Томас Тислвуд: Құлдық пен зорлық-зомбылық күнделігі

Кіріспе

Томас Тистлвуд (1721 – 1786) – ағылшын туған плантатор және күнделік жазушы. Өмірінің көп бөлігін британдық Ямайка колониясында өткізді. Линкольнширдегі Тупхолмде туған Тистлвуд Ямайканың батыс жағына көшіп, бірнеше құл плантацияларына иеленгенге дейін плантация бақылаушысы болып жұмыс істеді. Ямайкада тұрған кезінде өмірінің көптеген жайттарын жазған күнделік жүргізді. Күнделігі 14 000-нан астам беттен тұрады, онда ол плантация иесі ретінде құлдарға жасаған қатыгездіктерді сипаттаған. 1751 жылы Тистлвуд «Египет» аталған қант плантациясында бақылаушы болып жұмыс істеді; бірнеше күннен кейін плантациядағы құл әйелдерді зорлай бастады. Күнделігінде Тистлвуд өмірі бойы 138 құл әйелді зорлап, 3582 рет зорлау қылмысын жасағаны жазылған. Ол құл қыздар мен әйелдерді жүйелі түрде зорлады; қашып кеткендерді қамшымен соғып, тізбекке бұғаулап немесе далалық жұмыстарға жіберді. Кейде бір түнді бірнеше әйелмен өткізіп, кейін оларға «қысықтары үшін» ақша берді. Екі жыл өткен соң, 1753 жылы Тистлвуд қашып кеткен құлдың кесілген басын алды және оны үйіне жақын жол бойындағы бағанаға орнатты. Тистлвуд сондай-ақ «Дерби дозасы» деп аталатын азаптау түрін ойлап тапты, ол құлды қамшылап, жараларына лайм шырынын сүртіп, екінші құлдың аузына дәрет тастауын талап етті. 1767 жылы Тистлвуд «Бреднат Айленд Пен» аталған 160 акрлық плантация сатып алды; 1779 жылы ол мал өсірумен және егін өндірумен айналысатын 32 құлы болды. Оның барлық құлдарының оң иығында оның әріптері таңбаланған. «Бреднат Айленд Пенде» Тистлвуд ер және әйел құлдарын «жұптастыруға» тырысты, бірақ әйелдерді зорлауын тоқтатпады. 1781 жылы Тистлвуд жиі сифилиспен ауырып, оның жыныстық зорлауы азайды. 1780-ші жылдардың көп бөлігінде Тистлвудтың құлдары қасақана жасалған жамандықтан дұрыс тамақтанбады. Егер құл плантацияда өсірілген өнімді жеп отырғаны байқалса, оны қатты қамшылады. Құлдары аштықтан зардап шегіп, аштан өлуге шағымданса да, Тистлвуд қонақтарын әрдайым мол дастарқанмен күтіп алатын. Ол ешқашан үйленбеді, бірақ Пхибба есімді құл әйелмен ұзақ жылдар бойы бірге тұрды, олардан ұлы болды. 1784 жылы ол қатты ауырып, күнделігін жазуға қиналды және 1786 жылдың қараша айында «Бреднат Айленд Пенде» қайтыс болды. Өсиеті бойынша 3000 фунт стерлинг (1786 жылғы 3000 фунт стерлинг қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) және 34 құл қалды. Тистлвудтың құл жұмысшыларына қатысуы Ямайканың құл иелерінен сынға ұшырамады, себебі мұндай жағдайлар Ямайка құлдарының тағдырына тән еді. «Томас Тистлвудтың күнделігі» атты оның күнделігі 18 ғасырдағы Ямайка тарихын баяндайтын маңызды тарихи құжат болып табылады.

English born planter and diarist (1721–1786)

Thomas Thistlewood (16 March 1721 – 30 November 1786) was an English born planter and diarist who spent the majority of his life in the British colony of Jamaica. Born in Tupholme, Lincolnshire, Thistlewood migrated to the western end of Jamaica where he worked as a plantation overseer before acquiring ownership over several slave plantations. During his time in Jamaica, he kept a diary in which Thistlewood recorded numerous aspects of his life. Eventually spanning over 14,000 pages, the diary detailed the brutal mistreatment of the slaves he held authority over, first as an overseer then as a plantation owner. In 1751, Thistlewood started working as an overseer on a sugar plantation called "Egypt"; within days, he started to rape the enslaved women on the plantation. According to his diary, over the course of Thistlewood's life he committed 3,582 acts of rape with 138 enslaved women. He systematically raped enslaved girls and women; those that ran away were whipped and put in chains, collars, or placed in field gangs. He sometimes raped more than one woman in a night, after which he would give them some coins "for their troubles". Two years later in 1753, Thistlewood received a runaway slave's severed head, and he placed it on a pole on the road near his home. Thistlewood also invented a form of torture called Derby's dose, which entailed flogging a slave, rubbing lime juice on their wounds, and having a fellow slave defecate into their mouth. In 1767, Thistlewood purchased a 160 acre plantation called "Breadnut Island Pen"; by 1779, he had 32 enslaved people rearing livestock and growing provisions. All of his slaves were branded with his initials on their right shoulders. At Breadnut Island Pen, Thistlewood made attempts to "match" his male and female slaves; despite this he continued to rape the women. By 1781, Thistlewood was becoming regularly ill with syphilis and his sexual abuse declined as a result. For most of the 1780s, Thistlewood's slaves suffered from malnutrition due to intentional mistreatment. If any enslaved person was caught eating the plantation's produce, they were brutally flogged. While his slaves complained of hunger and starvation, Thistlewood continuously entertained guests with lavish meals. He never married but he had a long term partner, an enslaved woman called Phibbah, with whom he had a son. In 1784, he became so ill that he had difficulty writing in his diary, and died at Breadnut Island Pen in November 1786. In his will he left £3,000 (3000.0 in 1786 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) and 34 slaves. Thistlewood's treatment of his enslaved workers did not attract criticism from Jamaica's slavocracy, as this was typical of the conditions faced by Jamaican slaves. His diary, published as The Diary of Thomas Thistlewood, remains an important historical document chronicling the history of Jamaica during the 18th century.

Ерте өмір

Томас Тистлвуд 1721 жылғы 16 наурызда Линкольнширдегі Тупхолмде дүниеге келді. Фермердің екінші ұлы, ол Батыс Йоркширдің Акворт қаласында білім алып, математика және "практикалық ғылым" салаларында оқытылды. Алты жасында әкесінен 200 фунт стерлинг мұра алды, бірақ мүліктің басым бөлігі ағасына берілді, соның арқасында ол Англиядан кетуге мүмкіндік алды. Ол геодезияшылыққа оқуға түсті, бірақ досы және әріптесі есінен шығып, теңізге секіріп кеткеннен кейін Тистлвуд: "Енді менің үміттерім өлді" деп ойлады. Тревор Бернард бұл достың Уильям Уоллес болғанын айтады, алайда бұл Джеймс Кроуфорд болуы да мүмкін. Шығыс Үндістан компаниясының кемесінде екі жылдық сапардан кейін, суперкарго ретінде, Тистлвуд 29 жасында Англияға қысқа ғана уақытқа оралды және Ямайкада жұмыс іздеуді шешті. 1750 жылғы 1 ақпанда ол Фламборо кемесіне мініп, Ямайканың Саванна-ла-Мар қаласына бет алды. Оның ұсыныс хаттары болғанмен, алдын ала жұмысқа орналасқан жоқ. Ол 4 мамырда келді.

