Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Инстинктивті ләззат іздеу
Instinctual seeking of pleasure
Фрейдтік психоанализде ләззат принципі (Lustprinzip) – биологиялық және психологиялық қажеттіліктерді қанағаттандыру мақсатында ләззатты инстинктивті түрде іздеу және азаптан қашу болып табылады. Атап айтқанда, ләззат принципі – «Мен» (id) күшін қозғаушы фактор.
In Freudian psychoanalysis, the pleasure principle (Lustprinzip) is the instinctive seeking of pleasure and avoiding of pain to satisfy biological and psychological needs. Specifically, the pleasure principle is the animating force behind the id.
Алдын ала өнімдер
Көне заманда Эпикур, ал кейін Джереми Бентам адам өмірін бағыттайтын ләззаттың роліне ерекше мән берді, соңғысы былай деді: «Табиғат адамзатты екі билеуші мырзаның – азап пен ләззаттың билігіне бағындырды». Бірақ Фрейдтің ең тікелей алдыңғысы және кеңесшісі Густав Теодор Фехнер және оның психофизикасы болды.
Epicurus in the ancient world, and later Jeremy Bentham, laid stress upon the role of pleasure in directing human life, the latter stating: "Nature has placed mankind under the governance of two sovereign masters, pain and pleasure". Freud's most immediate predecessor and guide however was Gustav Theodor Fechner and his psychophysics.
Фрейдтік даму
Фрейд 1895 жылғы «Ғылыми психология жобасы» еңбегінде, сондай-ақ 1900 жылғы «Түстерді түсіндіру» еңбегінің теориялық бөлімінде ақылдың ләззат іздеп, қасіреттен қашу идеясын қолданды, онда ол оны «жағымсыздық принципі» деп атады. 1911 жылғы «Ақыл-ойдың жұмыс істеуінің екі принципі» еңбегінде Фрейд оны шындық принципімен салыстырып, алғаш рет «ләззат пен жағымсыздық принципі, немесе қысқаша ләззат принципі» туралы айтты. 1923 жылы ләззат принципін либидомен байланыстыра отырып, ол оны өмірдің сақшысы деп сипаттады; ал 1930 жылғы «Цивилизация және оның наразылығы» еңбегінде ол әлі де «өмірдің мақсатын анықтайтын нәрсе – ләззат принципінің бағдарламасы ғана» деп санайды. Фрейд кейде психикалық өмірде ләззат принципінің дерлік шексіз күші туралы жазса, басқа жерлерде ақылдың ләззат принципіне қатысты күшті (бірақ әрдайым орындалмаған) бейімділігі туралы абайлап айтты.
Freud used the idea that the mind seeks pleasure and avoids pain in his Project for a Scientific Psychology of 1895, as well as in the theoretical portion of The Interpretation of Dreams of 1900, where he termed it the 'unpleasure principle'. In the Two Principles of Mental Functioning of 1911, contrasting it with the reality principle, Freud spoke for the first time of "the pleasure unpleasure principle, or more shortly the pleasure principle". In 1923, linking the pleasure principle to the libido he described it as the watchman over life; and in Civilization and Its Discontents of 1930 he still considered that "what decides the purpose of life is simply the programme of the pleasure principle". While on occasion Freud wrote of the near omnipotence of the pleasure principle in mental life, elsewhere he referred more cautiously to the mind's strong (but not always fulfilled) tendency towards the pleasure principle.
Екі қағида
Фрейд ләззат принципін шындық принципімен салыстырды, ол – жағдайлар тікелей қанағаттандыруға мүмкіндік бермейтін кезде, тілек-қалаудың қанағаттандырылуын кейінге шегеру қабілетін сипаттайды. Сәбилік және ерте балалық шақта, id мінез-құлықты ләззат принципіне ғана бағынып, басқарады. Осы жастағы адамдар тек бірден қанағаттануға ұмтылады, аштық, шөл сияқты құштарлықтарды басуға тырысады, ал кейінірек id жыныстық қанағаттануға көшеді. Ересектік – кейінге шегерілген қанағаттандырудың қиындығына төзуді үйрену. Фрейд «осылай тәрбиеленген эго «самыраған» болады; ол енді ләззат принципімен басқарылмайды, бірақ шындық принципіне бағынады, ол да түбінде ләззат алуға ұмтылады, бірақ шындықты ескере отырып қамтамасыз етілген, болса да кейінге шегерілген және азайтылған ләззатты». Қайталау мәжбүрлігінің ләззат принципін жоңқыреу мүмкіндігін зерттей отырып, Фрейд либидо – өмірлік инстинкт және өлімге ұмтылыс арасындағы қарама-қайшылықты дамытты.
Freud contrasted the pleasure principle with the counterpart concept of the reality principle, which describes the capacity to defer gratification of a desire when circumstantial reality disallows its immediate gratification. In infancy and early childhood, the id rules behavior by obeying only the pleasure principle. People at that age only seek immediate gratification, aiming to satisfy cravings such as hunger and thirst, and at later ages the id seeks out sex. Maturity is learning to endure the pain of deferred gratification. Freud argued that "an ego thus educated has become 'reasonable'; it no longer lets itself be governed by the pleasure principle, but obeys the reality principle, which also, at bottom, seeks to obtain pleasure, but pleasure which is assured through taking account of reality, even though it is pleasure postponed and diminished". By examining the role of repetition compulsion in potentially over riding the pleasure principle, Freud ultimately developed his opposition between Libido, the life instinct, and the death drive.