцияланбауын көрсетті, себебі Ганновер халқы Берлиннен шеттетілгенін сезінді. Неміс Ганновер партиясының негізгі сайлаушылар тобы бұрынғы аристократия, шағын бизнес иелері, мемлекеттік қызметкерлер және лютерандар болды; Ганновер қоғамының көптеген топтары Пруссияға қосылғаннан кейін жеңілдіктерден айырылды, ал жергілікті өнеркәсіп жергілікті бизнес пруссиялық Юнкерлермен бәсекелесуге мәжбүр болды. Содан кейін ДХП сайлау жолымен белсенділікке көшті және оның тәуелсіздік петициясына 600 000 қол қойылды. Партия сонымен қатар Ганновер Пруссия мен Германияның әл-ауқатына қарағанда көбірек салық төлегенін, бұл оның Гвельф адалдығынан асып түсетін кең ауқымды қолдауға ие болуына мүмкіндік берді. Бұл оған 1918 жылы бұрын Ұлттық либералдардың бекінісі болған Стаде округінде маңызды қолдау алуға мүмкіндік берді. Партия 1924 жылғы 19 мамырда Пруссияның Ганновер провинциясында референдум өткізуге қол жеткізді. Референдумды Баварияның ішкі істер министрі қолдады, ол «Төменгі Саксон тайпасының тәуелсіздікке ұмтылысына сәттілік тіледі». Швейерге әлеуметтік демократтар шабуыл жасады, олар солтүстіктің саясаткері Бавария саясатына араласса немесе оған пікір білдірсе, бұл наразылық тудыратынын атап өтті. Швайер оған «Пруссия өзінің сандық артықшылығын пайдалануды тоқтатуды Рейхтің мүддесі үшін шұғыл қажет деп санайтын және басқа мемлекеттердің заңды мүдделерін аяусыз басып тастайтын адамдардың санының өсуі үшін өзін кінәлі деп санауы керек» деп жауап берді. ДХП мүшелері референдумды «Пруссияның социалистік үкіметіне қарсы оңшылдардың айла-шарғысы» деп түсіндіруі мүмкін деп қорқып, гвельфтерді тәуелсіздікке солшылдардан қолдау табуға итермеледі. Алайда референдум децентрализацияны жүзеге асыру үшін қажетті үштен бір деңгейге жетпеді, оған 25,5 пайыз қолдау көрсетілді. Эван Букидің сөзіне сәйкес, нәтижелер көптеген гановерліктердің Германиядан шеттетілгенін көрсетті және «олар аймақтық адалдығын сақтап, неміс мемлекетімен ыңғайсыздық сезінді». Партия 1920-шы және 1930-шы жылдардың соңында солға қарай бұрылып, оңшыл партиялар мен Германия Ұлттық Халық партиясы және Штальхельм сияқты ұйымдарды «өте авторитарлық және фашистік диктатура орнатуға бағытталған» деп қабылдамады. ДХП сондай-ақ «әділет партиясы ретінде және жауапкершілік сезімінен ол құлдырау мен қирату саясатын ұстанбауды және конституцияға адал болуды қалайды» деп, конституцияға адал болуға уәде берді. 1930-шы жылдардың басында партия республикашылдықты қабылдау арқылы ең үлкен өзгерісін жасады, алайда партия сол кезде «күшті және радикалды талаптармен» байланысты емес еді. 1933 жылы ДХП, басқа консервативті және либералды партиялар сияқты, нацистік режимнің тыйым салуына жол бермеу үшін таратылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін DHP жалғасы ретінде Niedersächsische Landespartei («Төменгі Саксондық аймақтық партиясы») құрылды. 1947 жылдан бастап бұл партия неміс партиясы (DP) деп аталды. 1953 жылға қарай DP-нің наразылары жаңа ДХП құрды, ол 1962 жылы неміс партиясының қалдықтарымен қайта бірікті.