Ямайкаға көшіп келу

Тистлвуд Кариб теңізіндегі өмірін бақылаушы ретінде бастады, алдымен Vineyard Pen-де, қант плантацияларына ет пен көкөніспен қамтамасыз ететін мал қорасында. Содан кейін ол негізінен Джон Коуп пен Уильям Дориллге тиесілі Egypt қант плантациясында жұмыс істеді, ол 1751 жылдан 1767 жылға дейін бақылаушы болып қызмет етті. Ол қант өндірісінде көптеген құлдарды қадағалаған. Egypt 1500 акр жерді құрады, оның 1200 акры су мен батпақтардан тұрды және қант өндіруге жарамсыз болды. Тек 150 акр жерде ғана қант өсірілді, ал Тистлвудтың алғашқы өнімі нашар болғандықтан Дорилл Egypt-ті қанттан мал қорасына айналдыруды қарастырды. Осы жылдары Тистлвуд өз құлдарына ие болып, оларды басқа плантаторларға жалға берді. Осы кезде ол Фиббамен танысты, ол көптеген құлдардың бірімен сексуалдық қатынаста болған, бірақ онымен ұзаққа созылған қарым-қатынас құрды. Олардың қарым-қатынасы шиеленіскен, олар жиі дауласып, ұрысып жүрді. Көптеген құлдар Egypt-тен қашып кетті, бірақ басқа плантация иелері мен бақылаушылар сияқты Тистлвуд та қашып кеткен құлдарды ұстау үшін ямайкалық марондарды жалдады. Ол 1750 және 1760 жылдары Ливард Марундарының басшылары Куджоу мен Аккомпонгпен бірнеше кездесулер туралы жазады, бірақ бұл толығымен өтірік, өйткені Аккомпонг келісімге қол қойылғаннан кейін 2 жыл өткен соң, ал Куджоу 5 жыл өткен соң қайтыс болды. Куджоу 1659 жылдың 6 қаңтарында дүниеге келген, яғни онымен кездескен кезде 90-100 жаста болған. Тистлвуд оның қарттығын еске алмайды, себебі ол оны ешқашан көрмеген. 1752 жылдың соңында серуендеп жүргенде Тистлвуд бір ай бұрын қашып кеткен құлы Конго Сэмді кездестіріп, оны қайтадан ұстауға тырысты. Сэм Тистлвудқа өтпес қылышпен шабуыл жасап, оған жеңіл жарақаттар келтірді, содан кейін басқа бір құл, Лондон, Тистлвудқа көмекке келді және олар Сэмді тұтқынға алды. Басқа екі құл, Әбигейл мен Белла, көмектесуден бас тартып, Сэмнің бостандық алу әрекетін қолдады. Одан кейін өткен сотта Әбигейл мен Белланың әрқайсысына 100 қамшы салынды, бірақ Лондон Сэмге қарсы куәлік беруден бас тартқандықтан, ол ақталды. Ямайкадағы көптеген плантациялардағы құлдар дұрыс тамақтандырылмағандықтан, көбінесе қант ұрлап жейтін. 1755-56 жылдары Шотландия есімді құл Egypt-те жүгері мен банан ұрлап жатқанда ұсталды. Күзетші оны атып, өлтіріп тастады.

Thistlewood began his Caribbean life as an overseer, first at Vineyard Pen, a cattle pen that provided meat and vegetable provisions to sugar plantations. He then worked primarily at Egypt, a sugar plantation owned by John Cope and William Dorrill, where he was an overseer from 1751 to 1767. The plantation was in Westmoreland Parish, where he supervised numerous slaves in sugar production. Egypt comprised 1,500 acres of land, of which 1,200 consisted of water and morass and were thus unsuitable for sugar production. Only 150 acres were in cane, and Thistlewood's first crop was so poor that Dorrill considered switching Egypt from sugar to a cattle pen. During these years, Thistlewood gradually acquired slaves of his own, whom he rented out to other planters. This is also when he met Phibbah, one of many slaves with whom he was "involved" sexually, but one with whom he formed a long lasting relationship. The "relationship" was tempestuous, and they often quarrelled. Many enslaved people fled Egypt, but like other plantation owners and overseers, Thistlewood often hired Jamaican Maroons to hunt runaway slaves. He writes about several meetings with Leeward Maroon leaders Cudjoe and Accompong in the 1750s and 1760s, this however is completely made up as Accompong died 2 years after the treaty and Cudjoe 5 years after the treaty. Cudjoe was also born in Jan 6 1659 meaning he would be 90 100 years old at the time of meeting him. Thistlewood makes no mention of his elderly appearance because he never saw him In late 1752, when out for a stroll, Thistlewood came across Congo Sam, a slave of his who had run away a month before, and tried to recapture him. Sam attacked Thistlewood with a dull machete, and inflicted some minor injuries on him, before another slave, London, came to Thistlewood's assistance, and they captured Sam. Two other slaves, Abigail and Bella, refused to help, and supported Sam's attempt to gain freedom. In the trial that followed, Abigail and Bella were given 100 lashes each, but because London refused to testify against Sam, he was acquitted. Slaves on many Jamaican plantations were not properly fed, and often resorted to stealing cane. In 1755–56, a slave named Scotland was caught stealing corn and plantains at Egypt. The watchman shot him and chopped him to death.

Такидің соғысы

1760 жылы Таки соғысы кезінде және сол онжылдықтағы құл көтерілістері барысында Тистлвуд көтерілістің сәтті аяқталу мүмкіндігінен плантаторлардың сескенгенін жазды. Ол Куджо қаласының (Трелони қаласы) ямайкалық марондарын көтерілісшілермен шайқастағы батылдықтары үшін мақтады. Тистлвуд бүлікші құлдардың мырза Смит пен капитан Хоар сияқты ақ адамдарды өлтіргенін баяндады. Ол көтерілістің қадамдарына қатты алаңдады және көтерілісшілермен күресу орнына мас болған Корольдік теңіз флотының теңізшілеріне наразылық білдірді. Тистлвуд өзінің бірнеше құлдарының оған деген құрметсіздік танытуын байқады және мұны Таки көтерілісі туралы жаңалықтардан алған шабытпен байланыстырды. Тистлвуд Джон Джонстың үйін бүлікші құлдардың өртегенін жазды, олар бастапқыда ақ милиция жасағын жеңіп, бірнеше сарбазды өлтірді. Қорқынышқа қарамастан, Тистлвуд бірнеше құлын зорлауға уақыт тапты. Көтеріліс аралдың шығыс және батыс жағында ақырында басылды. Батыс Ямайкадағы көптеген құлдар, соның ішінде Коптың құлдары, мысалы Апонго, кейіннен өлім жазасына кесілді. Көтеріліске қатысқандары үшін Тистлвудтың екі египеттік құлы, Куакуо мен Абрахам, испан Кариб колонияларында қайта сатылуға үкім шығарылды. Оның барлық құлдарының оң иығына «ТТ» таңбасы салынды. Бесс ұлы Бристоль жеті жасқа келгенде, Тистлвуд оны таңбалады. Мэри қашып кеткеннен кейін қайта ұсталғанда, Тистлвуд оны қамшымен соқтырып, сол жақ бетіне таңба салдырды және «бірнеше тізбекпен темір мойындық кигізді». 1762 жылы оның 12 құлы болды. 1767 жылы оның 28 құлы болды. 1767 жылы Тистлвуд 160 акрлық Бреднут Айленд Пен плантациясын сатып алды, онда шамамен 30 құл азық-түлік пен мал өсірді. Үш жылдан кейін бұл көрсеткіш 26-ға дейін төмендеді, бірақ 1779 жылы ол құлдар санын 32-ге дейін арттырды. 1782 жылы Тистлвудтың 34 құлы болды, олардың тоғызы ер адам, 12-сі әйел, 13-і кәмелетке толмағандар еді. 18 ғасырда Ямайканың ең табысты өнімі болған қант плантациясын сатып алуға Тистлвудтың жеткілікті капиталы болмады. Оның орнына ол кем мәртебелі, бірақ соған жақын табыс әкелуге мүмкіндігі бар кәсіпке бейімделді. Тистлвуд егін жинау маусымында құлдарды ірі қант плантацияларына жалға берді, ал өз жерінде репа, капуста, петрушка, мускат жаңғағы, кокос және кофе сияқты бірқатар азық-түлік дақылдарын өсірді, оларды қант плантацияларының иелеріне сатты. Тистлвуд сонымен қатар түрлі ғылыми және интеллектуалдық қызығушылықтарды ұстанды. Ол бірнеше жүз кітап жинады, көбінесе ғылыми және техникалық тақырыптарға арналған; дәрілік өсімдіктер мен басқа да ботаникалық үлгілерді жинап, сипаттады; 34 жыл бойы ауа райы туралы егжей-тегжейлі жазбалар жүргізді. Ол осы байқауларды қамтитын егжей-тегжейлі пакетті бай колониялық жазушы Эдвард Лонгке жіберді, бірақ Лонг өзінің жазбаларында оны алғандығын мойындамады, бірақ оны Британ мұражайында Лонгтың жарияланбаған қолжазбаларынан табуға болады. 1780 жылдың қазан айында болған дауыл кезінде Брэднат аралының бақтары Жамайканың батысындағы ең әдемі бақтардың бірі болып саналды. Дауылдан Тистлвудтың көптеген қойлары өлді, сондықтан ол құлдарына оларды жеуге рұқсат берді. Бір жылдан кейін құлдары әлі де дауылда жоғалған киімдерін ауыстыру үшін сұрады. 1781 жылы тағы бір дауыл Тистлвудтың үйіне қатты зақым келтіріп, ол енді онда тұра алмады. Оның құлдарының үйлері де зардап шекті, жүгері мен банан жоғалды, ал баулары қайтадан қирады. Оның құлдары сол онжылдықтың көп бөлігінде азық-түлік тапшылығынан зардап шекті. Тистлвуд сатуға арналған дақылдар өсірді және оларды ұрлаған құлдарды қамшымен соқтырды. Құлдары аштықтан зарланған кезде, Тистлвуд Уильям Бекфорд сияқты қонақтарды шақырып, краб, лайлы балық, креветка, қой еті, репа, брокколи, үйрек, қарбыз және әр түрлі алкогольді қоса алғанда, мол тағамдарды ұсынды. 1781 жылы ауруына байланысты Тистлвуд Бреднут Пенді сатуға тырысты. Ол сатып алушы таба алмады және өлгенше мүлкін сақтап қалды.

