Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джордж Генри Савидж (12 қараша 1842 – 5 шілде 1921) – көрнекті ағылшын психиатры.
Sir George Henry Savage (12 November 1842 – 5 July 1921) was a prominent English psychiatrist.
Ерте өмір
Савидж 1842 жылы Брайтон қаласында химиягердің ұлы ретінде дүниеге келді. Брайтон колледжінде білім алған ол 1861 жылдан бастап Гай ауруханасында интернатурадан өтті. 1865 жылдан кейін ол Гайда тұрғын дәрігер болып жұмыс істеді; 1867 жылы медицина докторы (MD) дәрежесін алды. Ол көп жылдар бойы ауруханада лекция оқыды. Нентхедтегі кен компаниясында дәрігер болып жұмыс істеген кезде ол Маргарет Уолтонмен танысты; алайда, олар тұрмыс құрғаннан кейін бір жыл өткен соң қайтыс болды. Олардың бір баласы болды.
Savage was born in Brighton in 1842, the son of a chemist. Educated at Brighton College, he served an internship at Guy's Hospital from 1861. After 1865, he was resident at Guy's; he earned his MD in 1867. He remained a regular lecturer at the hospital for decades after. During his time as a doctor for a mining company in Nenthead, he met his wife, Margaret Walton; however, she died after a year of marriage. They had one child.
Бетлехем және жеке практика
Әйелі қайтыс болғаннан кейін Савидж Бетлеем Корольдік ауруханасында медициналық көмекші дәрігер болып тағайындалды. 1878 жылға қарай ол аурухананың бас дәрігері болды; сол жылы ол MRCP дәрежесін алды. Сондай-ақ 1878 жылдан 1894 жылға дейін Савидж Томас Клустон мен Дэниел Хак Тукпен бірлесіп, 1963 жылы «Британдық психиатрия журналы» деп аталған «Journal of Mental Science» журналын редакциялады. Ол өмірінің соңына дейін осы журналда тұрақты түрде жариялап тұрды. Бетлеемде және одан кейін ол химиялық седацияны сирек қолданды, бірақ физикалық шектеулерді қолданудағы еркіндігі Генри Модсли, Дж. К. Бакнилл және басқалардың сынына ұшырады. 1880-ші жылдардың барысында жеке практика Савиджтің уақытын көбірек алды; ол 1888 жылы Бейтлеемдегі қызметінен зейнетке шығып, өзін толығымен жеке практикаға арнады. 1882 жылы ол тағы бір дәрігердің қызы Аделаида Саттонға үйленді. Оның жеке клиенттері Лондонның бай немесе жақсы байланыстары бар қоғамнан жиналды. Вирджиния Вулф оны он жыл бойы үзіліспен қарады, және ол «Миссис Даллоуэй» романындағы сэр Уильям Брэдшоу кейіпкерінің прототипінің бірі. Сонымен қатар, ол бірнеше психиатриялық ауруханаларға консультант ретінде жұмыс істеді және оны әсіресе қиын жағдайларда жиі шақыратын. Оның маңызды қоғамдық еңбегі – студенттерге арналған анықтамалық кітап «Ақылсыздық және оған байланысты невроздар»; 1884 жылы жарық көрген, 1894 және 1907 жылдары қайта қаралып, қайта басылды. 1909 жылы ол Корольдік дәрігерлер колледжінде «Тәжірибелік психология және гипноз» тақырыбында Харви лекциясын оқыды. 1912 жылы ол рыцарь атағына ие болды.
Shortly after his wife's death Savage accepted an appointment as an assistant medical officer at Bethlem Royal Hospital. By 1878 he had become chief medical officer at the hospital; in the same year, he became MRCP. Also from 1878 to 1894 Savage co edited the Journal of Mental Science — which changed its name to The British Journal of Psychiatry in 1963 — with Thomas Clouston and Daniel Hack Tuke. He published regularly in this journal until the end of his career. At Bethlem and after he was sparing in his use of chemical sedation, although his freedom with physical restraint drew criticism from Henry Maudsley, J. C. Bucknill, and others. Over the course of the 1880s private practice took up more of Savage's time; he retired from Bethlem in 1888 to devote himself entirely to private practice. In 1882 he married Adelaide Sutton, the daughter of another doctor. He drew his private clientele from wealthy or well connected London society. Virginia Woolf saw him intermittently for a decade, and he is among the figures lampooned in the Sir William Bradshaw of Mrs. Dalloway. At the same time, he worked as a consultant for a number of asylums, and was often called in on especially difficult cases. His major public work was Insanity and Allied Neuroses, a reference book for students; published in 1884, it was revised and reissued in 1894 and 1907. In 1909 he delivered the Harveian Oration to the Royal College of Physicians on the subject of Experimental Psychology and Hypnotism. He was knighted in 1912.