Жапония-Филиппин қарым-қатынастары: Тарих және қазіргі кездер

Кіріспе

Жапония мен Филиппин арасындағы қарым-қатынас (日本とフィリピンの関係;) 16 ғасырға дейінгі кезеңнен бастап қазіргі уақытқа дейін жалғасып келеді. 2011 жылғы BBC World Service сауалнамасы бойынша филиппиндіктердің 84%-ы Жапонияның ықпалын оңды бағалайды, ал 12%-ы жағымсыз пікір білдіреді, бұл Филиппин елдерін Жапонияға ең жақсы қатынас танытатын елдердің біріне айналдырады. Азия/Тынық мұхиты аймағындағы елдердің Жапонияға деген көзқарасы (жағымды - жағымсыздық бойынша сұрыпталған)

| Ел | Жағымды | Жағымсыз | Бейтарап | Жағымды - Жағымсыз |
|---|---|---|---|---|
| Қытай Халық Республикасы | 86 | 6 | | |
| Оңтүстік Корея | 55 | 1 | | |
| Пәкістан | 44 | 42 | | |
| Филиппин | 60 | 4 | | |
| Австралия | 62 | 6 | | |
| Индонезия | 67 | 9 | | |
| Малайзия | 74 | 14 | | |

2011 жылғы BBC World Service сауалнамасының нәтижелері. Жапонияның ықпалына қатысты елдердің көзқарасы (жағымды - жағымсыздық бойынша сұрыпталған)

| Ел | Жағымды | Жағымсыз | Бейтарап | Жағымды - Жағымсыз |
|---|---|---|---|---|
| Қытай Халық Республикасы | 11 | 53 | | |
| Мексика | 42 | 10 | | |
| Пәкістан | 51 | 19 | | |
| Оңтүстік Африка | 42 | 24 | | |
| Үндістан | 48 | 26 | | |
| Франция | 16 | 26 | | |
| Португалия | 44 | 30 | | |
| Ұлыбритания | 16 | 32 | | |
| Германия | 17 | 33 | | |
| Гана | 34 | 34 | | |
| Австралия | 14 | 34 | | |
| Испания | 24 | 38 | | |
| Египет | 34 | 38 | | |
| Кения | 19 | 41 | | |
| Түркия | 15 | 43 | | |
| Оңтүстік Корея | 12 | 48 | | |
| Италия | 16 | 48 | | |
| Бразилия | 18 | 50 | | |
| Нигерия | 21 | 51 | | |
| Канада | 17 | 51 | | |
| АҚШ | 13 | 51 | | |
| Чили | 20 | 52 | | |
| Перу | 26 | 54 | | |
| Ресей | 28 | 58 | | |
| Филиппин | 4 | 72 | | |
| Индонезия | 8 | 78 | | |

Жапония мен Филиппин арасындағы алғашқы қарым-қатынастар

Жапония мен Филиппин корольдіктері арасындағы қарым-қатынас кем дегенде филиппин тарихының отарлау алдындағы кезеңіне немесе жапон тарихының Муромачи кезеңіне дейін жетеді. Аустронезия тілінде сөйлейтін, Хаято және Кумасо деп белгілі филиппиндіктер мен тайвандықтар Жапонияға көшіп келген, тіпті император сарайында қызмет еткен. Бұл аустронезиялықтардың Американың түпкі тұрғындарымен байланысы болуы мүмкін, өйткені испандықтар келгенге дейін олар өзара әрекеттесіп, тәтті картопты Тынық мұхиты аймағына таратуға көмектескен. Тәтті картоп испан отарлауынан бұрын, аустронезиялық-үндістер байланысы арқылы Жапонияға жеткен болуы мүмкін. Филиппиннің Лусон аралынан әкелінген Мисима ыдыстары Жапонияда саудаға шығарылды, олар негізінен Лусон аралындағы Тондо, Манила және Пангасинан корольдіктерінен алынды, себебі олар Жапониямен сауда жасады. Сонымен қатар, 1440 жылы филиппиндік жергілікті тұрғындар солтүстік Лусондағы жапон саудагерлеріне пана берді, ал 1517 жылға дейін Манилада 20 жапон саудагері тіркелген. 1580 жылы филиппиндіктер жапон теңізшілеріне көмектесіп жатқанда, Тайфуса есімді жапон қарақшысы солтүстік Лусондағы Кагаянның бір бөлігін басып алып, өз патшалығын құрды. 1582 жылы испандықтар Кагаянға келіп, оны өздерінің отарлық аймағына айналдырды. Бұл 1582 жылғы Кагаян шайқастарына әкеп соқты, нәтижесінде Тайфусаның күштері қуылды. 1600 жылға қарай Маниланың Дилао ауданында шамамен 3000 жапон немесе жапон тегіндегі филиппиндіктер тұратын Нихонмачи пайда болды. Бұл атау, мүмкін, тагалог тіліндегі «дилау» сөзінен шыққан, ол «сары» дегенді білдіреді және олардың жалпы сыртқы түрін сипаттайды. Жапондықтар 1593 жылы Дилаода анклав құрды, онда олардың саны 300-ден 400-ге дейін жетті. 1603 жылы Сангли көтерілісі кезінде олардың саны 1500-ге, ал 1606 жылы 3000-ға жетті. 16- және 17-ғасырларда мыңдаған жапон саудагерлері Филиппинге көшіп келіп, жергілікті халыққа сіңіп кетті. pp. 52–3