During Tacky's War in 1760, and subsequent slave revolts that decade, Thistlewood wrote about the fear planters felt about the uprising's possible success. He commended the Jamaican Maroons of Cudjoe's Town (Trelawny Town) for their bravery in fighting the rebels. Thistlewood wrote about rebel slaves killing white men, such as a Mr. Smith and a Captain Hoar. He was extremely anxious about the rebellion's progress and expressed disappointment with Royal Navy sailors who got drunk instead of fighting the rebels. Thistlewood noted that several of his own slaves were becoming disrespectful to him, and put it down to inspiration they were receiving from news of Tacky's revolt. Thistlewood wrote about John Jones's house being burnt by rebel slaves, who initially defeated a contingent of white militias, killing a number of soldiers. Despite his anxiety, Thistlewood still found time to rape several of his slaves. Eventually, the revolt was suppressed on both the eastern and western ends of the island. A number of slaves in western Jamaica, including some who belonged to Cope, such as Apongo, were executed in the aftermath. For their part in the rebellion, two of Thistlewood's Egypt slaves, Quacoo and Abraham, were sentenced to be resold in the Spanish Caribbean colonies. All his slaves were branded with "TT" on their right shoulders. When Bess's son Bristol was seven, Thistlewood had him branded. When Mary was recaptured after running away, Thistlewood had her flogged, branded on her left cheek, and "put her on a steel collar with a few links of chain to it". By 1762, he owned 12 slaves. By 1767, he owned 28. In 1767, Thistlewood purchased a 160 acre plantation, Breadnut Island Pen, where about 30 slaves raised provisions and livestock. That tally declined to 26 three years later, but by 1779, he increased his slave population to 32. By 1782, Thistlewood had 34 slaves, of whom nine were men, 12 women, and 13 underage. Thistlewood lacked the capital to purchase a sugar plantation, 18th century Jamaica's most lucrative crop. Instead, he settled for a venture that was less prestigious but had the potential to be almost as profitable. Thistlewood hired out slaves during the crop season to larger sugar plantations, while on his land he planted a number of provisions, such as turnips, cabbages, parsley, nutmeg, coconuts, and coffee, which he then sold to the owners of sugar estates. Thistlewood also pursued a variety of scientific and intellectual interests. He acquired several hundred books, often on scientific and technical subjects; collected and described medicinal plants and other botanical specimens; and kept a detailed weather record for 34 years. He sent a detailed package containing these observations to the wealthy colonial writer Edward Long, but Long never acknowledged receipt in his writings, though they can be found among Long's unpublished manuscripts in the British Museum. Breadnut Island's gardens were considered among the finest in western Jamaica before they were ruined in an October 1780 hurricane. Many of Thistlewood's sheep were killed by the hurricane, so he allowed his slaves to eat them. A year later, his slaves were still asking him for clothes to replace those lost in the hurricane. In 1781, another hurricane so damaged Thistlewood's own dwelling that he could no longer live there. His slaves' houses were also damaged, corn and plantains lost, and the gardens again destroyed. His slaves suffered from a shortage of food for most of that decade. Thistlewood grew crops for sale and flogged any slave who stole them. While his slaves complained of hunger and starvation, Thistlewood entertained guests such as William Beckford, dining out on lavish meals, including crabs, mudfish, shrimps, mutton, turnips, broccoli, duck, watermelons, and a variety of alcohol. In 1781, because of illness, Thistlewood tried to sell Breadnut Pen. He failed to find a buyer and kept the property until he died.

Ямайкадағы өмір

Ямайка Ұлыбритания империясының ең бай отаршысы болды. Тистлвуд ақ жамайкалық қоғамда орташа байлықтан ғана, әсіресе Саймон Тейлор сияқты бай плантаторлармен салыстырғанда, бірақ ол қайтыс болған кезде империяның басқа бөліктеріндегі көптеген британдықтардан бай болды. Ол Ямайкада Линкольнширде қалуды таңдағаннан гөрі көп байлыққа ие болды. Тропикалық аурулардан аман қалған ақ жамайкалықтар Британ аралдарының тұрғындарынан орташа есеппен 50 есе бай болды, және Солтүстік Америкадағы әріптестерінен бай болды. 1750 жылы 29 жастағы Тистлвуд Ямайкаға мүлкі азбен келді, бірақ дереу плантация бақылаушысы ретінде іздестірілді, ал 1757 жылы оның жалақысы жылына 100 фунтқа дейін көтерілді. Бір жылдан кейін бұл мөлшер 120 фунтқа дейін көтерілді. Бұл Америкадағы ақ еуропалықтардың орташа жалақысымен салыстырғанда өте үлкен сома еді. Бұл оған құл сатып алуға және жалдауға мүмкіндік берді. Ол басқалар үшін жұмыс істеп, көбірек ақша табуды жалғастыра алар еді, бірақ 1760-шы жылдардың ортасында ол бай қант өндірушісі ретінде емес, Ямайканың батыс бөлігінің базар бағбандары және бау-бақша маманы ретінде тәуелсіз жер иесі болуға шешім қабылдады. Ол жергілікті тұрғындардың құрметін алды, көбінесе өзінің еншілес аймағының ең бай плантаторларымен тамақтанып, бірнеше жергілікті кеңселерде, соның ішінде бейбітшілік судьясы ретінде қызмет етті. 1778 жылы бір рет мол тамақтан кейін Тистлвуд және оның серіктестері крикет ойнады. Ямайкадағы ақ нәсілділердің санынан 9 есе артық, ал теңсіздік аралдағы барлық нәрсеге әсер етті. Тистлвудтың Ямайкадағы алғашқы жылында ол тек қана қара нәсілділер арасында өмір сүрді, бірнеше апта бойы басқа ақ нәсілділермен байланысы болмады. Мұндай айырмашылық тіпті көбірек болды ауылдық батыс Ямайкада, онда Тистлвуд ақырында қоныстанды, құлдардың ақтарға қатынасы 15-ке тең. Осылайша, Тистлвуд сияқты плантаторлар ақтардың қорқыныш, теңсіздік және қатыгездік арқылы бақылауымен ұсталатын қара қоғамда өмір сүрді. Қоғамдық шектеулер болмағандықтан, құл иелері құлдарын сырттан бақылап отырғандарды қорқытқан зорлық-зомбылықпен басқарды. Тарихшы Тревор Бернард Тистлвудты "адамгершілігі жоқ қатыгез" деп атайды, бірақ Тистлвудтың құлдарын ұстауы әдеттегідей емес екенін айтады. Құлдық кең таралған басқа колониялардан айырмашылығы (мысалы, Вирджиния колониясы, мұнда құл иелері құлдарға қатысты әкелік (бірақ әлі де қатыгез) көзқарасты дамытты) көптеген Ямайка құл иелері тек қатал күш қолдану ғана көптеген африкалық құлдарды бақылауға алатынына сенімді болды. 1753 жылы Тистлвуд өзінің жұмыс берушісі Дориллге тиесілі Солтүстік Ривер иелігінен тауар ұрлаған бірнеше құлдың соты туралы жазды. "Оливердің құлағын асып, Фортунаның құлағын кесіп, екі мұрын тесігін де кесіп, екі жағына да белгі салды, Чеддардың оң құлағын кесіп, оң мұрын тесігін кесіп, сол жағына белгі салды". Солтүстік Ривердегі Робин есімді құл екі жігітпен Мысырдан қашып кеткен кезде, Дорилл Робинді соттап, өлтірді, содан кейін Тистлвуд Робиннің басын алып, "бұны бағанаға қойып, үйдің жайылымындағы жолдың бұрышына тіктеп қойды". 1771 жылы тағы бір құл Фрейзер Бек "кешкі асқа" көптеген құлдарды шақырғаны үшін сотталып, "құлағын кесіп, 39 қамшымен іліп, тағы 39-ы Ұзақ дүкендерге қарсы" жазаланды. Сот барысында басқа да құлдар осындай жазаға ұшырады.

