Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
VII ғасырдағы римдік генерал және бүлікші
7th century Roman general and rebel
Паулус немесе Пауль – VII ғасырдағы римдік генерал, вестготтар патшалығының қызметінде болған. 673 жылы Паулус вестготтар патшасы Вамбамен (672–680) басктарға қарсы жорыққа қатысты. Бірақ, патшалықтың ең солтүстік және ең шығыс провинциясы – Септиманияда граф Хильдерик бастаған көтеріліс туралы хабар жеткен соң, Паулус көтерілісті басу үшін маңызды әскер күшімен жіберілді. Септиманияға келгенде, Паулус өзіне берілген міндетті орындамай, көтерілісшілердің басшысы болып, патшалыққа ие болды. Паулус әскерінің күші арқасында, және мүмкін, осы екі провинция патшалықтағы соңғы толыққанды римдік аймақтар болғандықтан, Септимания мен көршілес Тарраконенс провинциясы бойынша билігін нығайта алды. Өзін «шығыс патшасы» (rex orientalis) деп атаған Паулус Нарбоннадан билік жүргізіп, вестготтардың орталық билігінен бөлінуге тырысты. Паулустың көтерілісіне вестгот әскерлерімен қатар, Септиманиядағы жергілікті готтар, франктер, галло-римдіктер және испан-римдіктер, сондай-ақ жергілікті еврей халқы да қолдау көрсетті. Оның көтерілісі вестгот патшалығының болашағына қауіп төндірді, себебі ол бүкіл Испанияны басып алуды көздеген болуы мүмкін. Солтүстік-шығыста Вамбаға қарсы бірнеше ай билік еткеннен кейін, Паулус 673 жылдың 3 қыркүйегінде жеңіліп, тұтқындалды. Вамба оны жасаған ісі үшін заңдық жазадан – қауымнан қуылғандықтан және өлімнен сақтап, тек Толедода, вестготтар астанасында өткізілген жеңіс шеруінде оны қорлады және түрмеге қамады. 673 жылғы көтеріліске қатысқан ақсүйектерді 683 жылы Вамбаның ізбасары Эрвиг (680–687) кешірді, бірақ Паулус сол кезде қайтыс болған болуы мүмкін.
Paulus or Paul was a 7th century Roman general in service of the Visigothic Kingdom. In 673, Paulus accompanied the Visigothic king Wamba (672–680) on a campaign against the Basques, but when news reached them of a revolt led by the count Hilderic in Septimania, the northernmost and easternmost province of the kingdom, Paulus was dispatched with a considerable contingent of troops to put down the rebellion. Upon arrival in Septimania, Paulus not only completely disregarded his mission, but made himself the leader of the rebels and was anointed as king. Paulus managed to cement his authority over Septimania and the neighbouring province of Tarraconensis through the size of his army, and possibly through the two provinces being among the last properly Romanised regions of the kingdom. Titling himself as 'king of the east' (rex orientalis), Paulus ruled from Narbonne and sought to break away from Visigothic central control. Supported by not only his contingent of Visigothic troops, but also the local Gothic, Frankish, Gallo Roman and Hispano Roman populace in Septimania, as well as the local Jewish minority, Paulus' revolt threatened the future of the Visigothic Kingdom as he may have intended to eventually take over all of Hispania. After ruling in the northeast in opposition to Wamba for several months, Paulus was defeated and captured on 3 September 673. Wamba spared him the legal punishment for his actions, excommunication and death, instead only subjecting him to ritual humiliation in a triumph in Toledo, the Visigothic capital, and keeping him imprisoned. The nobles convicted of the 673 revolt were pardoned by Wamba's successor Erwig (680–687) in 683, but Paulus may already have died by that point.
