Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңесші Майлер Маграт (Miler McGrath немесе Myler McGrath, Maolmhuire Mag Raith; шамамен 1523 – 14 қараша 1622) – Ирландияның солтүстік провинциясы Ольстердегі Ферманагтың гаэльдік туатында туған жоғары дәрежелі ирланд дін қызметкері. Ол О'Брайен руының мұрагерлік тарихшыларының отбасынан шыққан. Ол Францискан орденіне кіріп, католик дін қызметкеріне тоғыстырылды. Кейін Ватикан оны Ирландиядағы Даун және Коннор епископы етіп тағайындады, бірақ ол Ирландияның Англикан шіркеуіне өтіп, Кашельдің протестант архиепискобы болды. Маграттың Реформация кезіндегі беймәлім және сыбайлас әрекеттеріне байланысты оны протестант және католик тарихшылары да сықпылықпен қарастырады. Ол сондай-ақ Ирландия Парламентінің мүшесі болды.
The Most Rev. Miler Magrath (also Miler McGrath or Myler McGrath, Maolmhuire Mag Raith; c. 1523 – 14 November 1622) was a senior ranking Irish prelate born in the Gaelic túath of Fermanagh in Ulster, the northern province in Ireland. He came from a family of hereditary historians to the O'Brien clan. He entered the Franciscan Order and was ordained to the Catholic priesthood. The Vatican later appointed him the Bishop of Down and Connor in Ireland, but he converted to the Anglican Church of Ireland, becoming the Protestant Archbishop of Cashel. Magrath is viewed with contempt by both Protestant and Catholic historians, owing to his ambiguous and corrupt activities during the Reformation. He also served as a member of the Parliament of Ireland.
Ерте өмір және Даун мен Коннордың католик епискобы
Архиепископ Маграт, бәлкім, қазіргі Ульстердегі Донегал графлығының оңтүстік-шығысындағы Петтиго ауылында немесе оның маңында дүниеге келген (ол қазіргі Термон Макграт қасаратында тумаған, өйткені бұл құрылым шамамен 1611 жылға дейін салынбаған). Маграттың тууы кезінде және өмірінің көп бөлігінде Петиго мен оны қоршаған "Термон Маграт" жерлері, соның ішінде Сент-Патриктің тазарту орны, Гелл Ирландиясындағы туат немесе иелік болған Ферманагтың бөлігі болды. Фермананың көп бөлігі кейіннен Фермана графтығының құрамына енді. Маграт францискандық діни қызметкер болды және өзінің ерте өмірін Римде өткізді – "Капитолийде", – ол жерден Ирландияға миссионерлік сапарға жіберілді. Англиядан өтіп бара жатқанда ол реформацияны қабылдағаны үшін пара талап ету үшін католиктерден рұқсат алған хаттарын көрсеткен деген сенім болды. Дегенмен, ол Ирландиядағы католик епискобының лауазымының Жоғарлық туралы актқа заңды түрде келісуіне кедергі келтірмейтініне билік өкілдерін көндірген сияқты. 1565 жылғы қазанда Маграт Даун мен Коннордың Рим католик епископы болып тағайындалды, бірақ уақытша билікке оның туысы Шейн О'Нилл, О'Нилл кланының басшысы, 1566 жылы жолыққан. 1567 жылғы мамыр айында ол Ирландияның Лорд-депутаты сэр Генри Сидниге Дрогедада қатысты, онда ол реформацияланған сенімге сәйкес келуге және өзінің креслосын Тақтың қолынан ұстауға келісті. 1569 жылы Джон Мерриман Даун мен Коннордың протестанттық епископы болып тағайындалды: Маграт католик креслосын сақтап қалды, бірақ ақыры 1580 жылы Рим оны ересі және басқа да мәселелер үшін Даун мен Коннордан айырды; осылайша ол тоғыз жыл бойы католик және Ирландия шіркеуінің прелаты ретінде екі лауазымды бірдей атқарды.