1593 жылы Маниладагы испан билігі францискан миссионерлерін Жапонияға жіберуге рұқсат берді. Францискан монахы Луис Сотело 1600 және 1608 жылдар аралығында Дилао анклавын қолдауға қатысты. 17-ғасырдың бірінші жартысында екі ел арасында «қызыл мөр кемелері» жүйесі арқылы қарқынды ресми сауда жүргізілді. 1604 және 1616 жылдар аралығында Жапония мен Филиппин арасында 30 ресми «қызыл мөр кемесі» паспорты берілді. Жапондықтар 1606–1607 жылдары Дилаода испан империясына қарсы бүлік ұйымдастырды, бірақ Токугава Иэясу христиан дінін тыйым салғанға дейін олардың саны қайтадан өсті, сол кезде 1614 жылы Такаяма Укон басшылығымен 300 жапон христиан қашқын Филиппинге қоныстанды. 1614 жылдың 8 қарашасында Такаяма Укон 300 жапон христианмен бірге Нагасакиден өз отанын тастап кетті. 21 желтоқсанда Манилаға келді және испан иезуиттері мен жергілікті филиппиндіктер жылы қарсы алды. Испандық Филиппин жапондық католиктерді қорғау үшін жапон үкіметін құлатуға көмектесуді ұсынды. Бірақ ол бұл ұсынысты қабылдамай, 40 күннен кейін қайтыс болды. Осы 17-ғасырғы иммигранттар бүгінгі Филиппиндегі 200 мың жапон халқының бастауы болды. Филиппиндіктердің Испанияға қарсы «Тондо» құйрықтары сияқты тағы да көтерілістерге жапон саудагерлері мен христиандар қатысты, бірақ құйрықтар таратылды. Тоётоми Хидэёси испандықтарды кетуге немесе жапондықтардың толыққанды басып кіруіне қарсы тұруға мәжбүрледі, бірақ бұл оның құлдырауы мен өліміне жақын болды. Токугава шогунаты сол кезде билікке келді. 17-ғасырда (1633 және 1635) Жапония оқшаулау саясатын (сакоку) орнатты, ал екі ел арасындағы байланыс 1854 жылы Жапонияның ашылуына дейін үзілді. 16- және 17-ғасырларда мыңдаған жапон саудагерлері Филиппинге көшіп келіп, жергілікті халыққа сіңіп кетті. 1888 жылы филиппиндік ұлттық батыр Хосе Ризал Жапонияға келді және самурайдың қызы Сейко Усуимен (Осей сан) қарым-қатынаста болды. 2009 жылы Сумитомо қорының жапондық және филиппиндік археологтары Сан-Карлос университеті мен Филиппин ұлттық мұражайы жүргізген Болжун археологиялық жобасын қаржыландырып, 1700 жылдардың басында пайда болған деп есептелетін ежелгі жапон керамикасын тапты. Бұл жерде табылған ежелгі жапон керамикасы 16 ғасырда Жапония мен Филиппиннің Себу аралы арасында сауда-саттық болғандығын дәлелдеді.

