Франк Эдвард Браун: Жерорта теңіз археологі және қазба жұмыстарының шебері

Кіріспе

Американдық археолог (1908–1988)

Франк Эдвард Браун (LaGrange, Иллинойс, АҚШ, 24 мамыр 1908 ж.т.; д. Марко аралы, Флорида, 28 ақпан 1988 ж.) – Жерорта теңізі археологиясының көрнекті маманы.

Білім

Нортфилдтегі Карлтон колледжінде білім алған (Миннесота штаты, B.A. 1929), Браун Йель университетінде Плавтқа арналған диссертациясымен докторлық дәрежесін алды (Ph.D. 1938). Ол Америка Құрама Штаттары Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанға дейін онда классика бойынша доцент болып жұмыс істеді, соғыс кезінде Сирия мен Ливандағы Соғыс ақпарат бюросында қызмет етті. 1945 жылы Сирия Республикасының Ежелгі ескерткіштердің бас директоры болды. Браун алғаш рет 1931 жылы Йель университетінің аспиранты ретінде Римге және Америка академиясына келді. Римдегі Америка академиясының алғашқы стипендиянттарының бірі Браун 1932 жылы Франц Кумонт пен Майкл Ростовцев басшылығымен Йель университеті мен Францияның «Académie des Inscriptions» бірлескен миссиясымен Дура-Европоста қазба жұмыстарын жүргізу үшін Сирияға барды және 1935 жылы Дурадағы қазба жұмыстарының жетекшісі болды.

Далалық жұмыс және мансап

1947 жылы Сириядан Римдегі Америка академиясына оралуы академияның Италиядағы археологиялық далалық жұмыстарға қатысуының бастауын берді. Браун Козаны латын колонияларының археологиясы және ерте республикалық Римді зерттеу үшін пайдалы үлгі ретінде қарастырды. Браун 1947–1952 жылдары Академияда классикалық мектептің меңгерушісі және қазбалар директоры қызметін атқарды, содан кейін Йель университетіне классика профессоры ретінде оралды. Мұнда оқытушылық міндеттерін атқарумен қатар, «Dura Europus» басылымын жариялау және Америкалық Шығыс зерттеу мектептерінің (ASOR) жұмысына белсенді қатысты. Ол 1955–1962 жылдары ASOR хатшысы, 1953–1956 жылдары Джонатан Эдвардс колледжінің магистрі болды. Сонымен қатар, Йельдегі әріптестері – профессорлар Лоренс Ричардсон және Эмелин Ричардсонмен бірлесіп, Коза қазбаларының екінші томын жарыққа шығарды. Козада Браунның басшылығымен американдық классикалық археологтар мен тарихшылардың бір буыны білім алды. Олардың ішінде Лоренс Ричардсон, Эмелин Хилл Ричардсон, Рассел Т. Скотт және Стивен Л. Дайсон есімдері бар. Браунның қайтысынан кейін Коза форумы мен қалалық ғимараттарына арналған үшінші том жарық көрді. Осы кезеңде Браун Америка археология институтында сенімді және Нортон лекторы болып қызмет етті. Дегенмен, 1963 жылы Браун Йельді қалдырып, Римдегі Америка академиясына қайта оралды. Ол профессор және қазбалар директоры лауазымдарын қайта иеленді, ал 1965 жылдан бастап академия директорының міндеттері де оның құзырына қосылды. Бірақ осы жылдары ол Рим мен Анседонияда бұрынғыдан да белсенді болды. 1963 жылы ол Санта-Мария-ин-Аракоэли шіркеуінде сынама қазбалар жүргізді. 1964 жылы Рим археологиялық басқармасының шақыруымен Рим форумындағы Регияға оралды, ол академияда оқыған жылдары архитектуралық зерттеу жүргізген еді. Регия қазбалары ғасыр басында Джакомо Бонидің жұмысынан бері Форумның ертедегі ұйымдасуы мен дамуы туралы маңызды мәліметтер берді. 1965 жылы ол Козадағы жұмысты жаңартты, далалық зерттеулерді бақылады, Коза сериясының қосымша басылымдарын дайындады, сондай-ақ сайт мұражайының жобасын жасауға, құрылысын жүргізуге және жабдықтауға қатысты. 1981 жылдан бастап бұл мұражай Козаның Ұлттық мұражайы болып танылды. Римнен ол Италия мен Югославиядағы басқа американдық археологтардың жұмысына, Солтүстік Африкадағы рим мозаикаларының каталогын жасауға және Карфагендегі пуникалық және римдік ескерткіштерді сақтау жөніндегі халықаралық жобаға көмектесті. Академия директоры болып қызмет еткен кезеңде ол 1966–1967 жылдары Римдегі Археология, тарих және өнер тарихы институттарының халықаралық одағының президенті болды және Римде болған жылдары Халықаралық классикалық археология қауымдастығының ісіне белсенді қатысты.