Jamaica was by far the richest colony in the British Empire. Thistlewood was only of average wealth in white Jamaican society, especially in comparison to wealthy planters such as Simon Taylor, but at the time of his death he was still far wealthier than most British men in other parts of the Empire. He acquired more wealth in Jamaica than he could have done if he had chosen to remain in Lincolnshire. White Jamaicans who survived tropical diseases were on average 50 times wealthier than residents of the British Isles, and certainly wealthier than their counterparts in North America. In 1750, a 29 year old Thistlewood arrived in Jamaica with very few possessions but was immediately sought after as a plantation overseer, and by 1757 his wages had risen to £100 a year. A year later, that was increased to £120 a year. This was an enormous sum compared to the average wages of white Europeans living in the Americas. Such wages allowed him to purchase slaves and hire them out. He could have continued to make more money working for others, but in the mid 1760s he decided to become an independent landowner, not as a rich sugar producer but as a modestly well to do market gardener and horticultural expert for Jamaica's western end. He acquired local respectability, often dining with his parish's wealthiest planters, and served in several local offices, including justice of the peace. After one lavish meal in 1778, Thistlewood and his fellow planters played cricket. Whites were outnumbered nine to one in Jamaica, and the imbalance affected everything on the island. During Thistlewood's first year in Jamaica, he lived in an almost exclusively black world, having no contact with other whites for weeks on end. Such disparity was even greater in rural western Jamaica, where Thistlewood eventually settled, with the proportion of slaves to whites being as high as 15 to one. Planters such as Thistlewood thus lived in a superficially black society maintained by white control using fear, inequality, and brutality. With almost no societal restraints, slave owners ruled their slaves with a degree of violence that left outside observers aghast. Historian Trevor Burnard calls Thistlewood "a brutal sociopath", but suggests that Thistlewood's treatment of his slaves was not unusual. Unlike other colonies where slavery was widespread (such as the Virginia Colony, where slave owners often developed a paternalistic (yet still cruel) attitude toward their slaves) most Jamaican slave owners were convinced that only the severe application of brute force could keep the more numerous African slaves under control. In 1753, Thistlewood wrote about the trial of several slaves for the theft of goods from the Salt River estate, who belonged to his employer, Dorrill. "Oliver's Quaw hanged; Fortune's Quaw both ears cropped, both nostrils slit, and marked on both cheeks, Cheddar's right ear cropped, right nostril slit, & marked on the left cheek." When a Salt River slave named Robin ran away with two boys from Egypt, Dorrill had Robin tried and executed, after which Thistlewood received Robin's head and "put it upon a pole and stuck it up just at the angle of the road in the home pasture." In 1771, another slave, Frazier's Beck, was tried for hosting a large number of slaves at a "supper", and punished by having "her ear slit, 39 lashes under the gallows, and 39 again against the Long Stores." Several other slaves received similar punishments as a result of the trial.

Құлдарға қатысты жағдай

Тистлвуд құлдарын қатыгез жазалаумен, қатты қамшымен және басқа да қатыгездік пен қорқынышты жазалармен жазалаған. 1756 жылы Хазат қашып кеткеннен кейін қайта ұсталды, ал Тистлвуд "оның екі аяғын да тізгілеп байлады; аузын тыныштандырды; қолын бір-біріне бұғаулады; денесін меласпен майлады және күні бойы шыбықтарға, түнде сермектерге жалаңаш қалдырды". Ол кейде құлдың ашық жарасына тұзды тұздық, лимон шырынын және бұрыш майын сүрткен. Ол Пунч пен Куакоо есімді екі құл қашып кеткені үшін ұсталғанда, оларды қатты қамшылап, "содан кейін жуып, тұзды тұздық, лимон шырыны және бұрыш майымен сүртті" деп жазды. 1756 жылы Тистлвуд осы жазаға бірнеше рет қорқынышты элементтер қосты. 28 қаңтарда ол: "Дербиді жақсы қамшылады, ал Мысырды аузына дәрет тастатты" деп жазды. Дербидің қылмысы - ұрлық және қант қамысын жеу. Тистлвуд осы жазаның түрін "Дербидің дозасы" деп атады. 26 мамырда Дербиді Port Royal есімді басқа құлы қамысты жеп отырғанда ұстады. Тистлвуд: "Оны жақсы қамшылап, тұзды тұздықпен майлап, содан кейін Гекторды аузына дәрет тастатты" деп жазды. 24 шілдеде Порт-Роял қашып кетуге тырысты, бірақ қайтадан ұсталды. Тистлвуд: "Оны орташа мөлшерде қамшылады, жақсы майлады, Гекторды аузына дәрет тастатты, аузы толғанда дереу тұмшасын салып, 4 немесе 5 сағат бойы кигізді" деді. Келесі күні Филис есімді құл әйелді де солай жазалады, бірақ ол аузын тырнап тастаған жоқ, ал 31-і күні жазасын қайталады. 30 шілдеде Гектор есімді құл сопағын жоғалтқаны үшін қамшымен соқты. 27 қыркүйекте Мысыр қамысты жегені үшін "Дербидің дозасын" алып, қамшымен соққыға ұшырады. Сол жылдың қазан айында тағы үш құл, Гектор, Джо және Мистер Уотттың Помонасы, бірдей қылмыс жасағаны үшін жазаланды. 1756 жылдан кейін "Дербидің дозасы" туралы жазбалар болмаған кезде, Тистлвудтың басқа да қатыгез және зұлым жазалары жалғасты. 1770 жылы Куба ас үйдегі "сүзуге" экскремент тастау арқылы қашып кетуге тырысқан үшін жаза алды. Тистлвуд соңғы сөзді "ластанған заттардың беті мен аузын сүрту арқылы" айтты. Оның басқа бір қатыгездігі - құл қыздар мен әйелдерді жүйелі түрде зорлау. Қашып кеткен құл әйелдерді қамшылап, жағаға, мойынтұрмаға салып, далалық жұмыстарға жіберіп, Тистлвуд зорлады, ол өз іс-әрекетін күнделігінде жазды. Кейбір қамшылаулар өте ауыр болды, тіпті ең кішігірім қылмыс үшін де. Дик картоп көшеттерін жердің дұрыс емес жағына отырғызғаны үшін Тистлвуд оны қамшымен соқты. 1770 және 1774 жылдар аралығында Куба 14 рет қашып кетті, бірақ әр жолы қайтадан ұсталды. 1771 жылы ол қашып кеткеннен кейін қайтадан ұсталғанда, Тистлвуд оны қамшылап, "мойнына тізбек салды". Ал тағы бір жолы ол "оны жақсы қамшылап, маңдайына белгі салды". 1774 жылы Тистлвуд оны тағы бір қашып кету әрекеті кезінде Джорджияға баратын кемеге сатты. 1772 жылы ол үш құлды жүгері бақшасын аралап өткені үшін қамшымен соқтырды. 1774 жылы ол жұмыс істемеген құлдарды қамшымен соқтырды. 1774 және 1775 жылдар аралығында Солон бірнеше рет балық аулауға жетпеді, ал Тистлвуд оны сәтсіздіктері үшін қамшымен соқты. Бір рет ұрып-соққаннан кейін, Солон қашып кетті, бірақ ақырында қайтып келді, содан кейін Тистлвуд оны қамшылап, "мойнына тізбек пен алқа" салдырды, содан кейін оны дереу балық аулауға жіберді. Бұл бірнеше рет Солонға берілген жаза, көбінесе ол қашып кету әрекеті кезінде ұсталғаннан кейін. 1776 жылы Линкольн балық аулай алмағанда, Тистлвуд бақытсыз құл балықшыны қамшылап, "тізгіге" қоюды бұйырды. 1778 жылы құл жүргізуші Дик құлдарды қатты жұмыс істеуге мәжбүрлеу міндетін орындамағанда, Тистлвуд Дикті қамшылап өлтіру үшін тағы бір құл Джиммиге бұйрық берді. Бірақ Тистлвуд Джиммидің Дикті қамшылауына ризашылық білдірді және Джиммиді қамшылауға бұйрық берді. Тистлвуд Дикті далаға жіберіп, Стрепты жаңа құл жүргізушісі етті. Бірақ Стреп қамшыны қатты ұнататын, Пеггиді қатты ұрып, оң көзіне көру қабілетін жоғалтып алды. Тистлвуд Стрепты абайсыздығы үшін қамшылап, Дикті құл жүргізушісі қызметіне қайтарып алды.