In 1593, Spanish authorities in Manila authorized the dispatch of Franciscan missionaries to Japan. The Franciscan friar Luis Sotelo was involved in the support of the Dilao enclave between 1600 and 1608. In the first half of the 17th century, intense official trade took place between the two countries, through the Red seal ships system. Thirty official "Red seal ship" passports were issued between Japan and the Philippines between 1604 and 1616. The Japanese led an abortive rebellion in Dilao against the Spanish Empire in 1606–1607, but their numbers rose again until the interdiction of Christianity by Tokugawa Ieyasu in 1614, when 300 Japanese Christian refugees under Takayama Ukon settled in the Philippines. On 8 November 1614, together with 300 Japanese Christians Takayama Ukon left his home country from Nagasaki. He arrived at Manila on 21 December and was greeted warmly by the Spanish Jesuits and the local Filipinos there. The Spanish Philippines offered its assistance in overthrowing the Japanese government by invasion to protect Japanese Catholics. Justo declined to participate and died of illness just 40 days afterward. These 17th century immigrants are at the origin of some of today's 200,000 strong Japanese population in the Philippines. More rebellions such as one known as the Tondo conspiracy by Filipinos against Spain, had Japanese merchants and Christians involved, but the conspiracy was disbanded. Toyotomi Hideyoshi threatened the Spanish to leave or face full scale Japanese invasion, however, this was near his decline and death. The Tokugawa Shogunate rose in power right after. In the 17th century (1633 & 1635), Japan established an isolationist (sakoku) policy, and contacts between the two nations were severed until after the opening of Japan in 1854. In the 16th and 17th centuries, thousands of Japanese traders also migrated to the Philippines and assimilated into the local population. In 1888, Filipino national hero Jose Rizal arrived in Japan and had a relationship with Seiko Usui (Osei san), a daughter of a samurai. In 2009, Japanese and Filipino archaeologists from the Sumitomo Foundation funded Boljoon Archaeological Project conducted by the University of San Carlos with the National Museum of the Philippines, discovered ancient Japanese pottery that has been to believed to been in existence since the early 1700s. The ancient Japanese pottery that was discovered there, has proven that there was activity of trading activity between Japan and Cebu Island Philippines going back to the 16th century.