Өмірбаян
Оның есімін ескере отырып, Паулустың готтардан емес, испан-римдік тектен шыққан болуы ықтимал. Паулус Батыс Рим империясы құлағаннан кейін екі ғасыр өткен соң, Батыс Еуропада римдік үлгінің тез төмендеген кезінде өмір сүрді. Паулус заманында готтар мен римдіктер Визиготтар патшалығында екі параллель халықты құрады, бірақ бұл кездегі деректерде римдіктер бұрынғы кезеңдерге қарағанда сирек айтылады. Барбариялық патшалықтардың әдеттегі әлеуметтік құрылымы бұрын толыққанды римдік әкімшілік және аристократия, сондай-ақ толыққанды барбариялық әскер болғанмен, римдіктер ретінде танылған адамдар сол кезде Визиготтар патшалығының әскерінде генерал бола алатын. 580 жылдары Лузитанияның дуксы (dux Lusitaniae) Клавдий, римдік екені анық айтылған, Визиготтар патшасы Рекард I-ге (586–601) Септиманиядағы көтерілісті басуға көмектесті. Визиготтар монархиясы формальды және дәстүрлі түрде сайлаулы болды, бірақ іс жүзінде көбінесе тұңғыш балаға мұрагерлік принципін ұстанды, бұрынғы патшалардың ұлдары көбінесе билікті мұра етті. Визиготтар патшаларының көпшілігі билікті мұра еткен немесе бүлік көтеріп таққа отырған. Римдіктерге әскери және азаматтық әкімшілікте маңызды лауазымдар берілсе де, олар Визиготтар тағына отыруға тыйым салынды: Визиготтар заңдары Визиготтардың патшасы готтардың асыл тегінен болуы керек деп белгіледі. Көптеген замандас монархиялардағыдай, Визиготтар патшасын құлатуға және оның орнына басқасын қоюға бағытталған ақсүйектердің көтерілістері жиі болды.
Given his name, it is probable that Paulus was of Hispano Roman, rather than Gothic, origin. Paulus lived two centuries after the collapse of the Western Roman Empire, in a time when Roman identity was rapidly declining in Western Europe. In Paulus' time, the Goths and Romans formed two parallel populations within the Visigothic Kingdom, although the Romans are at this point in time mentioned less frequently in the sources than in earlier periods. Though the common societal structure in the barbarian kingdoms had previously been a nearly completely Roman civil administration and aristocracy and a near completely barbarian military, individuals identified as Romans could at this time be generals in the armies of the Visigothic Kingdom. In the 580s, the dux Lusitaniae Claudius, explicitly identified as a Roman, aided the Visigothic king Reccared I (586–601) in putting down a rebellion in Septimania. The Visigothic monarchy was formally and traditionally elective, though in practice it most often abided by primogeniture, with the sons of previous kings usually inheriting power. Out of the majority of Visigothic kings, most either inherited power or took the throne through revolt. Though Romans were allowed significant posts in the military and in the civil administration, they were explicitly excluded from taking the Visigothic throne: Visigothic laws established that the king of the Visigoths had to be of Gothic noble origin. As in many other monarchies of its time, revolts by nobles aimed at deposing and replacing the Visigothic king were relatively common.