Thistlewood routinely punished his slaves with fierce floggings and other cruel and gruesome punishments. In 1756, Hazat was recaptured after running away, and Thistlewood "put him in the bilboes both feet; gagged him; locked his hands together; rubbed him with molasses & exposed him naked to the flies all day, and to the mosquitoes all night, without fire." Thistlewood often had a slave beaten, after which salt pickle, lime juice, and bird pepper were rubbed onto the open wounds. He wrote that when two slaves named Punch and Quacoo were caught for running away, they were well flogged, "and then washed and rubbed in salt pickle, lime juice & bird pepper." In 1756, Thistlewood added a gruesome element to this punishment on several occasions. On 28 January, he wrote: "Had Derby well whipped, and made Egypt shit in his mouth." Derby's crime was stealing and eating sugar cane. Thistlewood called this favoured form of punishment "Derby's dose". On 26 May, Derby was caught eating canes by Port Royal, another slave. Thistlewood records: "Had him well flogged and pickled, then made Hector shit in his mouth." On 24 July, Port Royal tried to run away, but was recaptured. Thistlewood wrote, "Gave him a moderate whipping, pickled him well, made Hector shit in his mouth, immediately put a gag whilst his mouth was full & made him wear it 4 or 5 hours." The following day, a female slave named Phillis was punished the same way, although apparently spared the gag, and received the punishment again on the 31st. On 30 July, a slave named Hector was whipped for losing his hoe, and Thistlewood "made New Negro Joe piss in his eyes & mouth." On 27 September, Egypt was whipped and given "Derby's dose" for eating cane. In October of that year, three more slaves, Hector, Joe and Mr. Watt's Pomona, were equally punished for the same crime
Whilst there are no recordings of "Derby's dose" after 1756, Thistlewood's other cruel and vicious punishments continued. In 1770, Coobah exacted some revenge for punishments received for attempting to run away by excreting in a "punch strainer" in the cookroom. Thistlewood had the last word by having the offended items "rubbed all over face and mouth". His systematic rape of enslaved girls and women was another aspect of his brutality. Enslaved women who ran away were whipped and put in collars, yokes or placed in field gangs, and raped by Thistlewood, who documented his activities in his journal. Some of the whippings were extremely severe, and for the most minor of infractions. Thistlewood had Dick flogged for planting potato slips at the wrong end of the ground. Coobah ran away 14 times between 1770 and 1774, but was recaptured each time. In 1771, when she was recaptured after running away, Thistlewood had her flogged and "put a chain about her neck". On another occasion, he "flogged her well & brand marked her in the forehead". In 1774, Thistlewood sold her to a ship bound for Georgia after another runaway attempt. In 1772, he had three slaves whipped for damage caused by walking through his corn piece. In 1774, he ordered the flogging of a party of slaves for not working hard enough. Between 1774 and 1775, Solon failed to catch enough fish on several occasions, and Thistlewood had him flogged for his failures. After one beating, Solon ran away, but eventually returned, whereupon Thistlewood had him flogged and "a collar and chain put about his neck", after which he was immediately sent out to fish again. This was a punishment meted out to Solon on several occasions, often after he was recaptured following an attempt to run away. In 1776, when Lincoln failed to catch enough fish, Thistlewood ordered the unfortunate slave fisherman to be flogged and "put him in the bilboes". In 1778, when the slave driver, Dick, failed in his duty to force the slaves to work hard enough, Thistlewood ordered another slave, Jimmy, to have Dick flogged. But Thistlewood expressed dissatisfaction with Jimmy's efforts in flogging Dick and ordered that Jimmy be flogged. Thistlewood demoted Dick to the field, and made Strap the new slave driver. But Strap was overfond of the whip, and flogged Peggy so hard that she nearly lost the use of her right eye. Thistlewood had Strap flogged for his carelessness, and reinstated Dick as slave driver.

Өлім-жітім деңгейі

Ямайка құлдары арасында өлім-жітім көрсеткіші жоғары және туу көрсеткіші төмен болғандықтан, ақ плантациялар Африкадан құлдарды импорттауды жалғастыруға мұқтаж болды; британдық кемелермен Жаңа Дүниеге әкелінген барлық құлдардың үштен бірі Ямайкаға жетті. Өлім-жітім көрсеткіші соншалықты жоғары болды, аралдағы құлдар санын 250 мыңға арттыру үшін 500 мың құл импортталуға тиіс болды. Ақ ямайкалықтардың өлім-жітімі де шамалы болды, олардың үштен бірі тропикалық аурулардан қайтыс болды. Қара құлдар мен ақ плантаторлар аурудан көп өлген кезде, ямайкалық марондардың еркін қалалары халық санының айтарлықтай өсуін бастан өткерді. Балалар арасында өлім-жітім көрсеткіші жоғары болды. Кубаның баласы Сильвия 1768 жылы бір жасында қайтыс болды. 1770 жылы Мария бір аптадан кейін қайтыс болған сәбиді дүниеге әкелді. 1775 жылы Марияның тағы бір қызы Рахил төрт жасында қайтыс болды. 1771 жылы Аббаның ұлы Джонни алты жасында кекірт ауруынан қайтыс болды, содан кейін сол жылы бір апталық баласынан айырылды. Екі жылдан кейін оның қалған ұлы Нептун ауырып, "қатты суықтан" қайтыс болды. 1775 жылы Абба ұл туып, бір аптадан кейін қайтыс болды. 1771 жылы Нанни алты жасар қызы Пхиббаны жоқтап, доктор Пантонның жазып берген сынап таблеткасынан кейін қайтыс болды. 1773 жылы Наннидің тағы бір қызы туылғаннан кейін бірнеше аптадан кейін қайтыс болды. 1773 жылы Фибидің екі баласы туғаннан кейін бір апта ішінде қайтыс болды. Фаннидің қызы Пэтти туылғаннан кейін алты ай өткен соң қайтыс болды. 1777 жылы Салли қызын дүниеге әкелді, ол келесі күні қайтыс болды, ал үш жылдан кейін Абба да осындай қайғыға ұшырады. 1782 жылы Дамселдің сәбиі туғаннан кейін төрт күн өткен соң қайтыс болды, ал бір жылдан кейін Бесстің Тистлвудтың ағаш шеберіне арналған баласы бір аптадан кейін қайтыс болды. 1767 жылы Тистлвуд Джон Хартнолды ауру құлы Сукиге емдеу үшін шақырды, ол оған қан құйып, сумен сүрді. 1769 жылы Пхибба ауырып қалды, Тистлвуд бірнеше ем-дәрмендерді қолданды, соның ішінде тұз, тазартатын ұнтақтар және сынап таблеткалары. Хартнол тағы бір ауырып қалған құлды "терпентин спиртімен сүртіп", "теңіз пуншысын" ішуге мәжбүрлеуді бұйырды. Екі құлға да жұту үшін "суға қосылған қышақ" берілді. Содан кейін "Бреднат Пен" компаниясының басқарушысы болған Хартнол, Пхиббаның қызы Кубаны өзіне серік етіп алды. Тистлвудтың құлының мұрнында жара пайда болғанда, доктор Джеймс Веддерберн кем дегенде екі рет "тазартатын дәрілерді" ұсынды. Пегги басқа еуропалық дәрігер доктор Пьюдің мәжбүрлеген белгісіз сұйықтығын ішкенде өліп қалады деп қорықты. Кейін Куджоның "жамбасы ауырғанда", дәрігер оның ауруын қан құю арқылы емдеуге тырысты. Бесстің кішкентай ұлы Бристоль ауырып қалғанда, дәрігер оған қан құйып, сынап таблеткасын берді, бірақ ол емделіп аман қалды. 1775 жылы Фибба мен оның ұлы Мулат Джон екеуі де ауырып, еуропалық дәрігер оларға қан құйды. Екі құлына қақырық шаққанда, Тистлвуд дәрігердің кеңесі бойынша оларға сынап таблеткаларын берді. Әбба денесінде ірің пайда болғанда, Тистлвуд дәрігердің кеңесіне құлақ асып, оған сынап таблеткаларын берді. Коба жыныстық ауруға шалдыққанда, оған сынап таблеткаларын берді. Ол "ауызынан жара пайда болғанша" ішті. Еуропалық дәрігерлерге қанағаттанбай, Куба миал рецептілерін қолданды, бұл үшін Тистлвуд оны сөгіп тастады. Франкеге "шапшаң" ауруын емдеу үшін сынап таблеткалары да берілді. 1770 жылы Джиммиде "қатты қышыма" пайда болғанда, дәрігер күкірт, май, тұз және сынап таблеткаларын жазып берді. 1771 жылы Фибидің аяғында жара пайда болды, содан кейін дәрігер оған сынап таблеткаларын берді. Бұл тәжірибе жағымсыз болған болуы керек, өйткені келесі жылы аяғында жара пайда болғанда, ол оны Тистлвудтан жасырып, орнына обеа емдерін таңдады. Тистлвуд мұны білгенде, оны қамшылап, "бильбоу" түрмесіне отырғызды. Сол жылы Дамселді ит шағып алған, бірақ ол еуропалық медицинадан қорықты және жарақатын Тистлвудтан жасыруға тырысты, ол оны тапқан кезде "жақсылап ұрып, бильбоуға тықты". Оның орнына Дамсел өзінің сенімін Уилл деген құлға артып, ол Мистер Уилсонға тиесілі, және ол обеа шебері болды. Көптеген құлдар еуропалық медицинаға қарағанда креолдық "дәрігерлерге" көбірек сенді. 1772 жылы Помпейге қызба болғанда, дәрігер оған алдымен қан құйып, кейін сынап таблеткасын берді. 1779 жылы Сукиге ұстама келгенде, оған күйдірілген шарап пен сынап таблеткасы берілді. Бұл емдеулер құл иелері мен құлдардың өлім-жітім көрсеткішін азайтуға көмектеспеді.

