Герман Биллунг: Саксония маргравы және герцогтің бастауы
Hermann Billung
Герман Билунг (900-973) – саксон маргравы, қолбасшы, Оттон I-нің өкілі. Билунг әулетінің негізін қалаушы, Саксонияны басқарған тұлға. Тарих, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
936 жылдан 973 жылға дейін Билунг маршінің маркграфы
Margrave of the Billung March from 936 to 973
Герман Билунг (900 немесе 912 – 27 наурыз 973) – 936 жылдан өмірінің соңына дейін Билунг маршінің маркграфы болды. Саксондық Билунг әулетінің алғашқы өкілі Герман, император Отто I-нің сенімді серігі еді. Өзі Саксония герцогы болмаса да, Отто (Саксонияның тағына отырған герцогы) 961 жылдан 972 жылға дейін Италияда болған кезде Герман Саксонияны басқаруда Оттоның жеке өкілі ретінде қызмет етті. Өмірінің соңында Герман, құрметті атағынан басқа, толыққанды герцог болды. Герман 973 жылы, Оттоның өлімінен екі ай бұрын дүние салды. Германның ұлы Бернард I Отто I-нің ұлы Отто II тарапынан Саксонияның жаңа герцогы деп тағайындалды.
Hermann Billung (900 or 912 – 27 March 973) was the margrave of the Billung March from 936 until his death. The first of the Saxon House of Billung, Hermann was a trusted lieutenant of Emperor Otto I. Though never Duke of Saxony himself, while Otto (who was the enthroned duke of Saxony) was in Italy from 961 until 972, Hermann served as Otto's personal representative in governing Saxony. Towards the end of his life, Hermann was the effective duke in all but name. Hermann died in 973, just two months before Otto's own death. Hermann's son Bernard I was named as the new duke of Saxony by Otto I's son Otto II.
Өмір
Герман, әлде кем, Билунгтің ұлы болған болуы мүмкін. Ол саксон графы Уикманнның кіші інісі болды. Германды әдетте Саксонияның алғашқы Биллунг герцогы (герцог) деп санайды, бірақ оның нақты мәртебесі белгісіз. Герцогтық Оттон әулеті 919 жылы Генрих Фавлердің таққа отыруымен неміс патшалығына көтерілді және бүкіл елдегі істерге назар аударуға мәжбүр болды. 961 жылы Германия королі Оттон I Италия патшалығына екінші рет жорық жасағанда, Германды саксон жерлерінің әкімшісі (procurator regis) етіп тағайындады. 936 жылы король Оттон I таққа шыққанда, ол Германды маркграф (princeps militiae) етіп тағайындады, оған Эльба өзенінің солтүстігіндегі саксон маркасын басқаруға рұқсат берді. Оның Биллунг маркасы батыстағы Лаймс Саксониядан басталып, Балтық теңізінің жағалауымен шығыстағы Пине өзеніне дейін созылды, бұл кейінірек Мекленбург аймағымен сәйкес келді. Осылайша Отто Германның ағасы граф Вихманнның, королева Матильданың күйеуінің талаптарын қанағаттандырмады. Вихманн өз кезегінде 938 жылы король Оттоның жартылай бауыры Тахмар және Франкония герцогы Эберхардтың сәтсіз бүлігіне қосылды. Оңтүстіктегі Марка Герониске билік еткен замандас маркграф Геродан гөрі көбірек тәуелсіздікке ие болған Герман, жергілікті оботрит тайпаларының поляк славяндарынан салық жинады. 944 жылы ағасы қайтыс болғаннан кейін, ол Люнебург қаласының маңындағы саксон Барденгау графы болды, онда ол сол қаладағы Әулие Михаил монастырына негіз салды. Ол өзінің жүрекжары Вихманн Кіші және Эгберт Біркөздің мұрагерлік талаптарын да елемеді. 953 жылы екеуі де король Оттонның кіші інісі Швабия герцогы Людольф бастаған бүкіл елдегі көтеріліске қатысты, ол венгр әскерлерінің кең ауқымды шабуылынан ғана тоқтатылды. Осы қиын жағдайда король, сонымен қатар Саксония герцогы, Германға саксон жерлеріндегі өкілеттіктерін көбірек сеніп тапсыра бастады, ол болмағанда. Алайда Герман есімді патшалық құжаттарда ешқашан кездеспейді. Оның орнына ол әскери жетекші, граф және маркграф ретінде аталды. Оның мәртебесі 2 ақпан 962 жылы король Оттоның Римде Папа Иоанн XII-ден қасиетті рим императоры болып жарияланғаннан кейін нығайды. 972 жылы Германды Магдебург архиепископы Адалберт патшадай қарсы алды, бұл тіпті императордың наразылығын тудырды. Ол 1059 жылы алғаш рет айтылған Лүнебург даласындағы Германнсбург елді мекенін құрушы болған болуы мүмкін. Герман Кведлинбургте қайтыс болды. Оның ұлы Бернард әкесінің орнын мұраға алып, нығайтты және герцог ретінде мойындалуға қол жеткізді.
Hermann was probably the son of Billung. He was the younger brother of the Saxon count Wichmann the Elder. Hermann is generally counted as the first Billung duke (Herzog) of Saxony, but his exact position is unclear. The ducal Ottonian dynasty had risen to German royalty with the accession of Henry the Fowler in 919 and had to concentrate on countrywide affairs. At least in 961, when King Otto I of Germany marched against the Kingdom of Italy for the second time, he made Hermann the administrator (procurator regis) in his Saxon lands. When in 936 King Otto I had ascended the throne, he appointed Hermann a margrave (princeps militiae), granting him the Saxon march north of the Elbe river. His Billung March stretched from the Limes Saxoniae in the west along the Baltic coast to the Peene River in the east, roughly corresponding with the later Mecklenburg region. Otto thereby disregarded the claims of Hermann's elder brother Count Wichmann, a brother in law of Queen Dowager Matilda. Wichmann in turn joined the unsuccessful rebellion of King Otto's half brother Thankmar and Duke Eberhard of Franconia in 938. Having more autonomy than the contemporary margrave Gero ruling over the adjacent Marca Geronis in the south, Hermann exacted tribute from the local Polabian Slavs of the Obotrite tribal federation. Upon his brother's death in 944, he also became count in the Saxon Bardengau around the town of Lüneburg, where he founded the monastery of St Michael in that city. He again disregarded the inheritance claims raised by his nephews Wichmann the Younger and Egbert the One Eyed. In 953 both joined the countrywide rebellion started by King Otto's younger brother Duke Liudolf of Swabia, which only collapsed due to the massive invasion of Hungarian forces. During this grave crisis, the king, who was also Duke of Saxony, began entrusting more and more of his authority in the Saxon lands to Hermann during his absences. However, Hermann was never named dux in royal documents. Instead, he is named as a military leader, count, and margrave. His position was solidified, when on 2 February 962 King Otto was crowned Holy Roman Emperor in Rome by Pope John XII. Hermann was received like a king by Archbishop Adalbert of Magdeburg in 972, which even annoyed the emperor. He may have been the founder of the Hermannsburg locality in the Lüneburg Heath, first mentioned in 1059. Hermann died in Quedlinburg. His son Bernard inherited and strengthened his father's position and managed to be recognized as duke.