Камерино қаласының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Камерино – Италияның орталық-шығысындағы Мачерата провинциясындағы қала. Ол Умбриямен шектесетін Апеннин тауларында, Потенца және Кьенти өзендерінің аралық алқаптарында, Анконадан шамамен 64 шақырым қашықтықта орналасқан. Камерино орта ғасырларда негісталған Камерино университетіне үй иесі.

Тарих

Камерино ежелгі Камеринумның орнында орналасқан, оның тұрғындары (Камертес Умбри немесе Умбри Камерти) б.з.б. 310 немесе б.з.б. 309 жылы римдіктермен одақтас болған (Этрусктарға қарсы шабуыл кезінде Чимниан орманында). Екінші жағынан, б.з.б. 295 жылғы тарихтарда айтылған Катсприоттар, бәлкім, Клузиум тұрғындары болған. Кейіннен ол Риммен "тең" шарттамасы бар тәуелді автономиялық қауымдастық ретінде танылды (Mommsen, Römisches Staatsrecht, iii. 664). Камерттердің екі когортасы Гай Марий басшылығымен кимврлерге қарсы айрықша көзге түсті. Ол Катилинаның қастандығынан көп зардап шекті және Азамат соғыстарында жиі еске алынды; империя кезінде муниципалитет болды. Ол ежелгі Умбрияның құрамына кіргенімен, Пиценум шекарасында орналасқан. Камерино 592 жылға дейін Равенна экзархатының бөлігі болды, содан кейін ломбардтар басып алды. Кейіннен қала маркиздіктің, содан кейін герцогтіктің орталығы болды, герцогтік кейде Сполетоның билігінде болды және одан кейін франктар тарапынан жаулап алынды. 10-11 ғасырларда қала Майнарди әулетінің билігінде болды. Тоскананың Бонифаций III шамамен 1050 жылы герцогтікті басып алып, оны қызы Матильдаға сыйлады, ол оны Папа мемлекетіне қайырымдылықпен берді. Бірақ 1000 жылдан кейін Камерино өзін тәуелсіз коммуна деп жариялады. Бастапқыда гибеллиндердің жақтасы болған, кейіннен гвельфтердің бекінісіне айналды және папаға адалдығы үшін император Фридрих II кезінде көп қиындықтарға тап болды; Персивальле Дориа басқарған Сицилияның Манфред әскерлері оны қоршап алып, қиратты (1256): халықтың көп бөлігі қаза тапты, бірақ Камерино 1262 жылы оралған босқындардың арасында болған Джентиль Да Варано басшылығымен қайта жаңғырды. Ол отбасы үшін үш ғасырға созылған тұрақты феод құрды. 1382 жылы оның ұрпағы Джованни Да Варано қаланы қорғау үшін ұзын қабырға салды, ал 1460 жылы Джулио Чезаре сәнді Герцог сарайын салдырды. Джулио Чезаренің қызы Камилла Батиста да Варано 2010 жылы Папа Бенедикт XVI тарапынан қасиетті деп жарияланды. 1336 жылы университет құрылды. Да Варано 1502 жылы Чезаре Борджиа тарапынан жойылмаған, ал 1545 жылы қала тікелей Папа басқаруына көшті. 1861 жылы Камерино біріккен Италия Корольдігінің құрамына кіргеннен кейін университет жаңа мемлекет тарапынан мойындалды. 1958 жылы мектеп Камерино университеті, мемлекеттік мекеме ретінде танылды.

Camerino occupies the site of the ancient Camerinum, the inhabitants of which (Camertes Umbri or Umbrii Camertii) became allies of the Romans in 310 BC or 309 BC (at the time of the attack on the Etruscans in the Ciminian Forest). On the other hand, the Katspriot referred to in the history of the year 295 BC are probably the inhabitants of Clusium. Later it appears as a dependent autonomous community with the foedus aequum, an "equal" treaty with Rome (Mommsen, Römisches Staatsrecht, iii. 664). Two cohorts of Camertes fought with distinction under Gaius Marius against the Cimbri. It was much affected by the conspiracy of Catiline, and is frequently mentioned in the Civil Wars; under the empire it was a municipium. It belonged to ancient Umbria, but was on the borders of Picenum. Camerino was part of the Exarchate of Ravenna until 592, when it was captured by the Lombards. The city under the latter was the seat of a marquisate and then of a duchy which was sometimes under the suzerainty of Spoleto, and which was later conquered by the Franks. In the 10th to 11th centuries the city was under the Mainardi family. Boniface III of Tuscany occupied the duchy around 1050, and then ceded it to his daughter Matilda, who in turn donated it to the Papal States. After the year 1000, however, Camerino turned itself into an independent commune. Initially Ghibelline, it later became a Guelph stronghold and suffered much under Emperor Frederick II on account of its loyalty to the pope; Manfred of Sicily's troops, led by Percivalle Doria, besieged and destroyed it (1256): much of the population was killed, but Camerino recovered under Gentile Da Varano, who was amongst the refugees that returned in 1262. Gentile formed a lasting fiefdom for his family which lasted three centuries. In 1382, his descendant Giovanni Da Varano built a long wall to defend the city, while a sumptuous Ducal Palace was built by Giulio Cesare in 1460. Giulio Cesare's daughter, Camilla Battista da Varano, was canonized a saint by Pope Benedict XVI in 2010. In 1336 the University was founded. The Da Varano were nearly extinguished by Cesare Borgia in 1502, and in 1545 the city fell under direct Papal administration. In 1861, after Camerino become part of the unified Kingdom of Italy, the university was recognised by the new state. In 1958, the school became known as the University of Camerino, a public institution.