With mortality rates high and birth rates low among Jamaican slaves, white plantations depended on the continued importation of slaves from Africa; one third of all slaves brought to the New World on British ships went to Jamaica. The death rate was so high that 500,000 slaves had to be imported to increase the island's slave population by just 250,000. The mortality rate for white Jamaicans was nearly as great, and more than a third died from tropical diseases within three years of their arrival. While the black slaves and white planters died in large numbers from diseases and illnesses, the free towns of the Jamaican Maroons experienced large increases in population. There was a high mortality rate among children. Coobah's child Silvia died in 1768 at the age of one. In 1770, Maria gave birth to a baby, who died a week later. In 1775, another of Maria's daughters, Rachel, died aged four. In 1771, Abba's son Johnie died at the age of six from lockjaw, and later that same year she lost another child at the age of one week. Two years later, her remaining son, Neptune, took ill and died after "a most violent cold". In 1775, Abba gave birth to a boy, who died a week later. In 1771, Nanny lost her six year old daughter, little Phibba from yaws, after Dr Panton prescribed mercury pills. In 1773, another daughter of Nanny died in a matter of weeks after being born. Between 1772 3, two children of Phoebe died within a week of being born. Fanny's daughter Patty died six months after being born. In 1777, Sally gave birth to a daughter who died the next day, and a similar bereavement happened to Abba three years later. In 1782, Damsel's baby died four days after birth, and a year later, Bess's mulatto child for Thistlewood's carpenter died after a week. In 1767, Thistlewood summoned John Hartnole to administer to his ill slave, Sukey, and he responded by bleeding her and rubbing her with water. In 1769, Phibba took ill, and Thistlewood resorted to a number of remedies, including a dose of salts, purging powders, and mercury pills. Hartnole also ordered that another sickly slave be "rubbed with spirits of turpentine", and be forced to consume "a drink of sea punch". Both slaves were given "hartshorn drops in water" to swallow. Hartnole, who then became overseer of Breadnut Pen, took Phibbah's daughter, Coobah, to sleep with, as his reward. When Thistlewood's slave developed a sore in her nose, Dr James Wedderburn recommended at least two "purges". Peggy feared she was going to die when forced to consume an unnamed liquid that another European medic, Dr Pugh, forced upon her. When Cudjoe became "lame of his hip", the doctor tried to cure his ailment by bleeding him. When Bess's young son Bristol took ill, the doctor bled him and gave him a mercury pill, but he survived the treatment. In 1775, both Phibba and her son, Mulatto John, took ill, and the European doctor bled them. When two of his slaves were affected by yaws, Thistlewood gave them mercury pills on his doctor's advice. When Abba suffered from boils, Thistlewood followed the doctor's advice, and plied her with mercury pills. When Coobah suffered from venereal disease, she was given mercury pills. She took them "till her mouth begun to be sore". Not satisfied with the European doctors, Coobah resorted to myal prescriptions, for which Thistlewood reprimanded her. Franke was also given mercury pills as a cure for the "clap". In 1770, when Jimmy developed a "violent itching", the doctor prescribed brimstone, grease, salts, and mercury pills. In 1771, Phoebe's leg broke out into sores, after which the doctor gave her mercury pills. That experience must have been unpleasant, because when her leg broke out into sores the following year, she hid it from Thistlewood, instead opting for obeah remedies. When Thistlewood found out, he had her flogged and "put in the bilboes". Similarly, that same year, Damsel was bitten by a dog, but dreaded the European medical practices, and tried to hide the injury from Thistlewood, who, when he discovered it, "flogged her well & put her in the bilboes". Damsel instead put her trust in a slave named Will, who was owned by a Mr Wilson, and happened to be an obeah man. Many slaves had more confidence in creole "doctresses" than in European medicine. In 1772, when Pompey had a fever, the doctor first bled him, then "dosed" him with a mercury pill. In 1779, when Sukey had a fit, she was given burnt wine and a mercury pill. These treatments did little to arrest the death rates among the enslavers or the enslaved.

Жыныстық зорлық-зомбылық

Тіслвуд ешқашан үйленбесе де, оның жыныстық әрекеті мол болды, оның күнделігі 3852 әйелмен "келісім бойынша" және келісімсіз жыныстық қатынас жасаған 138 әйелді, олардың барлығы дерлік құлдыққа түскен қара әйелдерді баяндады. Тистлвудтың жыныстық әдеттері Англияда қалыптасқан, ол Drury Lane және Fleet Market сияқты орындарда жезөкшелермен жыныстық қатынаста болған. Сондай-ақ, оның Бетт Митчеллмен жыныстық қатынасы болды, оның ата-анасы оның неке ұсынысын қабылдамады және үйленген әйел Элизабет Тойнмен қарым-қатынас жасады. Оның тұрақты жұмыс таба алмауы оның тұрақты қарым-қатынас жасай алмауын білдірді және Ямайкаға көшіп кету шешімін қабылдауға ықпал етті. Тистлвуд өмір бойы құлы Фиббамен жыныстық қатынаста болды, ол негізінен оның "зайыбы" болды (оны өсиетте солай атады) және оның жалғыз ұлы, мулат Джон болды. 33 жыл бойы қарым-қатынаста болған Фибба мен Тистлвуд "құл мен қожайынының арасында осындай нәрсе болуы мүмкін болса, жылы және сүйіспеншілікпен байланысты" деп атаған Бернардты дамытты. 1768 жылы Тистлвуд Пхиббаны Коуптан жылына 18 фунт стерлингке жалдады (18,0 фунт стерлинг 1768 жылы соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) және оны Бреднут Пенге әкелді. Фиббаның жері, малы мен құлдары болды. Ол құл болған кезде де, 1760 жылы 4 фунт 10 шиллингке сатылған құйрығы мен 6 фунтқа жуық сатылған құйрығы сияқты мүліктерге ие болды. Бірақ Фабба Тистлвудтың жалғыз "зайыбы" емес еді. Вайнъярд-Пенде, Ямайкаға келгеннен кейін көп ұзамай, ол Марина есімді құл қызды өзінің кәнизагы етіп алды. Кейде ол басқа құлдарды жыныстық қатынасқа түсу туралы шағымданғаннан қашуға мәжбүр болды. Кейде Тіслвуд бір түнде бірнеше құлды зорлап, кейде оларға "азалықтарына" ақша бере бастайды. Мысырдың бақылаушысы болғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, Тистлвуд құл әйелдерді зорлай бастады, ең алдымен, кәмелетке толмаған қыз Эллинді. Эллиннен кейін Тистлвуд Дидоға көшті, бірақ көп ұзамай ол "жапырақша" пайда болуын көрсететін қызыл дақтардың пайда болуын байқады. Жозеф Хорлок 18 ғасырдағы еуропалық дәстүрлі емді қолданды, ол Тистлвудты "қанға" айналдырды және оған 24 сынап таблеткасы мен бір бөтелке бальзамды берді. Сонымен қатар, Хорлок Тистлвудтан өзінің жұқтырған мүшелерін "күнде-түні ұзақ уақыт жаңа сүтте" жууды талап етті. Оның жыныстық ауруы оны тоқтатпады, ол басқа құлды, Дженниді зорлады, ол бірнеше рет жұқтырған Дидоға оралғанға дейін. Ол Женнимен 1753 жылдың аяғына дейін дауыл-дауыс "қарым-қатынаста болды", ол кезінде ол оған бірнеше сыйлық сатып алды, бірақ бұл оны Сусанна, Үлкен Мимбер, Белинда және Дидоны батпақ, плантанатпен жүру, және дәмдеуіш үй мен қайнату үйінде зорлауға кедергі болмады. Ақыры Женниді тастап кеткенде, Тистлвуд "балалардың қайғысына" ұшырады. Тистлвуд Фиббамен қарым-қатынасын бастаған кезде оның жыныстық инфекциясы біршама төмендеді. Ол қызмен бірге болған кезде, ол әлі де Фиби, Египет Сусанна, Тау Сусанна, Эллен, Вайолет, Мазарин, Варсо, Кішкентай Мимбер, Абба, Миртилла, Фрэнки және Сабина сияқты құлдықтағы әйелдерді зорлады. Фибба Тистлвудпен оның Аурелияны жиі зорлағаны үшін айтысыпты. Фанни есімді құлды зорлағаннан кейін, Тистлвуд тағы бір жыныстық инфекциядан зардап шекті. Ол басқа адамдардың құлдарын да зорлады. Бірақ Тистлвуд Фаббаның Египет Леви есімді басқа құлмен жыныстық қатынаста болғанын да күдіктенеді. Брэднут Пенде Тистлвуд өзінің құлдарын әйелдермен "қосу" үшін түрлі табыстармен тырысты. Ол әлі де өзімен бірге отырған құл әйелдерді зорлады. Тіслвуд Аббаның Куджомен жұптасуын мақұлдаса да, Тіслвуд оны 1771 жылы 39 рет және жеті жыл ішінде 155 рет зорлады. Ол Аббаның Куджодан Джиммиге серіктес ауыстыруын мақұлдамады. Ол екеуін жыныстық қатынаста ұстаған кезде, "екеуін де [аяқ-қолдарын темір бұғаулармен бұғаулап] жарыққа салғанда, оларды қамшымен соқтырды". Линкольнмен жұптасып жүрсе де, Сукиді Тистлвуд 39 рет зорлады. Тистлвуд Саллиді бірнеше рет зорлады, ол осындай оқиғалардан кейін қашып кетті. Тистлвуд оны тұтқындатып, Брэднат Пенге алып келді, оны қоржындарға тастады, оны тағы да зорлады. Салли бірнеше рет қашып кетті, содан кейін оны жиі ұстап алып, қамшылап соқты. 1775 жылы ауыр жүкті болғанына қарамастан, Фрэнкті Тистлвуд зорлады. Бір аптадан кейін түсік жасады. Тистлвуд және басқа бақылаушылар мен ақ қызметкерлер өздерінің жыныстық құрбандарын құл әйелдерден таңдаған кезде, Ямайкадағы көптеген ақ құлдар мулат "еркін түсті" әйелдерді сүйіктілері ретінде ұстады, мысалы, Дорилл мен оның сүйікт...