Өмірбаян
Паулус вестготтар патшалығының қолбасшысы болған. Ол вестготтар патшасы Уамбаға (672–680) қызмет етті. Уамба, қарт адам, 672 жылы вестготтардың патшасы болды, Рекесуинт (649–672) қайтыс болғаннан кейін патшалықтағы зор беделіне орай сайланды. Уамба патша болғанға дейін оның туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол Рекесуинт кезіндегі көрнекті сарай адамы және, мүмкін, вестготтар аристократиясының маңызды тобының мүшесі болған болуы керек. Уамбаның бұрынғы вестготтар әулетімен байланысы болмағандықтан, ол тақтадағы өкімін әскери жеңіспен нығайтуды қалап, 673 жылдың көктемінде басктарға қарсы жорыққа шықты. Басктар патшалықтың солтүстік жерлерін тонау үшін таулардан жиі түсіп отыратын. Дегенмен, басктар вестготтар жерлерін тонауды бастаған болуы мүмкін, сонда Уамбаның жорығы қорғаныс шарасы болған. Осы жорықта Уамба Септиманиядағы көтеріліс туралы хабар алды. Жағдай қиын болды, себебі бұл қарапайым шаруалар көтерілісі емес, Ним қаласының губернаторы Гильдерик бастаған бүлік еді, ол тіпті өзін патша деп жариялаған болуы мүмкін. Көтерілістің нақты себептері белгісіз, бірақ бұл вестготтардың орталық билігінен құтылуға тырысумен байланысты болуы мүмкін. Гильдерик, Уамба сияқты, вестготтардан еді, ал оның басты қолдаушылары Гунгильд, Магуэлонн епископы, жергілікті вестготтар гарнизондары мен әскерлері, сондай-ақ вестготтар патшаларының оларға таңған діни саясатынан наразы болған жергілікті еврей халқы болды. Гильдерик басктардан және, мүмкін, солтүстіктегі франктерден де қосымша көмек сұраған болуы мүмкін. Гильдерик Септиманияның барлық аумағын бақыламайтындықтан, ол бірден қауіпті емес еді. Сондықтан Уамба мен оның кеңесшілері басктарға қарсы жорықты тоқтатудың қажеті жоқ екеніне келісті, ал мәселені көтеріліспен күресу үшін кішігірім әскери топты жіберу арқылы шешуге болады деп шешті. Олар Гильдерикті жеңу үшін Паулюсты әскерге жетекші етіп тағайындады, осылай Паулюстың бар екені туралы ең алғашқы жазба қалды. Паулус өзінің әскери шеберлігі мен батылдығы үшін таңдалды және Септиманияның дуксы (dux Septimaniae) болып тағайындалды. Мыңдаған сарбаздарды бастап, Паулус басктардың жерінен Септиманияға аттанды. Жолда ол Тарраконенсис дуксы Раносиндомен, мүмкін Барселонада кездесті. Паулустың кейінгі көтерілісі Визиготтар патшалығындағы ең жақсы жазылған көтерілістердің бірі болып саналады, себебі Толедолық Юлиан (642–690) бұл оқиға туралы толыққанды замандас куәліктерін қалдырған.
Paulus was a general in service of the Visigothic Kingdom. He served the Visigothic king Wamba (672–680). Wamba, an elderly man, became king of the Visigoths in 672, being elected after the death of Recceswinth (649–672) on account of his great prestige in the kingdom. Little is known of Wamba before he became king, but he must have been a distinguished courtier under Recceswinth and possibly a member of some important faction in the Visigothic nobility. Since Wamba lacked connections to previous Visigothic royalty, he wished to solidify his position on the throne with a military success, and thus in the spring of 673 marched against the Basques, who often descended from their mountains to plunder the northern lands of the kingdom. Alternatively, it is possible that the Basques had already began plundering Visigothic lands, in which case Wamba's campaign was a defensive engagement. While away on this campaign, Wamba learnt of rebellion in Septimania, the remaining territories held by the Visigoths in Gaul. The situation was serious given that it was not just a simple peasant revolt, but an uprising led by Hilderic, the governor of Nîmes, who might have proclaimed himself king. The reasons for this uprising are not entirely clear, but it might have simply had to with wishing to break free from Visigothic central control. Hilderic, like Wamba, was a Visigoth, and his main supporters were Gunhild, Bishop of Maguelonne, local Visigothic garrisons and forces, as well as the local Jewish minority, eager to aid in fighting against the oppressive religious policies imposed upon them by the Visigothic kings. Hilderic may also have reached out to the Basques, and possibly the Frankish Kingdom to the north, for further support. Given that Hilderic did not control all of Septimania, and was thus not an immediate threat, Wamba and his advisors agreed that it was not necessary for them to halt their campaign against the Basques, but that the matter could be resolved by sending a smaller expeditionary force to deal with the uprising. They selected Paulus to lead the army to defeat Hilderic, the earliest surviving reference to Paulus' existence. Paulus was selected on account of his fighting expertise and bravery, and was appointed as dux Septimaniae. Leading a force of some thousands of men, Paulus left the Basque provinces for Septimania. On his way there, he met with the dux of Tarraconensis, Ranosindo, probably in Barcelona. The later rebellion of Paulus is among the best recorded revolts in the Visigothic Kingdom, owing to detailed contemporary accounts by Julian of Toledo (642–690).
