Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1959 жылы «Фианна Фейл» партиясы басшылығын сайлау 1959 жылдың маусым айында басталды, ол кезде Эмон де Валера партия басшысы және Таоишиг лауазымынан кетіп, Ирландия Президенті қызметіне кірісті. Бұл партияның алғашқы басшы сайлауы болды, себебі Де Валера 1926 жылы партия құрылғаннан бері басшылық етіп келді және үш рет Таоишиг қызметін атқарды. Оның ізбасары 1959 жылдың 22 маусымында «Фианна Фейл» парламенттік партиясының мүшелерімен сайланды. Бір кезеңді дауыс беру нәтижесінде Сеан Лемас сайлауда жеңіске жетті. Ол келесі күні Dáil Éireann-да Таоишиг болып сайланды.
The 1959 Fianna Fáil leadership election began in June 1959, when Éamon de Valera resigned as party leader and Taoiseach to take up the post of President of Ireland. It was the first leadership election for the party as De Valera had been leader since the foundation of the party in 1926, and had served as Taoiseach on three occasions. His successor was elected by the members of the Fianna Fáil parliamentary party on 22 June 1959. After one ballot the election was won by Seán Lemass. He was elected Taoiseach in Dáil Éireann on the following day.
Науқан
Сеан Лемас «Фианна Фейл» партиясының негізін қалаушы мүшесі болды және 1932 жылдан бастап «Фианна Фейл» партиясының барлық кабинеттерінде министр болып қызмет етті. 1945 жылы Танайст қызметіне тағайындалғаннан бері ол Эмон де Валеряның «мұрагері» саналды. Жалпы халық арасында және партия ішінде Лемас де Валеря «басшы» зейнетке шыққанда оның орнын басатыны қабылданған еді. 1959 жылы де Валеря Ирландия Президенті болып сайланғанда осы мүмкіндік туды. Партия басшысы лауазымына бірнеше үміткер болды. 1930 және 1940 жылдары Сеан МакЭнти Лемасстың ең жақын бәсекелесі саналды. Алайда, 1950 жылдары Қаржы министрі лауазымындағы нашар жұмысы оның беделін түсірді. Фрэнк Эйкен де өте қабілетті Сыртқы істер министрі және потенциалды кандидат саналды. Дублиндегі британ елшілігі Лондонды осы өзгерістер туралы хабардар етіп отырды. Олар Эйкен мен Лемас екі негізгі үміткер болады деп болжады, бірақ Джеймс Райан компромистік кандидат ретінде сайланады деп күтті. Алайда, олар Лемас пен Эйкен арасында бар деп ойлаған келіспеушіліктер шындыққа жанаспады. 22 маусымда «Фианна Фейл» парламенттік партиясы жиналғанда, Сеан МакЭнти Лемассты лидер ретінде ұсынды, ал Фрэнк Эйкен бұл ұсынысты қолдады. Басқа үміткерлер болмағандықтан, Сеан Лемас «Фианна Фейл» партиясының екінші басшысы болып қарсылықсыз сайланды.
Seán Lemass had been a founding member of Fianna Fáil, and had been a minister in every Fianna Fáil cabinet since 1932. He had been Éamon de Valera's "heir apparent" since his appointment as Tánaiste in 1945. It was widely assumed amongst the general public, and was an accepted fact within the party, that Lemass would succeed de Valera whenever "the Chief" decided to retire. In 1959 that opportunity arose when de Valera was elected President of Ireland. There were several other contenders for the post of party leader. In the 1930s and 1940s Seán MacEntee was considered Lemass's closest rival for the top job. However, his poor performance as Minister for Finance in the 1950s discredited his reputation. Frank Aiken was also considered a very able Foreign Minister and a potential candidate. The British embassy in Dublin kept London informed of the changes. They speculated that Aiken and Lemass would be the two main contenders, however, James Ryan would be elected as a compromise candidate. However, the divisions that they believed existed between Lemass and Aiken were not true. When the Fianna Fáil parliamentary party met on 22 June Seán MacEntee proposed Lemass as leader, with Frank Aiken seconding the motion. With no other candidates standing, Seán Lemass was thus elected unopposed as the second leader of Fianna Fáil.