His return to the American Academy in Rome from Syria in 1947 marked the beginning of the Academy's involvement in archaeological fieldwork in Italy with the excavations of the Latin colony of Cosa (Ansedonia) in southwestern Tuscany. Brown saw Cosa as a site that was useful a template for the archaeology of Latin colonies and mid Republican Rome itself. Brown remained at the Academy as Professor in Charge of the Classical School and Director of Excavations from 1947–1952 and then returned to Yale as Professor of Classics where in addition to his teaching responsibilities he continued to be active in the publication of Dura Europus and in the life of the American Schools of Oriental Research (ASOR), the offices of which were then in New Haven. He was Secretary of ASOR, 1955–1962; Master of Jonathan Edwards College, 1953–1956; and in collaboration with his Yale colleagues, Professors Lawrence Richardson, Jr. and Emeline Richardson, produced the second volume of the Cosa excavation reports, The Temples of the Arx (MAAR 1960). A generation of American Classical archaeologists and historians received their training under Brown at Cosa; notable among them are Lawrence Richardson, Jr., Emeline Hill Richardson, Russell T. Scott, and Stephen L. Dyson. The third volume on Cosa's forum and municipal buildings appeared after Brown's death. In the same period Brown served the Archaeological Institute of America as Trustee and Norton Lecturer. In 1963, however, Brown left Yale to return permanently to the American Academy in Rome, resuming the positions of Professor in Charge and Director of Excavations to which were added the responsibilities of the directorship of the Academy in 1965 1969. Nevertheless, these years saw him characteristically active both in Rome and in Ansedonia. In 1963 he made soundings in the church of Santa Maria in Aracoeli. At the invitation of the Archaeological Superintendency of Rome, he returned in 1964 to the Regia in the Roman Forum, a building of which he had made an architectural study during his years as a Fellow. The excavation of the Regia was to yield the most substantial evidence for early organization and development of the Forum since the work of Giacomo Boni at the turn of the century. In 1965 he resumed work at Cosa supervising fieldwork and the preparation of additional publications of the Cosa series, and the design, construction, and outfitting of the site museum, since 1981 the National Museum of Cosa. From Rome he was also able to further the work of other American archaeologists in Italy and Yugoslavia, as well as the corpus of Roman mosaics in North Africa and the international project to safeguard the Punic and Roman antiquities of Carthage. While Director of the Academy, he was also President of the International Union of the Institutes of Archaeology, History, and the History of Art in Rome in 1966 1967, and he was active in the affairs of the International Association for Classical Archaeology throughout his years in Rome.