Көтеріліс және патшалық
Септиманияға келгеннен кейін Паулус Уамбаның бұйрығына бағынбады, сонымен қатар көтерілісшілердің басшысы болды және, гот емес патшаларға қарсы заңдарға қарамастан, Уамбаға қарсы патша деп жарияланды. Паулус VI ғасырдың басында Петрустан бастап вестготтар билігіне қарсы көтерілген алғашқы римдік болды және патшалық тарихында Римге қарсы соңғы көтерілісші болды. Оның гот тегі болмағандықтан, көтеріліс Испаниядағы вестготтар билігінің болашағына қауіп төндірді. Паулюстың Уамбаға сатқындық жасауына не себеп болғаны белгісіз. Көтеріліске Паулустың сарай шенеуі Хилдигизио және Барселоналық Раносиндо қосылды. Нарбоннада Паулус әскер басшыларын және көрнекті жергілікті тұрғындарды шақырып, оларды Уамбаның "қатыгездігі" үшін патша сайлауға көндірді. Паулустың таққа отыруы вестготтардың таққа отыру рәсімдеріне сәйкес өтті. Оның Нарбоннада таққа отыруы маңызды болды, себебі бұл қала архиепископтың ордасы болды, сондықтан діни тұрғыдан вестготтардың астанасы Толедомен теңесті. Паулус Гиронадағы Нимскийдің Феликс әулиесіне арналған алтын антымен таққа отырды. Ол өзін патша деп жариялаған болса да, Хилдерик белгісіз себептермен Паулюсқа қосылып, оны билеушісі ретінде қабылдады. Паулустың кең қолдауының ең қарапайым түсіндірмесі, ол өзімен бірге әкелген әскер аймақтағы жалғыз маңызды әскери күш болғандығы. Паулустың көтерілісі туралы білген Уамба бір апта бойы Паулюсқа қарсы әрекет етпей, басктарды жеңумен айналысты, бұл Паулюсқа билігін нығайтуға мүмкіндік берді. Уамба әскерін үш топқа бөліп, Пиренейлер арқылы Лливия (сонда Серданияның астанасы), Ош және жағалау жолы арқылы шабуыл жасады. Паулус вестготтар әскерін жалғыз өзі жеңе алмайтынын білген соң, көмек сұрау үшін шетелдік державаларға елшілер жіберді. Басктар көмек көрсетуден бас тартты, себебі олар вестготтармен одан әрі қақтығыс тудыруға дайын емес еді, ал франктар ішкі дағдарыс салдарынан бас тартты. Паулус тіпті шығыстағы Византия империясына да көмек сұрады, бірақ арабтардың Константинопольға шабуылдауына байланысты көмек беру мүмкін болмады. Уамба жылдам Барселонаны қайта басып алып, Пиреней тауларының маңында орналасты және екі күн бойы демалды. Пиренейде Уамба Паулюстан өзін rex orientalis ("шығыс патшасы") деп жариялаған және Уамбаны rex australis ("оңтүстік патшасы") деп атаған хат алды, Уамбаны өз аймағына кіруге және оның тәжін алуға шақырды, тіпті вестготтар патшасын жеке жекпе-жекке шақырды. Паулустың Уамбаға жазған хатында көптеген жануарларды салыстырумен саркастикалық әуен бар және былай делінген:
Upon arriving in Septimania, Paulus not only disobeyed Wamba's orders, but managed to become the leader of the rebels, being proclaimed king in opposition to Wamba, despite the laws against non Gothic kings. Paulus was the first Roman to revolt against Visigothic rule since Petrus in the early 6th century, and the last recorded Roman rebel in the kingdom's history. Given his non Gothic origin, the revolt threatened the future of Visigothic rule in Hispania. It is unknown what motivated Paulus to betray Wamba. The uprising was strengthened through Paulus being joined by the palace official Hildigisio and by Ranosindo of Barcelona. At Narbonne, Paulus summoned the heads of his army and prominent locals and induced them to elect him as king, owing to Wamba's "tyranny". The coronation of Paulus was carried out completely in line with Visigothic coronation formalities. It was important that he was crowned at Narbonne, since this city was the seat of an Archbishop, and thus in religious terms of equal status as the Visigothic capital Toledo. Paulus was crowned with a golden votive crown that had been dedicated