Дюри ескерткіші: Канада армиясының Бірінші дүниежүзілік соғыстағы ерлігі
Dury Memorial
Дюри ескерткіші – Франциядағы Бірінші дүниежүзілік соғыстағы канадалық әскерлердің қаһармандығын еске сақтаушы монумент. 1918 жылғы Аррас шайқасы, Канаданың 100 күні.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дюри ескерткіші – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы канадалық соғыс ескерткіші. Ол Аррастың екінші шайқасында Канада корпусының қаһармандықтарын, әсіресе Франциядағы Дюри қаласының оңтүстігіндегі Хинденбург шебінің Дрокур-Кеант учаскесіндегі тұтынуын еске салады.
The Dury Memorial is a World War I Canadian war memorial that commemorates the actions of the Canadian Corps in the Second Battle of Arras, particularly their breakthrough at the Drocourt–Quéant Line switch of the Hindenburg Line just south of the town of Dury, Pas de Calais, France.
Тарихи негіздер
Дюридің канадалық мемориалымен байланысты оқиғалар 1918 жылдың тамыз айының соңы мен қыркүйек айының басында болды, бұл кезең Жүз күндік шабуыл немесе Канаданың Жүз күндігі деп аталды. 1918 жылдың тамызында Амиен шайқасындағы табыстан кейін, одақтас қолбасшылығы Амиен шабуылының нәтижесінде пайда болған артықшылықты пайдаланып, жаңа шабуыл бағытын ашуға тырысты. Канадалықтар кері тартылып, британдық 1-армиямен бірге Аррас қаласының шығыс жағында, солтүстікке қарай 60 шақырым қашықтықта қайтадан орналастырылды. Олар Әмиенде болғандай, шабуылдың алғы шебіндегі рөлді қайтадан атқаруға тиіс болды. Канадалықтарға Скарп шайқасы (1918) немесе Аррастың екінші шайқасы ретінде танылған шабуыл, Соммадағы одақтастардың екінші шайқасының бір бөлігі болды. 26 тамызда шабуыл басталды, канадалықтар шабуыл майданының ортасында, Аррас-Камбрей жолының бағытымен шығысқа қарай жылды. Корпустың 2-ші және 3-ші дивизиялары, британдық дивизиямен бірге, Аррас қаласының шығыс жақтарынан жақсы байланысқан траншеялар мен бекіністер арқылы жылдам ілгеріледі. Олар 4 күнде 14 шақырымды басып өтіп, көптеген ауылдарды, сондай-ақ 3300 тұтқынды және көптеген артиллериялық құралдарды жаулап алды. Осы кезеңде екі канадалық, Чарльз Смит Рутерфорд және Уильям Кларк Кеннеди өз іс-қимылдары үшін Виктория кресімен марапатталды. Бірақ, корпустың Дрокур-Квеант желісіне жеткенімен шабуылдың қарқыны баяулады. «DQ желісі» деп белгілі болған бұл бекініс, 1918 жылдың соңында Гинденбург желісінің қорғаныс жүйесінің бір бөлігі болды және Германия армиясының Солтүстік Франциядағы соңғы үлкен ұйымдастырылған қорғаныс желісін құрады. Дюри тауының алдыңғы беткейіне орналасқан, бір-бірін қолдайтын пулеметтік және артиллериялық ұялар, бункерлер мен бетоннан салынған траншеялар, сондай-ақ 100 метрге дейін қалыңдықтағы тікенді сымдардан тұратын бұл бекініс, канадалықтар соғыс барысында кездескен ең жақсы инженерлік қорғаныс жүйесі болды. Екі күндік демалыс, қайта топтасу және жоспарлаудан кейін, 2 қыркүйекте канадалық/британдық шабуыл DQ желісіне басталды. Дрокур-Квеант желісі шайқасы концентрленген артиллериялық оқ жауынымен басталды, ұшақтар жаудың үстінен өтіп, танктер алға жетектеп, тікенді сымдарды кері тартып, 1-ші және 4-ші дивизиялардың жаяу әскерлері үшін жол ашты. 2-ші күнінің соңына қарай, шабуылшылардың алдыңғы қатарлары қорғанысты толықтай бұзып өтті, ал түнгі уақытта неміс қорғаушылары қалған позицияларын көбінесе тастап кетті. Келесі үш күнде канадалықтар, жаудың артынан шегінуіне байланысты, 6 шақырымға жуық Солтүстік каналға дейін тоқталмай ілгеріледі. DQ желісінде канадалықтар қорғаушыларға ауыр зиян келтірді және тағы 6000 жараланбаған тұтқынды қолға түсірді. 1920 жылдың қараша айында Канадалық майдан ескерткіштері комиссиясы құрылып, сегіз еуропалық жерде орналасатын ескерткіштің дизайнын таңдау үшін конкурс өткізуге шешім қабылдады. 1922 жылдың қазан айында Торонтолық мүсінші және дизайнер Уолтер Сеймур Оллвардтың ұсынысы конкурстың жеңімпазы деп таңдалды, ал Фредерик Чапман Клемешаның ұсынысы екінші орынды иеленді. Комиссия Оллвардтың монументалды дизайнын Франциядағы Вими қырқасында қолдануға шешім қабылдады, өйткені бұл орын ең әсерлі болды. Алвардтың Вимидегі ескерткіші Канаданың Еуропадағы күш-жігеріне арналған жалғыз ескерткіш ретінде тұра алады деген ойға қарамастан, ескерткіштердің орталық бөлігі, олар еске алатын шайқас алаңының маңызды нүктелерінде орналасқан, 13 тонналық ақ-сұр граниттен жасалған блок болады, ол Квебек штатының Стэнстед қаласының жанындағы карьерден алынған. Блоктар негізінен бірдей, екі қарама-қарсы жағына гүл шоқтары бейнеленген және негізінде «Фландрия мен Франция далаларында одақтастардың мүддесі үшін құрбандық пен адалдықпен күрескен канадалықтарға құрмет» деген сөздер жазылған. Олардың дизайны біркелкі болғанымен, олардың қабырғаларына жазылған шайқас туралы қысқаша ағылшын және француз тілдеріндегі сипаттамаларымен және ескерткіш блоктарын қоршап тұрған кішкентай саябақтардың пішіні мен орналасуымен ерекшеленеді. Дюридегі ескерткіш, Дрокур-Квеант желісі Аррас-Камбрей жолын кесіп өткен жерде орналасқан, бұл символикалық мағынаға ие. Осы жерден бұзып өту Камбрей қаласына, ол бір айдан кейін құлаған, жылдам жол ашты.