Archbishop Magrath was probably born at or near the village of Pettigo in what is now the south east of County Donegal in Ulster (he was not born at the current Termon McGrath Castle, just outside Pettigo, as that structure was not constructed until circa 1611). At Magrath's birth, and during most of his lifetime, Pettigo and the surrounding 'Termon Magrath' lands, which included St Patrick's Purgatory, were part of Fermanagh, a túath or lordship in Gaelic Ireland. Most of Fermanagh later became part of County Fermanagh. Magrath became a Franciscan priest and spent his early life in Rome – "on the Capitoline" – whence he was sent on a mission to Ireland. It was believed that, on passing through England, he displayed his Catholic letters of authorisation to demand bribes for accepting the Reformation. In any case, he appears to have satisfied the authorities that his position as a Catholic bishop in Ireland would not preclude his valid assent to the Act of Supremacy. In October 1565, Magrath was appointed as the Roman Catholic Bishop of Down and Connor, although the temporalities were ruled over by his kinsman Shane O'Neill, chief of the O'Neill clan, whom he visited in 1566. In May 1567, he attended on the Lord Deputy of Ireland, Sir Henry Sidney, at Drogheda, where he agreed to conform to the reformed faith and to hold his See from the Crown. In 1569, John Merriman was appointed the Protestant Bishop of Down and Connor: Magrath held on to the Catholic See, before he was finally deprived of Down and Connor by Rome in 1580 for heresy and other matters; thus he had enjoyed dual appointments as both a Catholic and a Church of Ireland prelate for nine years.
Англикан епискобы - Клогхер және Кашель
1570 жылы Маграт Корольдік тарапынан Клогхердің протестант епископы болып тағайындалды, соның ішінде уақытша биліктері де болды, және Англияға сапар шекті, онда қызбаға шалдықты. 1571 жылдың ақпанында ол Кашел архиепископы және Эмли епископы болып тағайындалды (Клогхерге 1605 жылға дейін жаңа тағайындама жасалмады). Осы жылы ол Кашелдегі бірнеше францискан монахтарын түрмеге қамады. Ашуға булыққан көтерілісші Джеймс Фицморис Фицджеральд, егер оларды босатпаса, архиепископ Магратпен байланысты барлық адамдар мен нәрселерді күлге айналдырамын деп угроза жасады. Эдвард Батлер монахтарды дереу босатты. 1572 жылы Маграт Батлердің үлкен ағасы, Ормондтың 10-шы графына қарсы айыптаулар келтірді, бірақ оларға сенім артпады. 1575 жылы Дублинге жол тартқанда, оған жауласқан рудың жасақтары шабуыл жасап, ауыр жарақат алды. 1583 жылы Десмонд көтерілісі аяқталғанға дейін Маграт өзінің провинциясында қалды, бір жағынан ағылшын үкіметіне көмектесіп, екінші жағынан католик көтерілісшілерімен сөз байласты. 1582 жылдың қазан айында ол Англияға сапар шекті, өзімен бірге қарсыластар туралы құнды ақпарат бере алатындығын көрсететін ұсыным хаттарын алып келді. Ол Кашелдің құны 98 фунтқа ғана жететініне шағымданды және Уильям Сесилдің, Лорд Берглидің наразылығына қарамастан, Уотерфорд пен Лисмор епископтығын қосымша басқару құқығымен алды, оны 1589 жылға дейін, содан кейін 1592 жылдан бастап епископ Уэзерхед қайтыс болғанға дейін басқарды. Билікке адалдығына қарамастан, Маграт өзінің көз алдында бейбіт өмір сүрген Кашелдің жаңа католик архиепископы, доктор Керниді тұтқындаған жоқ. Дегенмен, Маграт билік өкілдерінің құрметін алуды жалғастырды және 1584 жылы Эмлидің католик епискобы, Морис МакБрайенді тұтқындады, ол екі жылдан кейін Дублин қамалында қамауда қайтыс болды. 1589 жылдың наурыз айында ол протестанттар арасында даулы тұлға болған Керри плантациясының жерлеушісі, сэр Уильям Гербертті мақтады. 1591 жылы Маграт рұқсатсыз Англияға сапар шекті, және ол болмағанда оған қарсы ауыр айыптаулар қойылды. Сапары барысында ол сотталған гейллік принці, Брайан О'Руркты протестантизмге көндіруге тырысты, бірақ ол Лондонда өлім жазасына кесілгенге дейін дарға асылу тірегінің астында епископты қорлады. Осы шамада Маграттың туысы Дермот Крег, Корк пен Клойннің католик епискобы, Мунстерде Легатиндік билікпен, және олар өзара жақсы қарым-қатынаста болды. Маграт өзінің жаны қауіпте деп қорқып, тәубеге келу және Риммен татуласу үшін оның туысының тұтқындалмауына көңіл бөлді, сонымен бірге оның қайда екені туралы Корольдікке ақпарат берді.