to the body of Saint Felix of Nîmes in Girona by the Visigothic king Reccared I, most likely being anointed by Archbishop Argebad. Though he might have proclaimed himself as king earlier, Hilderic for unknown reasons joined Paulus and accepted him as his ruler. Perhaps the most simple possible explanation for the wide support of Paulus was that the army he had brought with him was the only considerable military force in the region. Wamba, who learned of Paulus' rebellion while still campaigned against the Basques, did not act against Paulus for a week, busy defeating the Basques, which allowed Paulus to consolidate his power further. Wamba divided his army into three groups, attacking over the Pyrenees by way of Llívia (then the capital of Cerdanya), Auch, and the coastal road. Aware that he could not defeat the Visigothic army alone, Paulus sent emissaries to foreign powers for aid. The Basques denied aid, as they were unwilling to incite further conflict with the Visigoths, and the Franks declined on account of internal division. Paulus even reached out to the Byzantine Empire in the east, though no aid could be sent on account of an impending Arab attack on Constantinople. Wamba swiftly recaptured Barcelona and camped by the Pyrenees, resting there for two days. At the Pyrenees, Wamba received a defiant letter from Paulus, wherein he proclaimed himself as rex orientalis (the "eastern king") and referred to Wamba as rex australis (the "southern king"), challenged Wamba to enter his domain and take his crown, and even challenged the Visigothic king to single combat. Paulus' letter to Wamba has an unclear sarcastic tone, with numerous animal comparisons, and reads as follows:
Паулустың ұсынысын Уамбаның Испания патшасы ретінде билігіне қарсы тұруын тоқтату деп түсіндіруге болады, себебі бұл Уамбаны құлатудың орнына патшалықты бөлу туралы ұсыныс ретінде әрекет етеді. Септимания және Тарраконенси провинцияларын бұрын жеке патша басқарған: 569 жылдан 572 жылға дейін патшалар Лиува I (568–572) және Лиувигильд (569–586) билікті бөлісті, Лиува Септимания мен Тарраконенсиді басқарды. Сондай-ақ, шығыста патша ретінде қабылдануға тырысу бүкіл патшалықтың патшасы болудың алғашқы қадамы болған және Паулус әлі де Уамбаны құлатып, бүкіл Испанияны басқаруды көздеген болуы мүмкін. Уамба Паулустың жеке жекпе-жекке шақыруын қабылдамады. Уамбаның әскерлері Керет маңында Раносиндо басқарған әскерді жеңіп, Раносиндо мен Хилдигизионы тұтқынға алды, содан кейін Нарбоннаға шабуыл жасады, онда Паулус екінші әскермен күтіп отырды. Паулус Уамбаның жақындап келе жатқан әскерінің санын естігенде Нарбоннан қашып, Нимге шегінді және Нарбонның қорғанысын мансапты сарбаз Виттимирге тапсырды. Виттимир қабырғалар бұзылғанша үш сағат бойы патша әскеріне қарсы тұрды, содан кейін Уамба әскерінің сан жағынан басымдығына қарамастан, қатал күресті. Қаладағы тағы үш сағаттық ұрыстан кейін Виттимир демалу үшін шіркеуге кетіп, онда оны Уамбаның адамдары тұтқынға алды. Содан кейін Уамба Нимге қарай жүріп кетті. Нимде Паулус вестготтардан, галло-римдіктерден және тіпті франктардан тұратын қорғаныс жасағын басқарды. Екі күн бойы қаланың қорғанысын бұза алмағаннан кейін, қамауға алудың үшінші күні Уамба жеке өзі Нимге шабуыл жасады, әскерінің көп бөлігін алаңға шығарды. Қоршау туралы сақталған тарихи жазбаларда Паулус Уамба мен оның әскерін тек 'готтар' деп атағаны және олар туралы кемсітушілікпен сөйлейтіні, бұл таңба өзінің әскерінің үлкен бөліктеріне де қолданылмайтын сияқты. Оның жетекші жақтастарының көпшілігі гот есімдеріне ие болғанына қарамастан, бұл оның әскерінде күткеннен гөрі көптеген испано-римдіктер мен