Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джулио Рикорди (19 желтоқсан 1840 – 6 маусым 1912) – итальяндық редактор және музыкант. Ол 1863 жылы әкесі Тито басқарып тұрған, компанияның негізін қалаушы Джованни Рикордидің ұлы Тито басқарып тұрған Casa Ricordi музыка баспасының отбасылық фирмасына қосылды. 1888 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Джулио компанияның директоры болды және өмірінің соңына дейін осы қызметте болды.
Giulio Ricordi (19 December 1840 – 6 June 1912) was an Italian editor and musician who joined the family firm, the Casa Ricordi music publishing house, in 1863, then run by his father, Tito, the son of the company's founder Giovanni Ricordi. Upon his father's death in 1888, Giulio became the head of the company until his death.
Өмірбаян
Жюль Бургмейн деген атпен Рикорди Каса Рикордидің беделін арттыруға зор үлес қосты, себебі ол бірнеше журналдар (La gazzetta musicale, Musica e musicisti және Ars et labor) мен басқа да бұрынғыда танымал басылымдарды (La biblioteca del pianista, l'Opera Omnia di Frédéric Chopin, L'arte musicale in Italia, Le Sonate di Domenico Scarlatti) жариялады. Рикорди сонымен қатар Джузеппе Вердидің кейінгі операларының баспагері болды, ол Вердимен жас кезінде байланыс орнатқан еді. 1853 жылы Рикорди Комо көлінің жағасындағы Гриантеде Вилла Маргарита Рикорди (координаттары 45.994321N 9.238636E) сарайын салдырды. Вердидің осы сарайға жасаған сапарлары, қартайған композиторды зейнетке кетіп қалғаннан шығарып, оның соңғы екі туындысын – 1887 жылғы «Отелло» мен 1893 жылғы «Фальстафф» операларын жазуға ықпал еткен табысты стратегиямен байланысты болуы мүмкін. Бірақ ол талантты жас композиторларды да қолдады. Олардың ішінде Амилкаре Понкиелли, Альфредо Каталани, Карлос Гомес, Умберто Джордано және, ең бастысы, Джакомо Пуччини болды. Әсіресе Пуччини үшін ол әкешеңай болды, одан қорқып (және көбінесе Пуччинидің кешігіп жұмыс істеу әдеттеріне қатысты сын айтуға тура келді), бірақ оған терең сенім артатын.
Under the pen name Jules Burgmein, Ricordi contributed a very great deal to the prestige of the Casa Ricordi as it also produced several magazines (La gazzetta musicale, Musica e musicisti and Ars et labor), and various other once famous publications (La biblioteca del pianista, l'Opera Omnia di Frédéric Chopin, L'arte musicale in Italia, Le Sonate di Domenico Scarlatti). Ricordi was also publisher of the later operas by Giuseppe Verdi, having established a relationship with that composer as a young man. In 1853, Ricordi built a mansion, Villa Margherita Ricordi (Coordinates 45.994321N 9.238636E), in Griante on the shore of Lake Como. Visits by Verdi to this mansion may have been related to the successful strategy of luring the aging composer out of his retirement with the composition of his two final works, Otello in 1887 and Falstaff in 1893. But he also promoted younger composers of merit. These included Amilcare Ponchielli, Alfredo Catalani, Carlos Gomes, Umberto Giordano, and, above all, Giacomo Puccini. To Puccini in particular, he became something of a father figure, feared (and often needing to be censorious over Puccini's dilatory work habits) but deeply trusted.
БАҚ-тағы бейнелеулер
After Aida – Джулиан Митчеллдің музыкасы бар 1985 жылғы пьесасы. Ол Рикордидің зейнеткерлікке шыққан Вердині жас либреттошы Арриго Боитомен бірлесіп, «Отелло» жобасы бойынша жұмыс істеуге көндіруге жасаған күресін көрсетеді. 2001 жылдың қараша айында Мюррей Дамның «Джулио шоколад дайын» радиоспектаклі Жаңа Зеландия радиосы арқылы қойылып, таратылды. Пьеса Верди мен Боитоның хат алмасуына негізделген, Верди мен Боитоның «Отелло» операсының туындауы мен сахнаға қойылуын, соның ішінде Джулио Рикордидің атқаратын рөлін зерттейді. Пьеса мен радиохабарында операдан хат алмасуда келген бөлімдер (мысалы, Ягоның «Кредосы») де қамтылған.
The play After Aida — a 1985 play with music by Julian Mitchell — depicts Ricordi's struggle to get the retired Verdi to collaborate with a young librettist, Arrigo Boito, on a project, which resulted in Otello. In November 2001, Tell Giulio the Chocolate is Ready, a radio play by Murray Dahm, was produced and broadcast by Radio New Zealand. The play is based on the letters of the Verdi Boito correspondence and explores the genesis and production of Verdi and Boito's opera Otello including the role played by Giulio Ricordi. The play and broadcast included those sections of the opera as they appeared in the correspondence (such as Iago's Credo).