Кіріспе
Италиялық саясаткер (1931 жылы туған)
футболшы
the football player
Никола Манчино (15 қазан 1931 жылы туған) – 1996 жылдан 2001 жылға дейін Республика Сенатының төрағасы қызметін атқарған итальяндық саясаткер. Сондай-ақ ол 1965 жылдан 1971 жылға дейін Кампания облыстық парламентінің төрағасы, 1971 жылдан 1972 жылға дейін Кампания облысының әкімі және 1992 жылдан 1994 жылға дейін ішкі істер министрі болды.
Ерте өмір
Манчино Авеллино провинциясының Монтефальчионе қаласында (Кампания) дүниеге келген. Ол алдымен провинциялық, содан кейін Италияның Христиандық-демократиялық партиясының (Демократия Христиана) өңірлік хатшысы болды және 1976 жылы Италия Сенатына алғаш рет сайланды. Одан бері ол барлық келесі сайлауларда қайта сайланды.
Ішкі істер министрі
1992-1994 жылдары ішкі істер министрі болды. 1992 жылдың 1 шілдесінде судья Паоло Борселлино сол кезде министр болып тағайындалған Манчиномен кездесті. Борселлино екі аптадан астам уақыттан кейін, 19 шілдеде көлік бомбасынан қаза тапты. Алайда Манчино Борселлиномен кездескенін әрдайым жоққа шығарды. 2009 жылдың 24 шілдесінде өткен телеинтервьюда судья Джузеппе Аяла былай деді: "Манчиноның өзі маған 1992 жылдың 1 шілдесінде Борселлиномен кездескенін айтты. Одан әрі: Манчино маған Борселлиноның аты жазылған кездесу жоспарын көрсетті." Министрліктің телефон арқылы сөйлескен кезінде Мутоломен сұхбат жүргізген тағы бір судья Витторио Аликуо кейіннен ол Борселлиноны "министр кабинетінің есігіне дейін" сүйемелдегенін мәлімдеді. 2007 жылы Паоло Борселлиноның інісі Сальваторе жазған хат жарық көрді. "19 шілде 1992: Мемлекеттік қырғын" деп аталатын хат, ішкі істер министрі Никола Манчино судьяның қазасына не себеп болғанын білгенін көрсетеді. Борселлиноның інісі былай деп жазды: "Манчинодан сұраймын, 1992 жылдан кейінгі жылдары Паолоның Палермодағы еске алу шараларында есіме түсіргенімдей, Паоломен өлімінен бірнеше күн бұрын не туралы сөйлескенін еске түсіріп айтуын өтінемін. Немесе неге, ол менің ағамды Гаспар Мутолоны сұраққа алу үшін шақырғаннан кейін, қырғынға дейін 48 сағат бұрын, оны Полиция бастығы Паризимен және Бруно Контрадамен кездестірді, сол кездесуден Паоло мұңайып шықты, тіпті бір уақытта екі темекіні ұстап тұрғаны көрінді. Осы кездесуде оның өлімінің және Виа Д’Амелиодағы қырғынның кілті жатыр." Манчино 1993 жылы Ішкі істер министрі қызметін атқарып тұрғанда қабылдаған және қол қойған заң, нәсілдік, этникалық және діни дискриминацияға қатысы барларды қудалауға және жек көрушілікке шақыруға мүмкіндік береді. Бұл заң көбінесе "Манчино заңы" деп аталады.
blockquote|Mancino himself told me that he had met Borsellino on 1 July 1992. More: Mancino showed me his meeting agenda with the name of Borsellino on it Vittorio Aliquò, the other magistrate who was interviewing Mutolo at the time of ministry's phone call, later declared that he had accompanied Borsellino "up to the threshold of the minister's office". In 2007 a letter from Paolo Borsellino's brother, Salvatore, was published. Entitled 19 luglio 1992: Una strage di stato ("19 July 1992: A state massacre"), the letter supports the hypothesis that Minister of Interiors Nicola Mancino knew the causes of the magistrate's assassination. Borsellino's brother wrote:
I ask Mancino, of whom I remembered, of the years after 1992, a hardly pushed down drop in the commemorations of Paolo in Palermo, to squeeze his memory to tell us what they talked about in the meeting with Paolo in the days immediately before his death. Or to explain us why, after calling my brother to meet him when he was interrogating Gaspare Mutolo, just 48 hours before the massacre, he had him meet the Head of Police Parisi and Bruno Contrada, a meeting from which Paolo got out shattered, at the point that he was seen holding two cigarettes at the same time In that meeting is surely the key to his death and the Massacre of Via D'Amelio. A law enacted and signed by Mancino in 1993 during his tenure as Interior Minister permits the prosecution of those involved in racial, ethnic and religious discrimination and the incitement of hate crime. This law is commonly called the "Mancino law".
Кейінгі мансап
1994 жылы «Демократия Христиана» таратылғаннан кейін Манчино Италия Халық партиясына (ИХП) қосылып, оның хатшысы Мино Мартинаццолимен бірлесіп жұмыс істеді. Сол жылдың шілдесінде ол Сильвио Берлускони басқаратын оңшыл коалициямен одақ құруға қарсылық білдірді, сондай-ақ Рокко Буттильоненің ИХП хатшысы болып сайлануына да қарсы шықты. Кейіннен ол ИХП-ның сол қанатынан пайда болған партиялардың «La Margherita» («Гүл») коалициясының мүшесі болды. 1996 жылғы сайлауда Романо Проди басқаратын орталық-сол коалициясы жеңіске жеткеннен кейін Манчино Италия Сенатының төрағасы болып сайланды және 1996 жылдың 9 мамырынан 2001 жылдың 29 мамырына дейін қызмет етті. 2006 жылдың 24 шілдесінде ол Сенаттан кетіп, Италияның Жоғарғы Сот Кеңесінің орынбасары болды. 2012 жылдың шілдесінде Палермо прокуратурасы Манчиноны 1992 жылы өткен бомбалау науқаны кезінде итальян мемлекеті мен мафия арасындағы болған деген келіссөздер туралы мәліметтерді жасырғаны үшін сотқа беруге бұйырды. Осы науқан барысында, басқалармен қатар судьялар Джованни Фальконе мен Паоло Борселлино қаза тапқан болатын. 2018 жылдың 20 сәуірінде ол соттан босатылды.