Though Thistlewood never married, his sexual activity was prolific, with his diary chronicling 3,852 acts of "consensual" and nonconsensual sexual intercourse with 138 women, nearly all of them enslaved Black women. Thistlewood's sexual habits were formed in England, where, he wrote, he had sexual intercourse with prostitutes at places such as Drury Lane and Fleet Market. He also had a sexual relationship with Bett Mitchell, whose parents rejected his proposal of marriage, and an affair with a married woman, Elizabeth Toyne. His lack of steady employment meant that he could not form a lasting relationship, and contributed to his decision to migrate to Jamaica. Thistlewood had a lifelong sexual relationship with his slave Phibbah, a Coromantee who essentially became his "wife" (as she was called in the will) and had his only son, Mulatto John. Over their 33 year relationship, Phibbah and Thistlewood developed what Burnard calls "a warm and loving relationship, if such a thing was possible between a slave and her master." In 1768, Thistlewood hired Phibbah from Cope for £18 a year (18.0 in 1768 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) and brought her to Breadnut Pen. Phibbah eventually acquired property including land, livestock, and slaves. Even when she was a slave, she acquired property, such as a filly she sold for £4.10 shillings, and a mare she sold for nearly £6, both in 1760. But Phibbah was not Thistlewood's only "wife". At Vineyard Pen, shortly after he arrived in Jamaica, he took one female slave named Marina to be his concubine, occasionally having to escape her complaints about his sexual abuse of other slaves he supervised. Thistlewood sometimes raped more than one slave in a night, after which he would sometimes give them some coins "for their troubles". Within days of becoming overseer of Egypt, Thistlewood began raping the enslaved women, starting with a possibly underage girl, Ellin. After Ellin, Thistlewood moved on to Dido, but shortly afterwards he began to notice the appearance of red spots that indicated the appearance of "the clap". Joseph Horlock used the traditional European cures of the 18th century, by having Thistlewood "blooded" and giving him 24 mercury pills and a bottle of balsam drops. Horlock also required Thistlewood to bathe his infected organ "a long time in new milk night and morning". His venereal disease did not deter him, and he raped another slave, Jenny, before returning to the infected Dido several times. He had a tempestuous "relationship" with Jenny until late 1753, during which he bought her several gifts, but that did not stop him from raping Susannah, Big Mimber, Belinda, and Dido in places like the morass, on the plantain walk, and in the curing house and boiling house. When he finally dropped Jenny, Thistlewood was "in sad pain with the buboes". By the time Thistlewood began his relationship with Phibbah, his venereal infection had abated somewhat. While involved with her, he still raped enslaved women such as Phoebe, Egypt Susannah, Mountain Susannah, Ellen, Violet, Mazarine, Warsoe, Little Mimber, Abba, Mirtilla, Frankie and Sabina. Phibbah argued with Thistlewood over his frequent rape of another slave, Aurelia. After raping a slave named Fanny, Thistlewood suffered another venereal infection. He also raped slaves owned by other people. But Thistlewood also suspected Phibbah of having sexual relations with another slave, Egypt Lewie. At Breadnut Pen, Thistlewood made attempts to "match" his male slaves with female partners, with varying degrees of success. He still raped female slaves he had paired off. Although Thistlewood approved Abba's pairing with Cudjoe, Thistlewood raped her 39 times in 1771 alone, and 155 times over a seven year period. He did not approve of Abba changing partners from Cudjoe to Jimmy. When he caught them having sex, Thistlewood "put both of them in the [iron restraints around their ankles], and when light flogged them". Despite being paired with Lincoln, Sukey was raped by Thistlewood 39 times. Thistlewood raped Sally several times, and she ran away after one such experience. Thistlewood had her captured and brought back to Breadnut Pen, put her in the stocks, and raped her again. Sally ran away several times, after which she was often recaptured and flogged. In 1775, despite being heavily pregnant, Franke was raped by Thistlewood. She miscarried a week later. While Thistlewood and other overseers and white employees chose their sexual victims from slave women, many white enslavers in Jamaica kept mulatto "free coloured" women as mistresses, such as Dorrill and his mistress Elizabeth Anderson. But even white enslavers with a white wife and a mulatto mistress often raped their slaves. Cope and Thistlewood even raped slave women who had regular male slave partners. In 1754, Dorrill hired William Crookshanks to assist Thistlewood, and he immediately raped a slave named Bess. Within three months he was complaining of having contracted "the clap". In 1757, another white employee, Thomas Fewkes, caught the same disease from a slave named Little Lydde, who was raped by Thistlewood. Unsurprisingly, Phibbah developed a venereal disease in 1761, and on the advice of his European doctor, Thistlewood gave her mercury pills. Thistlewood himself took laudanum on doctor's orders. He and Phibbah continued to suffer from venereal diseases throughout the 1760s and 1770s, and both took mercury pills. Thistlewood apparently passed on his venereal disease to an underage slave, Mulatto Bessie, whom he had raped 11 times. He gave her mercury pills to combat her illness. In 1768, even though Coobah's daughter had recently died, Thistlewood raped Coobah. Rape was common in Jamaica under slavery. In 1756, Thistlewood wrote that when female slaves Egypt, Susannah and Mazerine refused Cope's advances, Cope had them whipped and raped two other slaves, Eve and Beck, instead. Unsurprisingly, Cope also had venereal disease. From 1781, Thistlewood complained of regular illnesses, and his sexual activity and sexual abuse declined as a result. Consequently, he observed that Phibbah was looking elsewhere for sexual gratification.