In 1570, Magrath was appointed by the Crown as the Protestant Bishop of Clogher, including the temporalities, and visited England, where he fell ill of a fever. In February 1571, he was then appointed Archbishop of Cashel and Bishop of Emly (no new appointment was made to Clogher until 1605). In the same year he imprisoned some Franciscan priests at Cashel. In a rage, the rebel crusader James Fitzmaurice Fitzgerald threatened to burn to ashes everyone and everything connected with Archbishop Magrath if they were not released. The friars were immediately liberated by Edward Butler. In 1572 Magrath brought charges against Butler's elder brother, The 10th Earl of Ormonde, but they were given no credence. In 1575, as he went on his way to Dublin, he was attacked and badly injured by the kerne of a hostile clan. Until the end of the Desmond Rebellions in 1583, Magrath remained in his province, while assisting the English government on the one hand and intriguing with the Catholic rebels on the other. In October 1582, he travelled to England bearing letters of strong recommendation, which cited his ability to provide valuable information on the rebels. He complained that Cashel was only worth £98 and – in spite of the misgivings of William Cecil, Lord Burghley – was granted the See of Waterford and Lismore in commendam, which he held until 1589, and then again from 1592 upon the death of Bishop Wetherhead. Despite his allegiance to the authorities, Magrath never arrested the new Catholic Archbishop of Cashel, Dr Kearney, who lived peacefully under his nose. However, Magrath continued to court favour with the authorities, and in 1584 he did arrest the Catholic Bishop of Emly, Maurice MacBrien, who died two years later in custody in Dublin Castle. In March 1589 he wrote commending the Kerry plantation undertaker Sir William Herbert, who was a controversial figure on the Protestant side. In 1591 Magrath visited England without leave, and grave charges were pressed against him in his absence. During his visit he sought to convert to Protestantism the condemned Gaelic Prince of Breifne, Brian O'Rourke, who scorned the bishop at the foot of the gallows ladder before his execution in London. At about this time Magrath's cousin, Dermot Creagh, was the Catholic Bishop of Cork and Cloyne with Legatine authority in Munster, and they remained on mutual terms. Magrath appears to have feared that his soul was in jeopardy, and with a view to repentance and reconciliation with Rome, took care that his cousin would not be captured, while at the same time feeding information to the Crown about his whereabouts.
