Пьеро ди Козимоның Симонетта Веспуччи портреті

Кіріспе

Пьеро ди Козимоның суреті. Симонетта Веспуччидің портреті – итальяндық Ренессанс суретшісі Пьеро ди Козимоның 1480 немесе 1490 жылдары майға салған картинасы. Ол Францияның Шантильли қаласындағы Конде мұражайында сақталуда. Симонетта Веспуччи – 15 немесе 16 жасында Флоренциялық Марко Веспуччиге үйленген генуялық ақсүйек әйел. Ол өз заманының ең көркем әйелі ретінде, әсіресе Флоренция қаласында кеңінен танымал болды. Оның сұлулығы Флоренцияның баршасының таң қалдырды, ал 1476 жылы 23 жасында ерте қайтыс болғаннан кейін оның есімі аңызға айналды. Сандро Боттичелли «Венераның тууы» картинасында оның сыртқы келбетінен шабыттанды, ал Пьеро ди Козимо оған құштарлықпен қарады.

Стиль

Субъект - сол жаққа қараған жарым ұзындықтағы жас қыз. Артқы бетке сол жақта құрғақ, оң жақта бұршақ өскен ашық жер көрініп тұр. Қара бұлттар оның ерте өлгенін, ал артқы жақтағы өлі ағаш та соны білдіреді. Суреттің түбінде кескінделген әріптерді еліктейтін жазу бар шекара бар, бұл өнерде ғасырдың басында фламанд суретшісі Ян ван Эйк қолданған әдіс; ол былай деп оқиды: SIMONETTA IANUENSIS VESPUCCIA . Қара бұлттар бетінің таза профиліне және таза терісіне қарама-қарсы келеді. Ол дәстүрлі түрде Симонеттаның портреті деп танылады. Джорджо Вазари оны Клеопатраның бейнесі деп санайды, өйткені ол жоғарғы жағы мен жыланды, ол Плутархтың айтуынша, Клеопатра өзін-өзі өлтірген аспан құсымен бірдейленді. Алайда, өнер тарихшысы Норберт Шнайдер портреттің иконографиясы классикалық антикалық дәуірдің соңындағыдан туындаған деп санайды, онда жылан, әсіресе өз құйрығын тістеп, уақыт циклын және осының арқасында жауынгерленуді бейнелеген, сондықтан жаңа жылдың римдік құдайы Януспен және оның грек аты Кронос "уақыт" дегенді білдіретін Хроноспен біріктірілгендіктен "Уақыт Әкесі" фигурасы болған Сатурнмен байланысты. Жазуда Симонеттаны Januensis (Женуядан, бірақ вариант жазуы Янусты ойнау) деп атайды. Жылан сонымен қатар Пруденция символы болды; бұл түсіндірмеде ол Симонеттаның даналығына мақтау болады. Басқа бір нұсқа бойынша, ол Просерпина ретінде бейнеленген, ал жылан - қайта тірілу үмітін бейнелейтін жылан. 15-ғасыр стиліне сай бюст көрерменге қарай сәл бұрылады, бұл көріністі жақсырақ көрсетеді, ал оның иықтары байлықпен кестеленген матамен оралған. Шнайдердің айтуынша, оның жалаңаш көкіректері қазіргі заманғы көрермендерді ренжітпеген. Олар Венера Пудикаға немесе "адал" Венераға сілтеме жасады, ал Париж Бордонының ғашықтар аллегориясында (шамамен 1550) топлесс - бұл үйлену рәмізі.

The subject is a young girl portrayed at half length in profile, facing left. Her breasts are bared and a small snake twines around the necklace she is wearing. In the background is an open landscape, arid on the left and lush on the right. The dark clouds are a symbol of her early death, as is the dead tree in the background. At the base of the painting is a border with an inscription that mimics carved letters, a method used in art since the Flemish painter Jan van Eyck at the beginning of the century; it reads: SIMONETTA IANUENSIS VESPUCCIA. The dark clouds contrast with the pure profile of the face and the clear complexion. It is traditionally identified as a portrait of Simonetta. Giorgio Vasari regarded her as portraying Cleopatra, because of the toplessness and the snake, which he identified with the asp with which, according to Plutarch, Cleopatra committed suicide. However, the art historian Norbert Schneider regards it as more likely that the iconography of the portrait derives from that in late Classical antiquity, in which the snake, especially biting its own tail, symbolized the cycle of time and hence rejuvenation, and was thus associated with Janus, the Roman god of the new year, and with Saturn, who became a "Father Time" figure because his Greek name, Kronos, was conflated with Chronos, meaning "time". The inscription refers to Simonetta as Januensis (of Genoa, but the variant spelling punning on Janus). The snake was also the symbol of Prudentia; in that interpretation, it would be praise for Simonetta's wisdom. An alternative suggestion is that she is presented as Proserpina, with the snake symbolizing the pagans' hope of resurrection. The bust, in 15th century style, is slightly turned towards the spectator, so as to favour the view, and her shoulders are wrapped in a richly embroidered cloth. According to Schneider, her naked breasts would not have caused any offense to contemporary viewers. They were rather an allusion to Venus Pudica, or the "chaste" Venus, and in Paris Bordone's allegories of lovers (c. 1550) toplessness is a symbol of the wedding.