Филиппиндер мен Жапон империясы

1875 жылы император Мэйдзи Жапон империясы мен Филиппин арасындағы қалыпты сауданы қайта жаңғырту үшін экономикалық миссия жіберді. Одан кейін, он үш жыл өткен соң, ол Манила қаласында жапон консулдығын құруға бұйрық берді, ал Умекичи Ятабе – алғашқы жапон консулы болды. Испаниялық дипломат Ф.Э. Рейносоның мәлімдемесіне сәйкес, 1894 жылы жапондықтар Филиппин аралдарын Испаниядан 40 миллион фунт стерлингке сатып алуды ұсынған. Бірақ Рейносоның айтуынша, бұл ұсыныс қабылданбады. Ғалым К.Э. Расселдің сөзіне қарағанда, 1896 жылы Испания аралдарды 3 миллион доллар алтынмен сатуды ұсынды деген қауесет тарады, бірақ бұл да қабылданбады. 1896 жылы испан отаршылдығына қарсы төңкеріс кезінде кейбір филиппиндық көтерілісшілер (әсіресе Катипунан) жапон үкіметінен көмек сұрады. Катипунан 1896 жылдың мамыр айында Жапония императорына қаржы және әскери қару-жарақ алу үшін өкіл жіберуге тырысты. Көтерілістің басталуы жапондық "Конго" соғыс кемесінің Манилаға келгенімен бірге орын алды, көтерілісшілер кеме капитанына жапоннан қару сатып алуға ұсыныс жасады, бірақ келісімге қол жеткізілмеді. Дегенмен, жапон үкіметінен ресми қолдау болмаса да, Испанияға қарсы Филиппин революциясына және Филиппин-Америка соғысына жеке жапон азаматтары қосылды. Жапонияның Мэйдзи үкіметі ресми қолдау көрсетуге ниеті де, мүмкіндігі де болмады. Алайда, Паназиялық қозғалыстағы филиппин тәуелсіздігін қолдаушы жапондықтар қаржы жинап, жеке кемемен "Нунобики Мару" кемесімен қару-жарақ жіберді, бірақ кеме мақсатына жетпей батып кетті. Бірақ Жапония үкіметі 1905 жылғы Тафт-Катсура келісімімен бекітілгендей, американдықтардың Филиппинге отаршылдық билеуіне ресми түрде келісім берді. Америкалық кезеңде Жапонияның Филиппинмен экономикалық байланыстары күрт кеңейді, ал 1929 жылы Жапония АҚШ-тан кейін Филиппиннің ең ірі сауда серігіне айналды. Экономикалық инвестициялармен бірге жапондықтардың Филиппинге, негізінен саудагерлер, бау-бақшашылар және жезөкшелердің ("караюки сан") кең ауқымды көшіп келуі ілесіп келді. Сол кезде Давао қаласында 20 000-нан астам этникалық жапон тұрғындары болды. Багиода жапон жұмысшылары Бенгуэт жолының (кейіннен Кеннон жолы деп аталды) құрылысына қатысқан жұмыс күшінің шамамен 22% -ын құрады, сондықтан Багиода жапон халқының саны едәуір артты. 1935 жылы жапон иммигранттары филиппин саудасының 35% -ын бақылап отырған деп есептелді. Инвестицияларға кең ауқымды ауыл шаруашылығы және табиғи ресурстарды игеру кірді. 1940 жылы Филиппиннің Жапонияға экспорттаған тауарынның 40% -ы темір, мыс, марганец және хром құрады. Электр машиналарын және құрылғыларды импорттау бойынша Жапония Қытаймен тең, АҚШ-тан кейінгі екінші орында тұрды. Комонвелл кезеңі басталғанда, Жапония Сыртқы істер министрлігі және Филиппиндегі өкілдері Комонвеллдің негізгі мақсаты – американдықтардан тәуелсіздікке қарай көшу кезеңін орнату болғандықтан, филиппиндіктердің көпшілігі оларға көмек сұрамайды деп ойлады. Оның үстіне, елдегі экономикалық қатысулары филиппиндіктермен адалдық пен достық қарым-қатынас орнатуға кедерілді, өйткені олар олардан күдіктене бастады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Перл-Харборға шабуылдан кейін жапондық әскерлер басып кірді және АҚШ пен Филиппин одақтастығының әскери күштерінің қарсылығын тез жеңді. Стратегиялық тұрғыдан алғанда, Жапонияға одақтас күштердің жапондық аралдарға қарсы операциялардың алдыңғы базасы ретінде пайдалануына және Оңтүстік-Шығыс Азияны одан әрі жаулап алу жоспарларына қарсы тұру үшін Филиппин қажет болды. 