Кіріспе
Италиялық саясаткер Гаэтано Мартино (25 қараша 1900 – 21 шілде 1967) – итальяндық саясаткер, дәрігер және университет оқытушысы болған.
Gaetano Martino (25 November 1900 – 21 July 1967) was an Italian politician, physician, and university teacher.
Ерте өмір және медицина
Гаэтано Мартино 1900 жылы Сицилиядағы Мессина қаласында, оның мэрі Антонино Мартиноның ұлы болып дүниеге келді. 1923 жылы Римдегі Сапиенца университетін медицина мамандығы бойынша бітірді. Ол Париждегі Сен-Антуан ауруханасында дәрігер болып жұмыс істеді. 1934 жылы Мессина университетінде оқытушы болып жұмысқа орналасты, ал кейін 1943 жылдан 1954 жылға дейін университет деканы қызметін атқарды. 1966 жылдан 1967 жылға дейін Мартино Римдегі Сапиенца университетінің деканы да болды.
Сыртқы істер министрі
Мартино көрнекті либерал саясаткер болды. Ол 1948 жылы депутаттар палатасына сайланды және 1954 жылы христиан-демократ Марио Счелба басшылығымен қысқа мерзімге Халықтық білім министрі болды. 1954 жылдың соңында Мартино Монтези ісіне қатысқан Аттилио Пиччони орнына Сыртқы істер министрі болды. Сыртқы істер министрі ретінде Мартино 1955 жылы Мессина конференциясы арқылы еуропалық интеграцияны және халықаралық қатынастарды жақсартуды қолдады. 1956 жылы Италияның Біріккен Ұлттар Ұйымына қабылдануына қол жеткізді. Сол жылы Мартино Норвегиядан Хальвард Ланге және Канададан Лестер Пирсонмен бірге НАТО-ның "саналы кеңесшісі" атанды, оның азаматтық салаларға қатысуын ынталандырды. Мартино 1957 жылы Еуропалық экономикалық қауымдастықты құру туралы Рим шартына қатысты.
Арморидің ісі
1956 жылы "La Repubblica" газеті Мартиноның Италиядағы Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі неміс соғыс қылмыстарын тергеудің Германияның Еуропаға интеграциясына, НАТО ішіндегі наразылық сияқты, теріс әсер ететіні туралы жазған мақаласын жариялады. 1994 жылы әскери базада Италиядағы нацистік соғыс қылмыстары туралы құпия құжаттар сақталған шкаф табылды, бұл шкаф "Ұят шкафы" ("Armadio della Vergogna") деп аталды. Осыған байланысты, Мартиноның Суық соғыс кезінде Германияны оқшауланудан қорғау үшін тергеуді тоқтатқаны белгілі болды.
Кейінгі өмірі
Еуропалық интеграцияға қосқан үлесі үшін Мартино 1962 жылы Еуропалық парламенттің президенті болып сайланды. Ол 1967 жылдың шілдесінде қайтыс болғанға дейін Италия палатасында депутаттық қызметін жалғастырды.