The German Hanoverian Party (Deutsch Hannoversche Partei, DHP), also known as the Guelph Party (Welfenpartei), was an agrarian, federalist political party in the German Empire and the Weimar Republic. It represented the interests of Hanoverian separatists and regionalists that sought to restore the overthrown House of Welf and separate from Prussia to either become a kingdom within Germany or to become independent outright. German political commentators mockingly considered the party the Protestant wing of the Centre Party, given their similar political programs and anti Prussian agenda. E. Bukey remarked that "the DHP behaved as if it were an integral part of the Zentrum" and "had most Guelphs not been Protestants the DHP might have disappeared altogether." The party declined after the failure of the 1924 Hanoverian secession referendum and moved to the left, abandoning monarchism in favour of republicanism and denouncing right wing parties and movements. They wanted the revival of the Kingdom of Hanover and the restoration of the sequestrated assets of the former ruling House of Welf. The party therefore was also called the Welfen, and drew its strongest support from the rural areas around Hannover. From 1890 the party was led by Georg von der Decken. After the proclamation of the German Empire, the imperial authorities had failed to produce an integrated society, despite the rapid industrialization that took place during the Wilhelmine era. Occupational, religious and regional identities prevailed over a unitary German one, and "bonds of unity that did exist were provided by the artificial dominance of Prussia". As such, the DHP appealed to the regional pride of the voters, and demonstrated a lack of integration of Hannover into Prussia and thus Germany, as the Hanoverian population felt alienated from Berlin. The main voter base of the German Hanoverian party was former nobility, small business owners, public officials and Lutherans; many groups of the Hanoverian society lost privileges upon their annexation to Prussia, and the local industry suffered as local business was forced to compete with Prussian Junkers as well. The DHP turned to more electoral means afterwards, and its pro independence petition secured 600,000 signatures. The party also argued that Hanover contributed more in taxes to the welfare of Prussia and Germany than it received in return, expanding its appeal beyond the Guelph loyalty. This allowed it to win significant support in the District of Stade in 1918, which was previously the stronghold of the National Liberals. The party then succeeded in having a plebiscite held in the Prussian Province of Hanover on 19 May 1924. The referendum was endorsed by the Bavarian minister of the interior, , who wished the ‘Lower Saxon tribe’s endeavours to gain independence every success’. Schweyer was attacked by the Social Democrats, who remarked that a Northern politician meddling or merely commenting on Bavarian politics would have sparked outrage. Schweyer then responded that "Prussia must blame herself for the rising number of people who have a desire and think it an urgent requirement for the sake of the Reich to end Prussia’s abuse of her numerical superiority, which ruthlessly suppresses the legitimate concerns of other states." Members of the DHP feared that the referendum could be interpreted as a "right wing ploy directed against the socialist government of Prussia", which sparked the Guelphs to try and win support for independence from the left. However, the referendum fell short of the one third threshold required to enact devolution, with 25.5 per cent in favour. According to Evan Bukey, the result nevertheless showed that many Hanoverians remained alienated from Germany, and "continued to maintain their regional loyalty and to feel uncomfortable in the German state". The party turned sharply to the left in late 1920s and 1930s, rejecting right wing parties and organizations such as the German National People's Party and the Stahlhelm as "too authoritarian and set on establishing a fascist dictatorship". The DHP also pledged its loyalty to the constitution, stating that "as a party of justice and out of a sense of responsibility it prefers not to pursue a politics of collapse and ruin and rather to remain true to the constitution". In the early 1930s, the party marked its largest break by embracing republicanism—however, the party had become largely irrelevant by then, "overwhelmed by forces more ruthless and radical in their demands for comprehensive change". In 1933, the DHP, like other conservative and liberal parties, dissolved to prevent a ban by the Nazi regime. After World War II, a party called Niedersächsische Landespartei ("Lower Saxon State Party") was formed as a continuation of the DHP. From 1947 that party was known as the German Party (DP). By the time of 1953, a group of DP dissidents formed a new DHP, which again joined the remnants of the German Party in 1962.