1943 жылы қуыршақ үкімет, Филиппиннің екінші республикасы құрылды, бірақ жапон императорлық армиясының филиппин азаматтарына қатысты қатыгездігіне байланысты халық тарапынан аз қолдау тапты. Жапондық оккупация кезінде және америкалықтар мен филиппиндіктердің қайта шабуылдары кезіндегі шайқастар барысында шамамен бір миллион филиппиндік қаза тапты, бұл жапонға қарсы сезімді күшейтті. Жапондық оккупация кезінде мыңнан астам филиппиндік "жайлылық әйелдері" (аналар, қыздар және геилер) күштеп жапондықтардың жыныстық құлдық лагерьлерінде жұмыс істеуге алынды. Жапондықтардың қасақана өрт сөндіруі, камикадзе шабуылдары және американдықтардың бомбалауы салдарынан елдегі жүздеген тарихи қалалар қирады. Тек бір ғана мұралық қала – Виган ғана аман қалды. Жапон империясының үкіметі филиппин мұралық қалаларын және қалаларын қалпына келтіру үшін ешқандай өтемақы төлемеді, ал АҚШ тек Манила және Багио қалаларына минималды қаржыландыру көмегін берді. Соғыстан кейінгі он жылдықтарда Филиппиннің мұралық ландшафты экономиканың қирауы, қаражаттың жетіспеуі және сол кездегі мәдени сарапшылардың болмауына байланысты қалпына келтірілмеді. Мұралық аймақтардың орнына ескі шатырлы үйлер мен арзан фанера немесе мырышпен жабылған шатырлары бар цементтік үйлер салынды. Соғыстан кейін жарияланған АҚШ талдауында АҚШ-тың қазасы 10 380 адам, 36 550 адам жараланған, ал жапондықтардың қазасы 255 795 адамды құрады. Ал филиппиндіктердің қазасы ресми түрде есептелмеген, бірақ бір миллионнан астам адамға жетеді деп есептелді, бұл сол кездегі ұлттық халықтың үлкен пайызын құрады. Филиппин халқы соғыстан кейінгі бес жыл ішінде аурулардың таралуы және қарапайым қажеттіліктердің жетіспеуі салдарынан азая берді, бұл соғысқа дейінгі филиппин өмірінен өте өзгеше болды, онда ел Азиядағы екінші ең бай ел болды, ирониялық түрде Жапониядан кейін. Жапония соғыстан кейінгі өтемақы үшін бірнеше елдермен келіссөздер жүргізді. АҚШ саясаты Жапонияның өтемақыны тауарлар немесе қолданыстағы капиталдық жабдықтар мен құрылыстар түрінде төлеуіне бағытталды. АҚШ Мемлекеттік департаментінің мәлімдемесіне сәйкес, бұл Жапонияның әскерилену процесін жалғастыра бермейтініне кепілдік беру үшін жасалды, өйткені бұл оккупациялық күштерге де, бейбіт Жапония экономикасына да қажет емес еді. АҚШ өтемақы саясатына назар аударатын "Барлық одақтас өтемақы комитетін" құруға тырысты. Бірақ бұл Манчжурия, Сахалин және Курил аралдары сияқты даулы аумақтарды қамтығандықтан, бұрынғы Совет Одағы вето құқығын пайдаланды. 1947 жылы АҚШ бұл күш-жігерді "Алдын ала өтемақы беру бағдарламасымен" қайта жаңғыртты, ол төрт елге алдын ала өтемақы беруге бағытталды, олардың Жапон империясына қарсы тұрғаны және АҚШ-қа көмектескені үшін таңдалды. Атап айтқанда: Филиппин, Қытай, Голландия (Индонезияны білдіреді) және Ұлыбритания (Бирма мен Малайзияны білдіреді). Өтемақы талқылауы Суық соғыс кезінде Греция мен Түркияда коммунизмнің күшеюіне байланысты күрт өзгере бастады. Бұл АҚШ-ты коммунизмнің таралуын тоқтатуға бағытталған "Қоршау саясатын" жүргізуге итермеледі. "Қоршау саясатының" жақтастарының бірі Джордж Ф. Кеннан Азиядағы коммунизмге қарсы тұру үшін Жапонияның өнеркәсіптік және әскери қуатын дереу жаңғыртуды ұсынды. Бұл АҚШ-тың өтемақыға қатысты бастапқы ұстанымына қайшы келді, бірақ Мао Цзэдун Қытайды басып алғаннан кейін және Корей соғысы басталғаннан кейін Жапония тікелей қауіпке ұшырады. АҚШ Жапонияның өнеркәсіптік қуатын бағалау үшін сарапшылар миссиясын жіберді және Кеннанның ұсынысына келісті. АҚШ "Алдын ала өтемақы беру бағдарламасын" тоқтатты, бұл Филиппин тарапынан Ромуло мен Сыртқы істер министрінің орынбасары Фелино Нери арқылы қарсылық тудырды. Қатысушы елдер де бейбіт келісімге жету үшін жұмыс істеуді бастады. Ромуло мен Нери Филиппиннің коммунизм қаупін мойындайтынын, өйткені елдің өзі...