Тоғыз жылдық соғыс
1596 жылы Тоғыз жылдық соғыс кезінде архиепископ Маграт және Ормондтың 10-шы графы Фаухартта Солтүстік басшыларымен конференция өткізді, оларға Лоут, Каррикфергус және Ньюри округтерін қоспағанда, Ольстерді иеленуді ұсынды, себебі бұл аймақтар ағылшын гарнизондарының бақылауында болды. Ұсыныс қабылданбады, бірақ осыдан кейін Лоут графтығы Ленстердің құрамына енгені саналды. 1599 жылы Магратты оның туысы Хью, Тиронның 2-ші графының ұлы Кон тұтқынға алды. Граф Магратты босатуға бұйырды, өйткені тек Киелі Әке ғана оның «досы мен одақтасына» тиісуге құқылы еді. Маграт католицизмге қайта оралатынын уәделеді, бірақ балаларына қарау қажеттігін айтты, сосын Кон оны шарттармен босатты: ақша төлемі және Маграттың әйелімен туысқан О’Мираның ұлы кепіл ретінде жеке келуі керек еді. 1600 жылы Маграт Лондонға барып, Роберт Сесилді өзінің адалдығына көндірді, бірақ ол көңілсіз адам болып көрінді және оған зейнетақы тағайындалды. Сотта ол Дичлидің сэр Генри Лиін «өте әдепсіз және қарапайым емес сөздермен» опасыздық жасады деп айыптады, ал Лидің туысы Томас Ли (кейіннен 2-ші Эссекс графының төңкеріс әрекетіне қатысы үшін асылған ирландтық қызметтегі капитан) Сесилге шағымдану мүмкіндігін сұрап хат жазды. Маграт Англияның қолдауымен Десмонд графтығына талапкермен бірге Ирландияға оралды. Ол соғыс салдарынан кедейлікте қалғанын мәлімдеді, бірақ Сесил Ирландияның Англикан шіркеуі «шошқа қорасы» сияқты жалғандап жатқанына наразылық білдіріп, сэр Джордж Каревтен осы мәселені реттеуді сұрады.
In 1596, during the Nine Years War, Archbishop Magrath and the 10th Earl of Ormond were involved in a conference at Faughart with the Northern chiefs, offering them the possession of Ulster, apart from County Louth, Carrickfergus and Newry as these areas were held by English garrisons. The offer was rejected, but was the basis for County Louth being considered part of Leinster from that time forward. In 1599, Magrath was taken prisoner by Con, son of his kinsman Hugh, 2nd Earl of Tyrone. The earl ordered Magrath's release on the grounds that only the Holy Father had authority to lay hands on his "friend and ally". Magrath promised that he would return to Catholicism, except that he had to see to his children, and Con released him on conditions: a money payment, with O'Meara's son (related to Magrath's wife) to act as surety in person. In 1600, Magrath went to London and convinced Robert Cecil of his loyalty, although appearing a turbulent person, and was granted a pension. While at court he accused Sir Henry Lee of Ditchley of treason, with the "most indecent and contumelious words", and Lee's cousin, Thomas Lee (a captain in the Irish service who was later hanged for his involvement with the coup attempt of the 2nd Earl of Essex), wrote to Cecil seeking the opportunity to meet the charges. Magrath returned to Ireland with the English backed pretender to the earldom of Desmond. He claimed poverty owing to the war, but Cecil soon complained that he was allowing the Anglican Church of Ireland to lie like "an hogsty" and sought Sir George Carew to remonstrate with him over this neglect.
