Кіріспе

Дербиширдегі теміржол туннелі, Англия. Dove Holes Tunnel – 1860–64 жылдары Дербиширдегі Пик Форест Сигналдық Қорабы мен Чапел-ан-ле-Фрит арасында Мидленд темір жолы салған туннель. Қазір ол Great Rocks Line желісімен жүреді. XIX ғасырдың ортасында Манчестер, Бакстон, Матлок және Мидлендс Жоғарғы темір жолы LNWR және Мидленд темір жолымен бірлесіп жалға алынып, Роузлиге дейін созылған. Мидленд Лондонға қатынас үшін Манчестерге дейін желіні кеңейтуді қалаған, бірақ өз Лондон желісі бар LNWR бас тартқан. Содан кейін Мидленд Стокпорт, Дисли және Уэйли Бридж темір жолына Уэйли Бриджтен Бакстонға дейін желі салуға қолдау көрсеткен, бірақ Cow Low-тегі тік еңістеріне байланысты оны басты желі ретінде жарамсыз деп санаған. Алайда, соңында Мидленд Манчестер, Шеффилд және Линкольншир темір жолымен келісімге келді, ол Шеффилд және Мидленд теміржол компаниялары комитеті ретінде ресімделді. Мидленд желісін Нью-Миллске дейін кеңейтіп, MS&LR-дің Манчестерден шығатын басты желісінен салынып жатқан желімен қосыстырды. Мидленд өзінің Бакстон желісінде Пик Форест Сигналдық Қорабында түйіспе жасады, ол LNWR желісінің астында, Dove Holes-тан өтетін 56 метрлік (183 фут) туннель арқылы өтті. Туннель кіреберісі теңіз деңгейінен шамамен 305 метр биіктікте орналасқан және 1:90 еңіспен шамамен 30 метрге (100 фут) төмен түседі.

Құрылыс

1860 жылы басталып, құрылысы бес жылға созылды. Жұмысшылар баспана табу үшін қолдарынан келгенін жасады, шатырларда немесе жартастағы қуыстарда тұрды. Жұмысты судан таза ұстау үшін алты сорғы станциясы қажет болды, бір кезде жер астындағы өзенге кездесті. Оны бұрғанмен, ол қайтадан жарылып шықты. Екінші рет бұрғанда, жергілікті ерекшелік – Бармурдың «Толқып, ағып тұратын құдығы» ішінара құрғап қалды. Дербиширдің Ақ Тауларының шетінде орналасқандықтан, туннельдің бір бөлігі қиыршық тас арқылы, екінші бөлігі әктас арқылы салынды, бұл үлкен қиындықтар тудырды. 1872 жылы туннель ішінара құлады, және 1940 жылы тағы да құлады.

Қиындықтар

Жиі жүретін экспрестерден басқа, оны жүк пойыздары көп пайдаланған. Бұрын айтылғандай, оңтүстік бағытта айтарлықтай көлбеу болған. Соған қоса, экспресс пойыздардың өтуіне мүмкіндік беру үшін бірнеше пойыз тікелей бұрылыста тоқтатылған болуы мүмкін. Екі-үш пойыз жылдамдығын арттырып өткен соң, түтін тым гу болып, пышақпен кесуге болатын. Артынан келе жатқан жүк пойызының экипажы мұрын-жұмсақтарымен беттерін жауып, иіліп отыруға мәжбүр болған. Осы уақытта олар дөңгелектердің сырғанауына және пойыздың сілкініп-қалмауына жол бермей, жылдамдықты тұрақты ұстау керек еді, әйтпесе қосқыштар үзіліп, оларды түтінге толы қараңғыда қалдыратын еді. Жазда ылғалды рельстерден бөлек, қатты ыстық болса, қыста төбеден ұзын мұздықтар ілінетін. Таңғы алғашқы локомотив оларды сындырып жіберетін (экипаждар кабинада жақсы жасырынып отыратын), бірақ дизельдер пайдалануға кіріскенде бірнеше жел әйнектері сынып қалды. Бір машинист ауыр жарақат алғаннан кейін, Бакстон қар жинағыш машинасына мұзды тазартатын құрал орнатылды. Көлік қозғалысы туннельдің қабырғасына зиян келтірді. Бірде локомотив оттық бөлігінің үстінде кірпіштер үйіндісімен шығып келді.

Қазіргі күн

1967 жылы Роузлиге дейінгі желі жабылғаннан бері туннель Great Rocks Line атымен Бекстонның әк өнеркәсібіне тас тасымалдайтын жүк пойыздары үшін қолданылып келеді. 2004 жылы Дербишир округінің кеңесі Роузлиден желіні қайта ашу мүмкіндігін зерттеді, нәтижесінде ұсыныстар тікелей Нью-Миллс қаласына бару, туннельді жолаушылар желісі ретінде қайта жаңғырту немесе Бекстонға барып, бұрынғы LNWR желісін пайдалану болып бөлінді, соңғысы пойызды кері жүргізуді қажет ететін еді. 2011 жылдың соңында жылдар бойы зақымданған құрылымдық кеңістіктерді түзету жөнінде ауқымды жұмыстар жүргізілді. Теміржол жаңаланды, дренаж тазартылды және рельс ені жөнделді.