In 1875, Emperor Meiji sent an economic mission to resume normal trade between the Empire of Japan and the Philippines. Then, thirteen years after, he ordered to establish a Japanese consulate that would be based in Manila, and Umekichi Yatabe, was the first Japanese consul. According to the Spanish diplomat F. E. Reynoso, in 1894 the Japanese offered to buy the Philippines from Spain for 40 million pounds sterling. However, according to Reynoso this offer was not accepted. According to the scholar C. E. Russell, in 1896 Spain was rumoured to have offered to sell the islands to Japan for $3,000,000 gold dollars, but this offer was rejected. During the 1896 revolution against Spanish colonial rule, some Filipino insurgents (especially the Katipunan) sought assistance from the Japanese government. The Katipunan sought to send a delegate to the Emperor of Japan to solicit funds and military arms in May 1896. The beginning of the uprising coincided with a visit to Manila by the Japanese warship Kongō, and the leadership approached the captain of the ship in an attempt to buy arms from Japan, but no deal was made. Nevertheless, despite no official support from the Japanese government, there were still individual Japanese citizens who joined in the Philippine Revolution against Spain and the Philippine American War. The Meiji government of Japan was unwilling and unable to provide any official support. However, Japanese supporters of Philippine independence in the Pan Asian movement raised funds and sent weapons on the privately charted Nunobiki Maru, which sank before reaching its destination. However, the Japanese government officially acquiesced to American colonial rule over the Philippines, as ratified by the Taft–Katsura Agreement of 1905. During the American period, Japanese economic ties to the Philippines expanded tremendously and by 1929 Japan was the largest trading partner to the Philippines after the United States. Economic investment was accompanied by large scale immigration of Japanese to the Philippines, mainly merchants, gardeners and prostitutes ('karayuki san'). Davao that time had over 20,000 ethnic Japanese residents. In Baguio, Japanese workers represented about 22% of the workforce that constructed Benguet Road (later renamed Kennon Road), so that Baguio later had a significant Japanese population. By 1935, it was estimated that Japanese immigrants dominated 35% of Philippine retail trade. Investments included extensive agricultural holdings and natural resource development. By 1940, some 40% of Philippine exports to Japan were iron, copper, manganese and chrome. When it comes to the Philippine importation of electrical machineries and appliances, Japan was tied with China for the 2nd largest supplier of such products, both trailing behind the United States. As the Commonwealth period came, the Japanese Ministry of Foreign Affairs along with their representatives in the Philippines assessed that since the main purpose of the Commonwealth inaugurated was to establish a transition period towards their independence from the Americans, Japan thought that the majority of the Filipinos would already not turn to them, asking for assistance or aid to attain independence. Even more, the scent of conspicuousness is at its peak due to their economic presence in the country would be detrimental in establishing sincerity and friendship with the Filipinos since they are becoming more wary. During World War II, immediately after the attack on Pearl Harbor, Japanese forces invaded and quickly overcame resistance by the United States and Philippine Commonwealth military. Strategically, Japan needed the Philippines to prevent its use by Allied forces as a forward base of operations against the Japanese home islands, and against its plans for the further conquest of Southeast Asia. In 1943, a puppet government, the Second Philippine Republic, was established, but gained little popular support, primarily due to the Imperial Japanese Army's brutal conduct towards the Philippine civilian population. During the course of the Japanese occupation, and subsequent battles during the American and Filipino re invasion, an estimated one million Filipinos died, giving rise to lingering anti Japanese sentiment. More than a thousand Filipino "comfort women", composed of mothers, girls, and gay men, were forcibly taken by Japan to serve at their sex slave camps during the occupation. Hundreds of heritage cities and towns throughout the country lay in ruins due to intentional fire and kamikaze tactics imposed by the Japanese and bombings imposed by the Americans. Only a single heritage town, Vigan, survived. The government of the Empire of Japan never gave any compensation for the restoration of Filipino heritage towns and cities, while the United States only gave minimal funding for two cities, Manila and Baguio. A decade after the war, the heritage landscape of the Philippines was never restored due to a devastated economy, lack of funding, and lack of cultural experts during the time. The heritage zones were effectively replaced by old shanty houses and cement houses with cheap plywood or galvanized iron as roofs. According to a United States analysis released years after the war, U. S. casualties were 10,380 dead and 36,550 wounded; Japanese dead were 255,795. Filipino deaths, on the other hand, have not been officially tallied but was estimated to be more than one million, an astounding percentage of the national population at the time. The Philippine population decreased continuously for the next 5 years due to the spread of diseases and the lack of basic needs, far from Filipino lifestyle prior to the war where the country used to be the second richest in Asia, ironically, next only to Japan. Japan entered into negotiations with several countries for postwar reparations. The US policy was to have Japan pay for reparations in the form of goods or existing capital equipment and facilities. According to the US Department of State, this was to ensure Japan could continue its demilitarization process, as these were not necessary neither for the occupation forces nor for a peaceful Japanese economy. The United States sought to form the Inter Allied Reparations Committee which would focus on policies for reparations. However, as this involved the contested territories of Manchuria, Sakhalin and the Kuril Islands, the then Soviet Union opted to veto. In 1947, the US again pushed this agenda with the Advance Reparations Transfer Program, which would focus on early reparations for four countries, chosen for their stance against Imperial Japan and their assistance to the United States. These were, namely: the Philippines, China, Holland (representing Indonesia) and Great Britain (representing Burma and Malaysia). The discussion of reparations took an abrupt turn due to the intensifying spread of communism in Greece and Turkey during the Cold War. This prompted the move of the United States to pursue the Containment Policy, aimed at stopping the spread of communism worldwide. One of the advocates of the Containment Policy, George F. Kennan, suggested the immediate rehabilitation of Japan's industrial and military capacity in order to best assist the US in countering communism in Asia. This ran counter to the initial position of the United States in regards to reparations, but after Mao Zedong took control of China and the onset of the Korean War, Japan was directly exposed to the threat. The United States sent survey missions to Japan to assess the industrial capacity of the country and agreed with Kennan's suggestion. The United States ended the Advance Reparations Transfer Program, to which the Philippines, through Romulo and Foreign Affairs Undersecretary Felino Neri, objected. Countries involved also started working towards a peace treaty. Romulo and Neri put forth the Philippine position that they recognize the threat of Communism, as the country itself faces an insurgency of their own, and that they also welcome the Peace Treaty to ensure Japan can actively participate in negotiations. However, they reiterated their concern for reparations. When the 1951 San Francisco Peace Treaty was signed, Romulo lamented that it "fails to provide for reparations in the form and manner [they] desire." However, he conceded that it was still a step in the right direction as it would be even more detrimental for the Philippines not to sign it. Furthermore, he expressed optimism as Japanese Premier Shigeru Yoshida "solemnly pledged to [them] that Japan will do all that is humanly possible to repair the damage it has done to the Philippines." In 1954, the Japanese government started to beguile or invite Filipinos to take up their studies in their country, through the formation of scholarships that was managed by the Ministry of Education of Japan. Theoretically speaking, the students who would be availing of this invitation should be amongst the ones who would help the Philippines to recover or another angle, contribute to the economic development of the country. Only later in 1985 did the Japanese Ministry gave scholarships for those who wanted to pursue a course in a technical college, then three years later, for those who intend to pursue a vocational course. Diplomatic relations were normalized and re established in 1956, when the war reparations agreement was finally concluded. By the end of the 1950s, Japanese companies and individual investors had begun to return to the Philippines. Japan and the Philippines signed a Treaty of Amity, Commerce and Navigation in 1960, but the treaty did not go into effect until 1973.