Жаңа дәуір
Джеймс I кезінде Маграттың төрт епископтық және жетпіс рухани иелігін Ирландияның сол кездегі бас прокуроры сэр Джон Дэвис сынға алды. 1607 жылы Дублин архиепископы Томас Джонс оның рухани басқаруын сынады, содан кейін Маграт алты айдан соң Уотерфорд пен Лисмордан бас тартты. Лисмордың иелігін ол сэр Уолтер Рэлиге шамалы ақыға сатты, бірақ Кашельдің капитулярлық мөрін өзінде сақтап қалды. Соңында ол Коннахттағы Киллала және Ахонри епископтықтарын қабылдауға мәжбүр болды, олардың құны аз болды: 1610 жылы ол олардың иелігін алмайын деп шағымданды, ал толық құқық 1611 жылға дейін берілмеді. 1608 жылы сот қазылары оның туысы, қашқан бүлікші Лорд Тайронның Банн балық аулауына қатысты зардап шеккенін жариялады (бұл Ирландиядағы ағылшын заңдарының ежелгі билігіне қатысты мүлік құқығы, Король бұл мәселені алғашқы сот шешімінде сәтті дауластырды), және О'Ниллдің «Ирландия тажына кез келген ирланд немесе шотландтан гөрі жақсы құқығы бар [яғни Джеймс I]» деген пікірін айтты. Мәселенің өте сезімтал екеніне қарамастан, қылмыстық іс қозғалмады. Өзінің жеке басын одан әрі нығайту үшін, 1609 жылы Маграт Дерри епископымен Термон Маграттың иелігі үшін дауласты, ал оның жерлері келесі жылы Маграттың ұлы Джеймске берілді. Маграт Ольстерге көшті (онда ол Донегал графтығындағы Темплкронда әлі тұрған ғимаратты салды) және Уильям Найтты Кашельдегі өзінің көмекшісі етіп тағайындады; Найт көп ұзамай қоғамда мас күйде ұятқа қалғаннан кейін елден кетіп қалды. Кашель епископтығының кірістері мен иеліктері толығымен ысырап болды деп есептелді. Лорд-депутат сэр Артур Чичестер Магратты «қайратты және еркіндікке ұмтылатын» деп сипаттап, оның Ольстер ирландтары арасындағы ықпалынан қорқып, оны тоқтатып қойды. Стаффорд та оның зұлымдықтары туралы айтты. 1612 жылы францискан орденінің ирланд провинциалы Маграттың Риммен келісуіне үміттенді; 1617 жылы ол Кашель тасын өзінің жастығын өткізген Капитолийге алмастыруы мүмкін деп ойлады. Маграттың қоғамдық өмірге соңғы рет қатысқаны 1613 жылы Дублиндегі Парламентте болды. Ол он жылдан кейін, епископтықта 52 жыл қызмет еткен соң, 100 жасында қайтыс болды.
Under James I, Magrath's holding of four bishoprics and seventy spiritualities was criticised by Sir John Davies, then attorney general of Ireland. In 1607, the Archbishop of Dublin, Thomas Jones, criticised his spiritual administration, and Magrath resigned Waterford and Lismore six months later. The estate of Lismore had been sold by him to Sir Walter Raleigh for a nominal price, although he kept the capitular seal of Cashel. He was ultimately compelled to accept the Sees of Killala and Achonry in Connacht, which were of little worth: in 1610, he complained he had not received their possession, and the full grant was not made until 1611. In 1608, a jury found that he had declared his kinsman, the fugitive rebel Lord Tyrone, wronged over the Bann fishery (a property right relating to the ancient authority of English law in Ireland, which the Crown had successfully contested in a precedent setting case), and had credited O'Neill with, "a better right to the crown of Ireland than any Irishman or Scottishman [ie. James I] whatsoever". Despite the sensitivity of the matter, the indictment was not proceeded with. In a further assertion of his identity, Magrath rowed with the Bishop of Derry in 1609 over the possession of Termon Magrath, the lands of which were granted in the following year to Magrath's son, James. Magrath moved to Ulster (where he erected a building, which still stands at Templecrone, County Donegal), and had William Knight appointed his co adjutor at Cashel; Knight soon left the country after disgracing himself by drunken behaviour in public. It was reckoned that the revenues and manors of the See of Cashel were entirely wasted. The Lord Deputy, Sir Arthur Chichester, had a poor opinion of Magrath, describing him as "stout and wilful", but held back for fear of his influence amongst the Ulster Irish, and Stafford too spoke of his oppressions. In 1612, the underground Irish Provincial of the Franciscan Order still held out hope of Magrath's reconciliation with Rome; in 1617 it was thought he might exchange the Rock of Cashel for the Capitoline, where he had spent his youth. Magrath's last known involvement in public life was on his attendance at Parliament in Dublin in 1613. He died ten years later, in his 100th year, after 52 years as a bishop.