The events commemorated with the Dury Canadian Memorial took place in late August and early September 1918 during a period known as the Hundred Days Offensive or Canada's Hundred Days. Following close on the heels of their breakthrough success at the Battle of Amiens in August 1918, Allied Command sought to press the advantage created with the Amiens Offensive and penetrate a new axis of attack. The Canadians were withdrawn and redeployed with the British 1st Army 60 kilometres to the north on the eastern fringes of the city of Arras to again take on the role of the spearhead of the attack, as they had at Amiens. The offensive, which became known to the Canadians as the Battle of the Scarpe (1918) or the Second Battle of Arras, was part of the larger Allied Second Battle of the Somme. On 26 August, the attack was launched with the Canadians in the centre of the attack front, moving eastward along the axis of the Arras Cambrai Road. The corps' 2nd and 3rd Divisions, along with a British division, advanced rapidly from the eastern outskirts of Arras through a series of well networked trenches and redoubts, pushing 14 kilometres in 4 days, capturing numerous villages as well as 3,300 prisoners and a large number of artillery pieces. During this phase of the fighting, two Canadians, Charles Smith Rutherford and William Clark Kennedy would earn the Victoria Cross for their actions. However, the progress was stunted by corps' arrival at the Drocourt–Quéant Line. Otherwise known as the 'DQ Line', this bulwark was part of the Hindenburg Line fortifications which in late 1918, constituted the German Army's last significant organized defensive network in northern France. Built ascending up the forward slope of a hill called Mont Dury and composed of mutually supporting machine gun and artillery emplacements with bunkers and trenches built of concrete as well as belts of barbed wire up to 100 metres thick, it was arguably the best engineered series of defences the Canadians had faced at any point in the war. Following a two day rest, regrouping, and planning period, the Canadian/British assault on the DQ line began on 2 September. The Battle of Drocourt Quéant Line began with a concentrated artillery barrage, aircraft strafing the enemy and tanks leading the way, dragging hooks to pull back the barbed wire, clearing paths for the infantry of the 1st and 4th Divisions to storm forward. By the end of the day on the 2nd, the foremost echelons of attackers had fully advanced through the defences and overnight the German defenders largely abandoned their remaining positions. Over the following three days the Canadians advanced almost unharried 6 kilometres to the Canal du Nord, which the enemy had withdrawn behind. At the DQ Line the Canadians inflicted heavy casualties on the defenders and another 6,000 unwounded prisoners were captured at this time. The Canadian Battlefields Memorials Commission was formed in November 1920 and decided a competition would be held to select the design of the memorial that would be used at the eight European sites. In October 1922, the submission of Toronto sculptor and designer Walter Seymour Allward was selected as the winner of the competition, and the submission of Frederick Chapman Clemesha placed second. The commission decided Allward's monumental design would be used at Vimy Ridge in France as it was the most dramatic location. Despite a consideration that Alward's monument at Vimy could stand alone as the sole monument to the Canadian efforts in Europe Situated on key points of the battlefield they memorialize, the central feature of the memorials would be a 13 tonne cube shaped block of white grey granite quarried near Stanstead, Quebec. The blocks are essentially identical, carved with wreathes on two opposing sides and inscribed with the phrase "Honour to the Canadians who on the fields of Flanders and France fought in the cause of the Allies with sacrifice and devotion" around the base. Though uniform in design, they are differentiated in the brief English and French descriptions of the battle they commemorate inscribed on their sides and the small parks that surround the memorial blocks, which vary in shape and layout. At Dury, the memorial is situated symbolically where the Drocourt–Quéant Line crossed the Arras–Cambrai road. Breaking through at this point gave an expedited approach to the city of Cambrai, which fell just over a month later.
Орналасуы мен құрылымы
Канадалық Дюри ескерткіш орны Дюри ауылының оңтүстігінде, D939 ұлттық тас жолының солтүстік жағында, Арас және Камбрей қалаларының арасында шамамен ортасында орналасқан. Бұл қарапайым шаршы саябақ (шамамен 60 метр ені мен тереңдігі) биік, сәнді қанатты ағаштармен және жолдан үш жағынан төмен қоршаумен, жақсы күтілген газонды қоршап тұр. Саябақтың ортасында граниттен жасалған ескерткіш блогы тұрған төменгі, дөңгелек тас төсемелі терраса бар. Дюридегі ескерткіштегі жазу:
The Canadian Dury Memorial site is south of the village of Dury, on the north side of the D939 Route Nationale, roughly halfway between the cities of Arras and Cambrai. The site is a modest square park (about 60 metres wide and deep) with tall, stately maple trees and a low hedge on the three sides away from the road surrounding well kept lawns and the low circular flagstone terrace that the granite memorial block rests on in the centre of the park. The inscription on the memorial block at Dury reads: