Кіріспе
Саңырау адамдар тәрбиелеген адам туралы фильм. Саңырау ересектің баласы, көбінесе CODA аббревиатурасымен белгілі, бір немесе бірнеше саңырау ата-анасы немесе заңды қамқоршылары тәрбиелеген адам. Саңырау ересектерден туған балалардың 90 пайызы қалыпты естиді, осының нәтижесінде әлемде CODA-ның маңызды және кең таралған қауымдастығы қалыптасқан. Баланың есту қабілетінің жоқтығы, нашар естуі немесе қалыпты естуі оның анықтамасына ешқандай әсер етпейді. KODA (саңырау ересектің баласы) аббревиатурасы кейде 18 жасқа дейінгі CODA-ны көрсету үшін қолданылады. Бұл терминді Милли Браттер ойлап тапқан, ол сондай-ақ CODA ұйымын құрған. Бұл ұйым саңырау ересектердің балалары үшін ауызша және қол тілінде ресурстық және қоғамдық орталық ретінде қызмет етеді, олар есту және саңырау мәдениеттерімен байланысты. CODA-лар көбінесе саңырау ата-аналары мен есту қабілеті бар адамдар арасында байланысшы ретінде қызмет етеді.
the film
A child of deaf adult, often known by the acronym CODA, is a person who was raised by one or more deaf parents or legal guardians. Ninety percent of children born to deaf adults can hear normally, resulting in a significant and widespread community of CODAs around the world, although whether the child is hearing, deaf, or hard of hearing has no effect on the definition. The acronym KODA (kid of deaf adult) is sometimes used to refer to CODAs under the age of 18. The term was coined by Millie Brother who also founded the organization CODA, which serves as a resource and a center of community for children of deaf adults as an oral and a sign language, and bicultural, identifying with both deaf and hearing cultures. CODAs often navigate the border between the deaf and hearing worlds, serving as liaisons between their deaf parents and the hearing world in which they reside.
CODA сәйкестігі
Көптеген CODA-лар "есту әлеміне" немесе "саңырау әлеміне" жатпайды. Керісінше, олар өздерін жай ғана CODA ретінде таниды: екі "дүние" арасындағы байланыс көпірі, себебі олар көбінесе екі жағдайда да аралықта қалады. CODA-лар өздерімен және есту қабілеті бар достарымен кейбір ортақ белгілерді байқай алады, бірақ саңырау қауымдастығы мен мәдениетінде өскендіктері оларды ерекшелендіретінін де сезінеді. Кохлеарлық имплантациясы бар CODA-лар осы екі әлем арасында одан да көп араласады. Олар отбасымен қолмен, ал есту қабілеті бар адамдармен ауызша сөйлеседі.
Құлақтандыруды қабылдау жөніндегі CODA-ға қойылатын ықтимал қиындықтар
Естімейтін ата-аналардың балаларының кездесетін қиындықтар иммигранттардың екінші буынының балаларының қиындықтарымен паралель. Сияқты көптеген бірінші буын иммигрант ата-аналары көпшілік (сөйленетін) тілде қарым-қатынас жасауда қиындық көреді және екі тілді балаларының еркін тіл білуіне сенеді, сол сияқты естімейтін ата-аналар да тиімді түрде екі тілді болып табылатын есту қабілеті бар балаларына сүйенуі мүмкін. Бұл динамика CODA-лардың (естімейтін ата-анасы бар балалар) ата-аналары үшін аудармашы болуына әкелуі мүмкін, бұл CODA баласына жасына когнитивті немесе эмоционалды түрде сәйкес келмейтін хабарламаларды аударғанда айқын проблема тудыруы мүмкін. Мысалы, мектеп жасындағы баланы естімейтін ата-анасына қатысты ауыр медициналық диагнозды түсіндіруге сұрауы мүмкін. Сонымен қатар, CODA-лар көбінесе отбасына қатысты жағымсыз пікірлерге ұшырайды. Оқшаулану баланың қалыпты әлеуметтік дағдыларын жоғалтуына себеп болуы мүмкін. Көптеген адамдар отбасының барлық мүшесі естімейтін деп ойлауы мүмкін, өйткені олардың барлығы қолмен сөйлесе алады. Сырттан қараушылар баланың еститінін білмей, сол отбасының алдында естімейтін адамдар қауымы туралы жағымсыз пікірлер айтуы мүмкін. Естімейтін ата-аналар естімейтін адам көзін бұрып немесе жаба алатынын, бірақ естімейтін адамның жағымсыз сөздерді оңай елемеуі мүмкін емес екенін толыққанды түсінбейді. CODA-лар көбінесе жағымсыз пікірлерді өзінде сақтап, бұрыннан бар қиын жағдайға қосымша салмақ қосады. Есту қабілетінің өзгешелігі де практикалық мәселелер тудыруы мүмкін. Естімейтін және есту қабілеті бар адамдардың көру назары әртүрлі болады, естімейтін адамдар шеткі көрістегі қозғалыстарға оңай алаңдайды. Естімейтін ата-аналар балаларының назарын аудару үшін инстинктивті түрде осындай қозғалыстарды пайдаланады, бұл естімейтін нәрестелермен бірлескен назар аударуда қиындықтарға әкелуі мүмкін. Ата-ананың баланың белгілеріне сезімталдығы бұл әсерді реттейді, өте сезімтал ата-аналар баланың өзгешеліктеріне бейімделе алады.