Мұра
Маграт Ирландия тарихында даулы тұлға болып қала берді. Протестанттар тарапынан оны Ирландиядағы Реформацияның беделін түгелдей құлатқан, қалпына келмейтін ашкөздік пен қаржылық жемқорлыққа айыптайды. Сонымен қатар, оны маскүнемдікпен де қорлады. Католиктер оны дінен шыққан дін қызметкері және зорлықпен Католиктерге қарсы тұрған монархиямен байланыс жасаған адам деп қарады. Оның өмір сүрген кезіндегі қастықтар мен оның нағыз адалдығы туралы не айтсақ та, Маграттың тірі қалу қабілеті болды. Оның католиктерді қуғынға салуға кедергі келтіргенін анық білгеніне қарамастан, соттағы ең қатал сыншыларының оған көрсеткен төзімділігі оның зор күші мен ықпалының көрсеткіші. Қалай болғанда да, оған берілген кең еркіндік және екі тарапты бірден манипуляциялаудағы шеберлігі сол заманның қаншалықты қиын болғанын көрсетеді. Ал маскүнемдік туралы айтсақ, оның ұзақ ғұмыры бұл айыпты жоққа шығарады. Маграт Типперри графтығындағы Лисанидегі Джон О'Мираның қызы, Айн Ни Мираға үйленді; және Турлоу, Редмонд, Джеймс, Брайан, Маркус, Мэри, Сисели, Энн және Эллис атты балалары болды. Әйелі қайтыс болғаннан кейін Маграт қайтадан үйленді.
Magrath has remained a figure of controversy in Irish history. On the Protestant side, he is widely blamed for the rapacious financial corruptions which gave the Reformation in Ireland a black eye from which it has never recovered. He was further scorned for being a drunkard. On the Catholic side, he was viewed as an apostate priest and a collaborator with a violently Anti Catholic monarchy. Given the treachery through which he lived, and whatever one might say about his real allegiances, Magrath possessed a knack for survival. The forbearance shown by his most bitter critics at Court, even when they were certain that he was obstructing the persecution of Catholics, is an indication of his great power and influence. In any case, the wide freedom allowed to him and his great skill in manipulating both sides at once shows how very tricky were the times. As for being a drunkard, perhaps his longevity gives the lie to that charge. Magrath married a Roman Catholic, Áine Ni Meara, daughter of John O'Meara of Lisany, in County Tipperary; and had issue, Turlough, Redmond, James, Brian, Marcus, Mary, Cicely, Anne, and Ellis. Upon his wife's death, Magrath remarried.
Танымал мәдениетте
1577 жылы ирландтық англикан епископтары Маграт, Мэтью Шейн және Уильям Кейсиге, сондай-ақ енді танылмайтын төртінші бір адамға қарсы францискандық дін қызметкері, ақын Фрайер Эоган О Дубтайг (Оуэн О'Даффи) ирландтық бард поэзиясы түрінде сатира жазды. "Léig dod chomortus dúinn" ("Біз үшін енді сіздің серіктеріңіздің қажеті жоқ") деп басталатын өлеңде архиепископ Магратқа бағытталған сатираның көп бөлігі оның "Маолмхуир" есімінің ирланд тілінде "Марияның қызметшісі" деген мағынаны білдіруіне қатысты, ал ол Марияға құрмет көрсетуден бас тартып, оның орнына жердегі әйелге үйленген болатын. Ақын оның "Маол ган Мхуир" ("Мариясыз қызметші") деген атқа көбірек лайық екенін айтады.
Around 1577, a caustic satire against Irish Anglican bishops Magrath, Matthew Sheyn and William Casey, and a fourth no longer recognizable, was composed as Irish bardic poetry by the Franciscan priest poet Friar Eoghan Ó Dubhthaigh (Owen O'Duffy). In the poem, which begins, Léig dod chomortus dúinn ("No more of your companions for us"), much of the satire aimed at Archbishop Magrath burlesques the fact that his first name, "Maolmhuire", means "The Servant of Mary" in the Irish language, when he had renounced the veneration of the Blessed Virgin in exchange for an earthly wife. The poet suggests that he deserved the name "Maol gan Mhuire" ("The Servant without Mary") much better.