Кіріспе

Пол Себильо (6 ақпан 1843 жылы Матиньон, Коте д’Армор, Франция – 23 сәуір 1918 жылы Париж) – француз фольклоршысы, суретші және жазушы. Оның көптеген еңбектері туған жері – Бретань аймағына арналған.

Ерте өмір және өнер

Себильо ескі бретондық әулеттен шыққан, дәрігерлер ұрпағы. Оның әкесі Пьер Себильо 1832 жылы Сен-Каст-ле-Гильдодағы холера эпидемиясы кезінде көрсеткен адалдығы үшін мақталып, 1848 жылы Матиньон қаласының мэрі болды. Динан қалалық колледжінде оқығаннан кейін Себильо Реннеге көшіп, заңгерлік білімін алды, оны 1863 жылы Парижде аяқтады. Сурет салуға үлкен қызығушылық танытқан ол Августин Фейен Перриннің сабақтарына да қатысты. 1870 жылы ол Салон көрмесінде «Rochers à Marée Basse» («Төмен судағы тастар») атты картинасын ұсынды, ол кейін 1872 жылы Лондонда да көрсетілді. Себильо 1883 жылға дейін сурет салумен айналысты, осы кезеңде оның он төрт туындысы Париж салонында, ал екеуі 1873 жылы Венадағы әлемдік көрмеде қойылды. Оның шабыты көбінесе бретондық пейзаждардан туды. Ол сонымен қатар «Le Bien Public», «La Réforme», «L'Art français» және «L'Art libre» журналдарында өнер сыншысы ретінде қызмет етті.

Жазбалар

Сабильо өнер саласындағы жұмысымен қатар, 1875 жылы «La République, c’est la tranquillité» атты әдеби туындысын жариялап, жазушылық жолын бастады. Ол шығарма бір жылдың ішінде екі рет қайта басылды. Осы кезде ол кітапты бретон тіліне аударған фольклоршы Франсуа Мари Лузельмен танысты. Содан кейін ол үнемі жаңа еңбектерін жариялап отырды. 1877 жылы ол бретондықтар мен нормандықтардың «La Pomme» атты бірлестігін құрды және келесі жылы оның президенті болды. 1889 жылы сол атпен ай сайын жарық көретін журнал құрылды. 1881 жылы Шарль Леклеркпен бірлесіп «Collection des Littératures populaires de toutes les nations» (Барлық халықтардың халықтық әдебиеттері жинағы) басылымын бастады, оған ол «La littérature orale de la Haute Bretagne» (Жоғарғы Бретаньның ауыз әдебиеті) еңбегін қосты. 1882 жылы «Société des Traditions populaires» қоғамы құрылды, ол «Dîners de ma Mère l'Oye» кештерін ұйымдастырды – бұл фольклоршылардың кездесулері болатын және сол атпен журналдың жарық көруіне себепкер болды. 1886 жылдан бастап ол қоғамның бас хатшысы болып тағайындалды және журналды басқаруды өз міндетіне алды. 1889 жылы ол Париждегі Халықтық дәстүрлердің бірінші конгресіне қатысты және оның қарындасының күйеуі Ив Гюйот Еңбек министрі болып тағайындалғанда, Еңбек министрлігінің жеке хатшысы болып тағайындалды. Ол 1892 жылға дейін осы қызметте болды, бұл оның кейіннен «Les Travaux publics et les mines dans les traditions et superstitions de tous les pays» (Барлық елдердің дәстүрлері мен сенімдеріндегі Жалпы жұмыстар мен кендер) атты кітабының негізгі материалына айналатын ақпаратты жинауға қолайлы жағдай болды. Келесі жылы ол өзінің жарияланған еңбектерінің (кітаптар мен мақалалар) тізімін «Autobibliographie» деген атпен жасады. 1905 жылы ол Société d'anthropologie қоғамының президенті болып тағайындалды.