Отбасы және өлім

Тистлвуд британдық радикалды белсенді және Като көшесіндегі жанжалдың қатысы бар Артур Тистлвудтың ағасы болды. Тистлвуд ешқашан үйленбеген, бірақ оның құлы Фиббамен, ол бастапқыда Коптың құлы болған, ұл, Мулат Джон болды. Джон 1760 жылы 29 сәуірде дүниеге келді, ал Коуп оны 1762 жылы 3 мамырда босатты. Женнидің үлкен ұлы Томас бала кезінде қайтыс болды. Тіслвуд ақырында Фаббаны Коуптан сатып алып, онымен бірге Брэднат аралында өмір сүрді. Ол мулат Джонға бірнеше кітап сатып алып, оқытады. Бірақ Джон кітап оқыуға қызығушылық танытпайды. 1775 жылы Тистлвуд мулат Джонды Уильям Хорнбиге ағаш ұстасы ретінде үйретті. Джон өзінің шәкірттікпен қанағаттанбады және милицияда қызмет етіп, Хорнбиден қашып кету уақытын күтті. 1779 жылы Джон жұмыс істеуге бармай қалғанда, Томас оны "қалайшама қатты" соққыға жығып, ойынан айнытқысы келді. Американың тәуелсіздік соғысы басталғанда Джон көп ұлтты ямайкалықтардан тұратын британдық әскери полк "Қара түсті жаяу әскерге" қосылды, ол ешқашан келмеген француз шапқыншылығына дайындалды. 1780 жылы Джон ауырып, анасы оны үйіне алып келді. Тистлвуд Джонның "қатесі өте әлсіз және дұрыс ойланбайтынын" жазды. Еуропалық дәрігерлер шақырылып, оған қабық пен раубарбаның дозасын жазып берді, ал Тистлвудтың айтуынша, "олардың әрқайсысының жамбасында іріңді ісік пайда болды. Олар оған іріңді ісік берді, ол көптеген шіріген қанды алып кетті". Бірақ дәрігерлердің назарына қарамастан немесе олардың көмегімен Джон 1780 жылы 7 қыркүйекте қызбадан қайтыс болды, бірақ Тистлвуд пен Фибба Джонды қызғаныш құл уландырған деп санайды. Тистлвуд өзінің қара әйел құлдарға қатысты қуатты позициясын ұнатты және ол Линкольнширден келген басқа әйелмен кездескенде Мэри Холмске өте аз қызығушылық танытты. Құлдар жұп болып тұрғанда, Тистлвуд мұндай одақтарды жиі елемейтін және әйел құлды зорлаған. Кішкентай Мимбер мен Джонни есімді құл жүргізуші "ерлі-зайыпты" болған кезде, Тистлвуд Кішкентай Мимберді "байқауын тойлау" үшін зорлады. 1764 жылы Тистлвудтың немере інісі Джон Тистлвуд ағасына қосылды Ямайка, бірақ Джон Кішкентай Мимберді үнемі жыныстық қатынаста қорлаған кезде, Джонни ашуланды, және тәртіпті сақтауға тырысқанда, Томас немере інісін ескертті және бақытсыз Мимберге қатал жаза берді. Сол жылы Джон Тистлвудтың суға батып кеткені табылды, мүмкін Джоннидің кек алуы. Бір жылдан кейін Тистлвудтың құлдары Джон Тистлвудтың өлімін атап өту үшін снарядтар мен қару-жарақтан атуды бастады. Бернард сонымен қатар Ямайка Вирджиния колониясынан өте ерекшеленетінін айтады, онда саяси кеңселер, мысалы, вестримендер мен бейбітшілік судьялары бай плантаторлардың үстемдігіне ие болды. Ямайкада мұндай лауазымдарды толтыру үшін бай ақ адамдар көп емес еді, сондықтан Тистлвуд сияқты орташа бай ақ адамдардың қызметтерін алуға тура келді. Барнардтың айтуынша, ақ адамдар салыстырмалы түрде аз болғандықтан, Ямайкадағы ақ адамдар өз тәуелсіздіктерін, мақтанышын және ақтардың теңдікті қалайтынын Америкадағы басқа еуропалық колониялармен салыстырғанда көбірек сезінді. Жұмысшы таптағы ақ ерлер Британияда қалыптасқан таптық жүйеге мүлдем қарама-қайшы, олар ең бай ақ плантаторлармен теңдей әрекет етті. 1784 жылы Тистлвуд қатты ауырып, күнделігін жазуға қиналды. Ол Англияға ешқашан қайтып бармады, 1786 жылы қарашада Бреднут аралында қайтыс болды. Тистлвуд Пхиббаны еркіндікке жіберген өсиетінде оны "зайыбы" деп атаған. Уильям Томлинсон, Тистлвудтың игілігі атынан әрекет етіп, 1792 жылы 26 қарашада оны босату үшін Копқа 80 фунт төледі. 65 жасында қайтыс болған кезде, оның 3000 фунт стерлингтік мүлкі (3000.0 1786 жылы соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең) және 34 құл Ямайка стандарттарына қарағанда қарапайым, бірақ басқа британдық колониялармен салыстырғанда өте үлкен.

Thistlewood was the uncle of Arthur Thistlewood, a British radical activist and conspirator in the Cato Street Conspiracy. Thistlewood never married, but had a son, Mulatto John, by his slave Phibbah, who was originally a slave of Cope's. John was born on 29 April 1760, and Cope manumitted him on 3 May 1762. An elder son, Thomas, born to Jenny, died in childhood. Thistlewood eventually purchased Phibbah from Cope and lived with her at Breadnut Island. He bought a number of books for Mulatto John to read, but John showed little interest in reading, a disappointment to his father, who later accused John of stealing money from him. In 1775, Thistlewood apprenticed Mulatto John to William Hornby as a carpenter. John was unhappy with his apprenticeship, and looked forward to the time when he could serve in the militia and get away from Hornby. One day in 1779, when John refused to go to work, Thomas had him flogged "pretty well" to persuade him to change his mind. When the American Revolutionary War broke out, John joined the "Brown Infantry", a British military regiment consisting of multiracial Jamaicans, to prepare for a French invasion that never came. In 1780, John took ill and had to be brought home by his mother. Thistlewood wrote that John "is very weak indeed & not in his right senses." Doctors of European origin were called and prescribed doses of bark and rhubarb, and, according to Thistlewood, "also laid blisters inside each thigh They gave him a blister which brought away a great quantity of putrid blood." But despite, or because of, the doctors' attention, John died of a fever on 7 September 1780, though Thistlewood and Phibbah believed that John had been poisoned by a jealous slave. Thistlewood seems to have enjoyed his powerful position over black female slaves, and showed very little interest in Mary Holmes when he finally met another woman who came from Lincolnshire. When slaves paired up, Thistlewood often disregarded such unions and raped the female slave. When Little Mimber and a slave driver named Johnnie became a "couple", Thistlewood raped Little Mimber to "celebrate" the union. In 1764, Thistlewood's nephew John Thistlewood joined his uncle in Jamaica, but when John sexually abused Little Mimber on a regular basis, Johnnie became angry, and in an attempt to maintain order, Thomas warned his nephew off, and delivered a harsh physical punishment to the hapless Mimber. Later that year, John Thistlewood was found drowned, possibly as a result of revenge by Johnnie. A year later, Thistlewood's slaves blew shell horns and fired guns to celebrate John Thistlewood's death. Burnard also suggests that Jamaica was very different from the colony of Virginia where the political offices such as vestrymen and justices of the peace tended to be dominated by wealthier planters. Jamaica did not have as many wealthy whites to fill such offices and thus had to draw on the services of white men with average wealth like Thistlewood. Because of the relative scarcity of whites, says Burnard, Jamaica experienced a greater spirit of white independence, pride, and white egalitarianism in comparison to other European colonies in the Americas. Working class white men behaved as if they were the equal of the wealthiest white planters, in stark contrast with the class system entrenched in Britain. In 1784, Thistlewood became so ill that he had difficulty writing in his diary. He never returned to England, dying at Breadnut Island in November 1786. Thistlewood called Phibbah his "wife" in the will that freed her. William Tomlinson, acting on behalf of Thistlewood's estate, paid Cope £80 to free her on 26 November 1792. When Thistlewood died at the age of 65, his estate of £3,000 (3000.0 in 1786 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) and 34 slaves was rather modest by Jamaican standards, but quite substantial compared to those in other British colonies.

Мұрағаттық материалдар

Тистлвудтың күнделіктері Йель университетінің Бейнеке сирек кітаптар мен қолжазбалар кітапханасында сақталады, олар 2011 жылы сатып алынған. Күнделіктер онлайн режимінде қолжетімді.