1648 ж. Пембрук қамалы: Англия азамат соғысы кезінде Оливер Кромвель бастаған парламент әскерлері Уэльстегі Пембрук қамалын қоршады. Корольшілер көтерілісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші ағылшын азаматтық соғысы кезінде болған шайқас.
A Battle that took place during the Second English Civil War
Пемброк қоршауы 1648 жылы Екінші ағылшын азаматтық соғысы барысында болды. Оливер Кромвель басқарған парламенттік әскерлер Уэльстегі Пемброк қамалын қоршады. Бұл қамал Бірінші ағылшын азаматтық соғысы аяқталған соң, көтерілісшіл парламенттік әскерлерге пана болған еді.
The siege of Pembroke took place in 1648 during the Second English Civil War. In the engagement, Parliamentarian troops led by Oliver Cromwell sieged Pembroke Castle in Wales. The Castle had become a refuge for rebellious Parliamentarian soldiers after the end of the First English Civil War.
Өмірбаян
1648 жылдың сәуірінде Ұэльстегі ұзақ уақыттан бері жалақы алмаған парламентариялық әскерлер Пемброк қамалының парламентариялық губернаторы полковник Джон Пойер басшылығымен роялистік көтеріліс жасады. Оған генерал-майор Роуленд Лаугарн, оның аймақтық қолбасшысы, және полковник Райс Пауэлл қосылды. Сент-Фаганс шайқасында полковник Томас Хортонның шағын парламентариялық әскеріне жасаған алдын ала шабуылы сәтсіз аяқталғаннан кейін Лаугарн қалған әскерімен Пемброктағы полковник Пойерге қосылды.
In April 1648, Parliamentarian troops in Wales, who had not been paid for a long time, staged a Royalist rebellion under the command of the Colonel John Poyer, the Parliamentarian Governor of Pembroke Castle. He was joined by Major General Rowland Laugharne, his district commander, and Colonel Rice Powell. After the failure of his pre emptive strike against the small Parliamentarian army of Colonel Thomas Horton at the Battle of St. Fagans, Laugharne retreated with what was left of his army to join Colonel Poyer at Pembroke.
Кіріспе
Полковник Хортон өзінің 3000 жақсы тәртіпті әскерін, оның шамамен жартысы драгун болды, батысқа қарай Тенбиге жорық жасады және Тенби қамалын қоршауға алды, оны полковник Райс Пауэлл басқаратын 500-ге жуық роялистер ұстап тұрды. Оливер Кромвель үш жаяу және екі атты полктан тұратын тағы бір парламентариялық армиямен бірге, роялистер әскері Сент-Фаганс шайқасында жеңілген күні Глостерге жетті және көп ұзамай Оңтүстік Уэльс шекарасын өтті. Ол полковник Айзек Иверді кішкентай күштің басшылығында қалдырып, сэр Николас Кемейстің басқаруындағы Чепстоу қамалының роялистер гарнизонын қоршауға алды, ал өзі 15 мамырда Тенбиге келген Хортонға қосылу үшін жол тартты. Хортонды Пауэллмен айналысуға жеткілікті әскермен қалдырып, Кромвель армияның қалған бөлігін Пемброкты қоршауға жіберді. Кемейс 25 мамырда Чепстоу қамалы шабуылға түскенде қаза тапты, ал Пауэлл 31 мамырда Тенби қамалын Хортонға тапсырғанда тұтқынға алынды, бірақ Пемброк қамалы өте мықты ортағасырлық бекініс болды, оны оңай бағындыруға болмады. Ол үш жағынан теңізбен қоршалған тасты мүйісте орналасқан еді, ал құрлық жағынан терең ор және 20 футқа (6 метр) дейін қалың қабырғалармен қоршалған.
Colonel Horton marched his 3,000 well disciplined troops, about half of which were dragoons, west to Tenby and laid siege to Tenby Castle which was held by about 500 Royalists under the command of Colonel Rice Powell. Oliver Cromwell with another Parliamentarian army consisting of three regiments of foot and two of horse had reached Gloucester on the day that the Royalist army was routed at the Battle of St. Fagans and proceeded to cross the south Welsh border shortly afterwards. He left Colonel Isaac Ewer in command of a small force to besiege the Royalist garrison of Chepstow Castle which was under the command of Sir Nicholas Kemeys and pressed on to join Horton at Tenby arriving on 15 May. Leaving Horton with enough men to deal with Powell, Cromwell marched the rest of the army to lay siege to Pembroke. Kemeys was killed when Chepstow Castle was stormed on 25 May, and Powell was taken prisoner when he surrendered Tenby Castle to Horton on 31 May, but Pembroke Castle was a very strong medieval fortress which could not be taken as quickly. It stood on a rocky promontory surrounded on three sides by the sea, and on the landward side its defences consisted of a deep ditch and walls up to 20 feet (6 m) thick.
Қоршау
Кромвельге қоршау артиллериясын тасымалдайтын кемелерді дауылдар Бристоль каналы арқылы Глостерге кері қайтаруға мәжбүр етті, сондықтан Кромвель тікелей шабуылға көшті. Бұл әрекет сәтсіз аяқталды, себебі қабырғаға өрмелеуге қолданылған бағаналар тым қысқа болды. Қорғаушылар күтпеген шабуыл жасап, қоршау салғандардың отызын өлтіріп, қоршауды зақымдады. Қамауға алуға арналған қарулар маусымның ортасында келді, бірақ келесі айда олар қалың қабырғаларға елеулі зиян келтіре алмады. Ақырында, қоршау осымен аяқталды: Кромвельдің әскерлері қамалға су жеткізетін құбырды тауып, қорғаушылардың сумен қамтамасыз етілуін тоқтатты. Пойер мен Лагарн 11 шілдеде қарсылық көрсетуді тоқтатты. Кромвель қаланы бұғаулауға бұйрық берді, осылайша оны ешқашан әскери бекініс ретінде пайдалану мүмкін болмайтын еді. Лагарн, Пойер және Пауэлл Лондонға жеткізіліп, сотталып, өлім жазасына кесілді, бірақ 1649 жылдың 25 сәуірінде Пойер жеребе тарту арқылы таңдалған құрбан ретінде өлім жазасына кесілді.
Ships carrying siege artillery to Cromwell were forced back up the Bristol Channel to Gloucester by storms, so Cromwell tried a frontal assault. It failed because the ladders used to escalade the walls were too short. The defenders managed to surprise the besiegers in a sudden sortie, killing thirty of the besiegers and damaging the circumvallation. The siege guns arrived in mid June but over the next month they made little impact on the thick curtain walls. Eventually, the siege ended when Cromwell's forces discovered the conduit pipe which delivered water to the castle, and cut off the defenders' water supply. Poyer and Laugharne were forced to surrender on 11 July. Cromwell then ordered the castle slighted so that it could never again be used as a military fortress. Laugharne, Poyer and Powell were taken to London, tried and sentenced to death, but Poyer alone was executed on 25 April 1649, being the victim selected by lot.