Француз жазушысы Анриетта Жюли де Мюрат өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Француз жазушысы

Генриетта Жюли де Мурат (1668 жылы Парижде дүниеге келген – 9 қыркүйек 1716 жылы Бузардьере сарайында қайтыс болған) – 17 ғасырдың соңындағы француз аристократ жазушысы, Барокко дәуіріндегі «Пресиез» қозғалысымен байланысты болған және француз салондарының көрнекті мүшелерінің бірі, сонымен қатар ертегі жанрын қалыптастыруға үлес қосқан.

Өмір

Ол, мүмкін, 1668 жылдың 14 қазанында Парижде дүниеге келген Луиза Мари Фоко де Дагунонның қызы болғандықтан, балалық шағының көп бөлігін сол қалада өткізген болуы мүмкін. Әкесі 1672 жылдың 2 желтоқсанында, оның төрт жасында, франко-голланд соғысында алған жарақатынан қайтыс болды. Салон иелері Шарлотта Роза де Камон де Ла Форс және Луиза де Боссиньи оның туыстары болды. Маркиздің қызы ретінде ол 1686 жылы Версаль сарайына ресми түрде таныстырылды. 1691 жылы жаяу әскер полкінің полковнигі, граф де Гилбертез Николай де Муратқа тұрмысқа шықты. 1699 жылы ол «Елге саяхат» атты еңбегін де жариялады, ол ерекше танымал болды, 1789 жылғы төңкеріске дейін бірнеше рет басылып шықты, сондай-ақ әуесқой әңгімелер жанрын заманауи ортаға жеткізіп, бірқатар қорқынышты әңгімелер жанрымен байланыстырды. Сол жылы Мурат Падуа университетінің «Риковарати» (Қорғалғандар) академиясына де Ла Форс пен Бернармен бірге сайланды, бұл оны д’Олно, Л’Эритиер, Скюдери және Антуанетта Дешулье сияқты салон иелеріне қосты. Ол алған тағы бір марапат – Тулуза академиясының гүлдік ойындар сыйлығы, ол қазір жоғалған өлеңдер жинағынан алынған үзінділері үшін берілді. 1699 жылдың желтоқсанында ол «дүрлігін тудыратын іс-әрекеттері мен сенімдері», оның ішінде лесбияндыққа қатысты айыптамалар бойынша дауға қатысты. 1698 жылдан 1702 жылға дейін Мурат Париж полициясының генерал-лейтенанты Марк Рене, Войер д’Аргенсон маркизінің полициялық есептерінде болды. «Мадам де Муратқа тағылған қылмыстарды ақпарат арқылы оңай дәлелдеу қиын, өйткені олар отбасылық тәлкекке және өз жынысына деген ерекше құштарлыққа қатысты. Дегенмен, мен оның келесі фактілерге не дейтінін білгім келеді: бірнеше рет пышақпен тесілген портрет, ол сүйген әйелге деген қызғанышынан туындаған әрекет, содан кейін бірнеше ай бұрын жалғыз қалды, бірақ енді Мадам де Нантиатқа көңіл білдірді, ол өте еріншекті әйел, құмар ойындары үшін алынған айыппұлдарынан емес, оның моральдық бұзылуы үшін белгілі. [Мурат] үйінде тұратын сол әйел кейбір қызметшілер мен ғарышкерлердің куәлігінде оның мәңгілік құрметіне ие. Ол күйеуінен ажырасып, анасынан мұрасын жоғалтты, бұл оны жариялауды тоқтатуға мәжбүр етті. Ол келесі жылды Лимузин аймағында Диана Мари де Пончарромен бірге өткізген көрінеді, ол Мураттан бір-екі жас үлкен және он төрт жасында барон де Нантиатқа үйленген.

She most likely spent most of her childhood in Paris after having been born there on 14 October 1668 to Louise Marie Foccault de Daugnon from Limousin, daughter of Louis Foucault, Count de Daugnon, and Michel de Castelnau from Bigorre, colonel and governor of Brest, and son of Jacques de Mauvissiere, Marquis de Castelnau. Her father died on 2 December 1672, when she was only four years old, from wounds incurred in the Franco Dutch war. Salonnieres Charlotte Rose de Caumont de La Force and Louise de Bossigny were both her cousins. As the daughter of a marquis, she was officially presented at the court of Versailles in 1686. In 1691 she married Nicholas de Murat, Count de Gilbertez, colonel of an infantry regiment. In 1699 she also published A Trip to the Country, which was particularly popular, going through multiple editions right up to the 1789 Revolution and extending the fairy tale genre into a contemporary setting with a cross over to the ghost story genre. That same year Murat was elected to the Accademia degli Ricovrati (Academy of the Sheltered) of Padua, along with de La Force and Bernard, joining the salon hostesses d’Aulnoy, L’Heritier, Scudery and Antoinette Deshoulieres. Another recognition she received was one of the Academy of Toulouse's Floral Games prizes for excerpts from a volume of her poetry, which is now lost. In December 1699 she was involved in a scandal when a report was circulated accusing her of "shocking practices and beliefs" including lesbianism. From 1698 1702 Murat was the subject of police reports on her activities by the Lieutenant General of the Paris Police, Marc Rene, Marquis de Voyer d'Argenson with his report of 6 December 1699 of her ‘shocking practices and beliefs’ bringing matters to crisis point. ‘The crimes that are attributed to Madame de Murat are not of a kind to be easily proven by way of information, because they deal with domestic impiety and a monstrous attachment to people of her own sex. However, I would very much like to know what she would say to the following facts; a portrait pierced several times with a knife, an act caused by her own jealousy towards a woman she loved and then left a few months ago only to become attached to Madame de Nantiat, another woman of the greatest dissoluteness, known less for the fines she incurred for her gambling than for her moral disorder. That woman, who is housed by [Murat] is the object of her perpetual adorations even in the presence of some valets and pawnbrokers.’She was estranged from her husband and disinherited by her mother, which forced her to stop publishing. It appears she spent the next year in the Limousin region staying with Diane Marie de Pontcharraud, who was a year or two older than Murat, and who had married the Baron de Nantiat when she was just fourteen.