Бірінші Маркос әкімшілігі кезіндегі қарым-қатынастар

Хирохито 1966 жылы президент Фердинанд Маркостың Жапонияға жасаған мемлекеттік сапары кезінде кездесті, бұл Маркостың сайлануынан бір жыл өткен соң және Маркостың әскери жағдай жариялауынан шамамен алты жыл бұрын болды. 1972 жылы Маркос әскери жағдай режимі аясында Филиппин заң шығару органының қызметін тоқтатты және оның заң шығару өкілеттіктерін өзінің авторитарлық билігінің бір бөлігі ретінде қабылдады. Жапония премьер-министрі Какуэй Танака сапарға келгеніне он күн бұрын ол Достық, сауда және теңіз қатынасы туралы шартты бекітті. 1975 жылға қарай Жапония елдегі негізгі инвестиция көзі ретінде АҚШ-ты ығыстырды. Осы кезеңде Маркос әкімшілігі жүзеге асырған жобалардың ішінде Филиппин-Жапония достық тас жолы, оның құрамында Сан-Хуанико көпірінің салынуы және Тропикалық медицина ғылыми-зерттеу институты бар. Алайда, осы жобалардың көптегені кейіннен Маркос әкімшілігінің жемқорлық тәжірибелерін күшейткені үшін сынға ұшырады, нәтижесінде 1986 жылы «Маркос скандалы» деп аталған Маркусу гиваку (マルコス疑惑) пайда болды.

Жапонияның Филиппинге ресми даму көмегі (ОДҚ)

Жапония 2001 жылдан бері Филиппиннің екіжақты ресми даму көмегінің ең ірі көзі болып табылады, және 2021 жылғы мәліметтерге сәйкес, Филиппинге берген ресми даму көмегі несиелері Филиппиннің жалпы екіжақты несие портфелінің 72 пайызын құрайды. Жапония ресми даму көмегін жобалар арқылы Жапонияның халықаралық ынтымақтастық агенттігі (JICA) арқылы, ал жобалық емес гранттық көмек түрінде – тікелей Филиппиндегі Жапония елшілігі арқылы ұсынады.