Шығыс жағажайы: Тамаки өзені мен шығанағы арасындағы геологиялық құрылым, табиғи сұлулығы және маори тарихы туралы ақпарат. Жағажай, Waiheke аралы, қазба жәндіктер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
География
Шығыс жағажай Тамаки өзені мен Хаураки шығанағының Тамаки бұғазы арасындағы жарым аралдың шығыс жағында, Баклендс жағажайының қарсы бетінде орналасқан. Жағажай Тамаки бұғазы мен Вайхеке аралына қарай бағытталған. Аймақ негізінен Уайтемата құмтасынан тұрады. Құмтастың қабаттарының антиклиналдық бүктелуін жағалаудың жартастарынан көруге болады, ал Маклинс қорығы – қазбаланған ұлулардың үлкен жатыны болып табылатын шениер жазығының орны.
Eastern Beach is located on the eastern side of a peninsula between the Tāmaki River and the Tāmaki Strait of the Hauraki Gulf, on the opposite side to Bucklands Beach. The beach looks out towards the Tāmaki Strait and Waiheke Island. The area is primarily formed from Waitemata sandstone. Anticline folding of the layers of sandstone can be seen along the cliffs of the beach, and Macleans Reserve is the location of a chenier plain, a large bed of fossilised shells.
Тарих
Шығыс жағажай – 1300 жыл шамасында осы аймаққа келген «Таинуи» көшіп-қонушы вака экипажынан тараған «Нгай Тай ки Тамаки» рохе-ның бір бөлігі. Ертедегі ата-бабасы Таики өзінің ізбасарларымен «Тамаки» өзенінің шығыс жағалауында, ертедегі іви «Те Тини о Маруиви»-дің Хуэйэйраның ұрпақтарымен бірге қоныстанды. Шығыс жағажайдың дәстүрлі атауы – «Ококино», ал жағажайдың оңтүстігіндегі төбе «Нгатайэура» деп аталды. Осы кезеңде «Нгай Тай» мүшелерінің көпшілігі уақытша қорғану үшін «Уайкатоға» қашып кетті, ал 1833 жылы ағылшын миссионері Уильям Томас Фейрберн бұл аймаққа келгенде, ол көбінесе бос болды. 1836 жылы Уильям Томас Фейрберн «Тамаки» маори басшылары арасында қазіргі Оңтүстік Окленд, Шығыс Окленд және «Похутукава» жағалауының көп бөлігін қамтитын жер сатуға келісім жасады. Бұл сату аймақтағы қақтығыстарды тоқтату мақсатымен жасалды, бірақ басшылардың не түсінгені немесе келіскені белгісіз. Маорилер бұл сатудан кейін де өздерінің әдеттегі тіршіліктерінде өзгеріссіз өмір сүре берді. 1854 жылы Фейрберннің сатып алуы «Жаңа Зеландия» жер комиссиясымен тексерілген кезде, «Уайроа» өзені мен «Умупуия» аймақтарында «Нгай Тай» қорығы құрылды. Келісімнің бір бөлігі ретінде «Нгай Тай» мүшелері өздерінің дәстүрлі қоныстарын батысқа көшіруге келісті. 1880 жылдан 1922 жылға дейін Джон Гренджер Шығыс жағажайда жергілікті қабықшаларды ұсақтап, өртетін әк зауытын басқарды. Шығыс жағажай мен «Баклендс» жағажай 1910 жылдардан бастап демалыс орны ретінде танымал болды. «Бакленд» фермасы алғаш рет 1916 жылы «Баклендс Бич» құрылғанда бөлінді, ал «Девонпорт Стимершип» компаниясы жолаушылар тасымалы үшін «Баклендс Бичте» екінші кемежай салды. Осы кезеңде Шығыс жағажайға тропикалық көрініс беру үшін феникс пальмалары отырғызылды. 1923 жылы Шығыс жағажай бөлініп, тұрғын үй кешені ретінде құрылды, ал 1934 жылы «Окленд» керуен клубы үшін тұрақты пайдаланылатын орынға айналды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жергілікті тұрғындар Шығыс жағажайдың екі шетіндегі жартастарға бетонды бекіністер салды. 1952 жылы «Ховик» қалашық ретінде құрылғаннан кейін, бұл аймақта қалалық тұрғын үйлер жылдам дамыды.
Eastern Beach is part of the rohe of Ngāi Tai ki Tāmaki, who descend from the crew of the Tainui migratory waka, who visited the area around the year 1300. Early ancestor Tāiki settled with his followers along the eastern shores of the Tāmaki River, alongside the descendants of Huiārangi of the early iwi Te Tini ō Maruiwi. The traditional name for Eastern Beach is Okokino, and the headland south of the beach was known by the name Ngataieura. Most members of Ngāi Tai fled to the Waikato for temporary refuge during this time, and when English missionary William Thomas Fairburn visited the area in 1833, it was mostly unoccupied. In 1836, William Thomas Fairburn brokered a land sale between Tāmaki Māori chiefs covering the majority of modern day South Auckland, East Auckland and the Pōhutukawa Coast. The sale was envisioned as a way to end hostilities in the area, but it is unclear what the chiefs understood or consented to. Māori continued to live in the area, unchanged by this sale. In 1854 when Fairburn's purchase was investigated by the New Zealand Land Commission, a Ngāi Tai reserve was created around the Wairoa River and Umupuia areas, and as a part of the agreement, members of Ngāi Tai agreed to leave their traditional settlements to the west. From 1880 until 1922, John Granger operated a lime factory at Eastern Beach, where local shells were crushed and burned. Eastern Beach and Bucklands Beach became a popular holiday destination from the 1910s. The Buckland farm was first subdivided in 1916 when Bucklands Beach was established, and the Devonport Steamship Company constructed a second wharf at Bucklands Beach for passenger services. During this time, phoenix palms were planted at Eastern Beach, to give the area a tropical appearance. In 1923, Eastern Beach was subdivided and established as a housing estate, and in 1934 became a regularly used site for the Auckland Caravaning Club. During World War II, concrete pillboxes were built at each end of Eastern Beach on the clifftops by local residents. After the establishment of Howick as a borough in 1952, the area rapidly developed suburban housing.
Мекемелер
Шығыс жағалауында қайық түсіруге арналған пандус бар. Маклинс паркі – үлкен қалалық парк және табиғат қорығы. Уиллоу Парк Христиандық лагері – Шығыс жағалауында орналасқан үлкен кемпингтік кешен.
Eastern Beach, which has a boat ramp. Macleans Park, a large urban park and nature reserve. Willow Park Christian Camp is a large camping facility located at Eastern Beach.