Кіріспе
Невшехир ұлттық паркі, Түркия Гереме тарихи ұлттық паркі (; Göreme Tarihî Milli Parkı) - Түркияның орталық бөлігіндегі ұлттық парк. Ол 100 км2 (39 шаршы миль) аумақты алып жатыр және Невшехир провинциясында орналасқан. 1985 жылы ол ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралық орны болып, Гореме ұлттық паркі және Каппадокияның тау жыныстары деп аталды. Парк қалың тасты, су мен желдің әсерінен қираған пейзажға ие, онда ежелгі, бір-бірімен байланысты жер асты қоныстары орналасқан.
Göreme Historical National Park (; Göreme Tarihî Milli Parkı) is a national park in central Turkey. It occupies an area of nearly 100 km2 (39 sq mi) and is located in Nevşehir Province. It became a UNESCO World Heritage Site in 1985 under the name Goreme National Park and the Rock Sites of Cappadocia. The park features a rocky, water and wind eroded landscape with a network of ancient, interconnecting underground settlements.
Сипаттама
Ұлттық парк Орталық Анатолиядағы Хасан және Еркiес тауларының жанартау аймағында, Үргуп, Чавушин және Гереме маңындағы аймақта орналасқан. Парк аймағы сумен қазылған өзендер мен өзен аңғарларымен бөлінген платолар мен биік төбелерден тұрады. Бұл аймақтың бір бөлігі базальт пен қалың туфтан тұрады. Туф - бұл миллиондаған жылдар бұрын жанартаулардан шығарылған күлдің нәтижесі, ол жұмсақ жынысқа айналды, содан бері қорғаныш қақпағын құрайтын қатып қалған лавамен қапталды. Бұл мыңжылдықтар бойы әр түрлі түсті жартастар, тау мұнаралары, бағаналар, шатырлар және саябақтағы әсем шымшықтар пайда болды. Лав Вэлли өзінің әулие шатырларымен танымал. Бұл аймақта жыл сайын шамамен 400 мың тонна жауын-шашын түседі, ал өзендердегі дәліздерден басқа жерде өсімдіктер аз. Каппадокиядағы монастырлық қызметтің алғашқы белгілері 4 ғасырда, Қайырлы епискобы Ұлы Базилейдің ілімдеріне сәйкес, кішкентай анкориттік қауымдар жартастан ойылған камераларда тұруға бастаған кезде кезде кездеседі. Кейіннен олар жер астындағы ауылдарға бас сауғалап, арабтардың шабуылынан қаша бастады.
Жер асты үйлері
Адамдар жұмсақ тау жыныстарын жер асты үйлерін қазу үшін пайдаланған. Каппадокиядағы ең алғашқы монастырлық қызмет төртінші ғасырда анхориттер жартастан ұяшықтарды қазып бастаған кезде басталған деп есептеледі. Араб тонаушыларына қарсы тұру үшін олар бұл ұяшықтарды біріктіріп, жер астындағы қауымдарды құрды, олардың шіркеулері, қоймалары және тұратын бөлмелері болды. Ауылдар мен шағын қалалар осылай дамыды, ал 842 жылы жер асты шіркеулері түрлі-түсті суреттермен сәнделді. Қазіргі кезде адамдар жер астындағы жасырын жерлерге жасырынып немесе қашып жүрген кездегідей өмір сүрмейді. Бірақ кейбір адамдар әлі күнге дейін үңгірлердегі үйлерде тұрады, олар үйге айналдырылған, есігі / жер деңгейінде күн сәулесінде ашылады. Өкінішке қарай, үңгірде ұзақ уақыт өмір сүргендер арасында мезотелиоманың күтілмеген жоғары деңгейі байқалады, ол қатерлі ісіктің бір түрі. Бұл туф формацияларында жиі кездесетін минерал - эрионит талшықтарын жұтумен байланысты.