Шәкіртақы

1969 жылы Академия директоры қызметінен кеткеннен кейін Браун 1976 жылы зейнетке шыққанға дейін Классикалық мектептің басқарушы профессоры болып қалды. Ол осы мекемеге көп жылдық еңбегі үшін Академияның Еңбегі үшін медалін алды. Одан кейін ол 1979 жылы Томас Спенсер Жером лекцияторы ретінде Академияға қызметін жалғастырды, нәтижесінде "Коза: Рим қалашығының қалыптасуы" (Мичиган университеті баспасы, 1980) кітабы жарық көрді, сондай-ақ 1980 жылы Ұлттық гуманитарлық қор демеушілігімен Римнің алғашқы колонияларына арналған жазғы семинардың жетекшісі болды. 1982 жылы ол Вашингтондағы Ұлттық галереяның Бейнелеу өнерін зерттеу орталығының аға ғылыми қызметкері болды, онда Витрувийдің еңбектерін зерттеуді жалғастырды және Немруд Дағдағы Коммагендік Антиох I-нің иеротезионы архитектурасын зерттеуге қайта оралды – бұл жобаны ол 1950 жылдары ASOR үшін дамытуға көмектескен еді. Римдегі соңғы жылдары Коза форумындағы және Рим форумындағы Региядағы қазба жұмыстары бойынша қорытынды есептерді дайындауға жұмсалды. 1983 жылдың 21 сәуірінде Италия археологиясына қосқан үлесі үшін Рим қаласы оны "Cultore di Roma" атағымен құрметтеді.

Құрметтер

Италияда ол Accademia Nazionale dei Lincei және Неаполь қаласындағы Società Nazionale di Scienze, Lettere e Arti, сондай-ақ Флоренциядағы Istituto di Studi Etruschi ed Italici шетелдік мүшесі, әрі Pontificia Accademia Romana di Archeologia және Неміс археологиялық институтының мүшесі болды. Америкада ол ASOR, Америка археология институты және Америка филологиялық қауымдастығының мүшесі еді. 1987 жылдың наурыз айында Франк Браун Рим мен Америка академиясынан 50 жылдық өмірін бірге өткізген әйелі, бұрынғы Жакелин Годдардпен Флоридаға аттанды. 1986 жылы ол Истли ауданының құрметті азаматы атағымен марапатталды.

Жарияланымдар

Плаут, Тит Макий. Т. Макки Плаути «Псевдолус», Эдгар Х. Стюртеванттың редакциясымен, кіріспесі және түсіндірмелерімен, Франк Э. Браун, Фредерик В. Шефер және Джон П. Шоуэрменнің ынтымақтастығымен. Нью-Хейвен, Йель университетінің баспасы; Лондон, Х. Милфорд, Оксфорд университетінің баспасы, 1932. Йель университеті мен Францияның Жазулар және әріптер академиясы жүргізген Дура-Европос қазбалары. Соңғы есеп, Нью-Хейвен, Йель университетінің баспасы, 1943. Браун, Ф. Э., Ричардсон Е. Х. және Ричардсон, Л. кіші. "Cosa I, Тарих және топография". MAAR 20, 1951, 5 113. Cosa II: Аркс ғибадатханалары Фрэнк Эдвард Браун, Эмелин Хилл Ричардсон және Л. Ричардсон. Рим: Римдегі Америка академиясы, 1960. Римдегі Америка академиясының естеліктері, т. 26. Рим архитектурасы. Нью-Йорк: Г. Бразиллер, 1961. Cosa: Рим қалашығының қалыптасуы. Энн-Арбор: Мичиган университетінің баспасы, 1980. Cosa III: форум ғимараттары: колония, муниципалитет және ауыл. Фрэнк Эдвард Браун, Эмелин Хилл Ричардсон, Л. Ричардсон. University Park, Pa. : Америка академиясының Римдегі баспасы үшін Пенсильвания мемлекеттік университетінің баспасы, 1993. Римдегі Америка академиясының естеліктері, т. 37. Eius virtutis studiosi: Франк Эдвард Браунның естелігіне арналған классикалық және постклассикалық зерттеулер (1908-1988), Рассел Т. Скотт және Энн Рейнольдс Скотт редакциялаған. Вашингтон: Ұлттық өнер галереясы, 1993.

Некрология

"Фрэнк Э. Браун қайтыс болды; археолог 79 жасқа толып қайтыс болды" The New York Times D 20 1988 жылдың 3 наурызы.