галло-римдіктер болғандығын көрсетеді. Көтерілістің себептерінің бірі испано-римдіктердің вестготтар билігінен босану тілегі болған болуы мүмкін. Вестготтар патшалығының провинцияларының арасында Септимания және Тарраконенси ең римдіктерге толы болған екі провинция еді. Уамбаның соңғы шабуылы сәтті аяқталды, вестготтар көтерілісшілердің қорғанысын бұзғанда Паулус және оның адамдары жергілікті амфитеатрға сиынып, онда Уамбаның әскері оларды қоршап алды. Уамба шабуыл жасауға тіпті қажеттілік тумай, Паулустың күштері бірін-бірі сатқындық жасап, мақсатын тастап кете бастады, оның франк, гот және римдік әскерлері бір-бірімен ұрысуды бастады. Көтерілісі аяқталғанын түсінген Паулус, архиепископ Аргебад және басқа да көшбасшылар 673 жылдың 3 қыркүйегінде Уамбаға бағынды. Уамбаның әскері амфитеатрға кіріп, бағынған Паулустың жақтастарының тізгін тартты және бағынбағандарды өлтірді.
Paulus' offer could be interpreted as him ceasing to challenge Wamba's power as king of Hispania, as it acts as a proposal to divide the kingdom, rather than overthrowing Wamba. The provinces of Septimania and Tarraconensis had been ruled by a separate king before: from 569 to 572, the kings Liuva I (568–572) and Liuvigild (569–586) divided power, with Liuva ruling Septimania and Tarraconensis. It is also possible that attempting to be accepted as king in the east was simply the first step towards becoming king of the entire kingdom, and that Paulus thus still intended to depose Wamba and take control of all of Hispania. Wamba did not accept Paulus' challenge to single combat. Wamba's forces fought and defeated an army led by Ranosindo near Céret, capturing both Ranosindo and Hildigisio, before advancing on Narbonne, where Paulus waited with a second army. When Paulus heard of the size of Wamba's approaching army, he fled Narbonne, retreating to Nîmes and leaving Wittimir, a career soldier, in charge of Narbonne's defense. Wittimir managed to hold out against the royal forces for three hours until the walls were breached and then fought on ferociously despite the overwhelming numerical supriority of Wamba's army. After another three hours of fighting in the city, Wittimer withdrew to a church to rest, where he was captured by Wamba's men. Thereafter, Wamba began marching to Nîmes. At Nîmes, Paulus led a defense consisting of Visigoths, Gallo Romans, and even a contingent of Franks. After two days of failing to break through the city's defenses, Wamba on the third day of the siege elected to personally lead an assault on Nîmes, bringing the majority of his army to the field. In surviving historical records of the siege, it is noteworthy that Paulus referred to Wamba and his army solely as 'Goths' and talks of them disparagingly, as if that label did not also apply to large components of his own forces. Though a majority of his leading supporters had Gothic names, this suggests that perhaps his forces consisted of a larger number of Hispano Romans and Gallo Romans than otherwise thought. It is possible that the very reason behind the revolt partly owed to Hispano Roman wishes to be free from Visigothic rule. Among the provinces of the Visigothic kingdom, Septimania and Tarraconensis were the two that remained the most Romanised. Wamba's final assault was successful, and as the Visigoths broke through the defenses of the rebels, Paulus and his men took refuge in a local amphitheatre, where they were again besieged by Wamba's forces. Before Wamba even needed to launch an assault, the forces of Paulus began to distrust each other to betray the cause, and his Frankish, Gothic and Roman soldiers turned on each other, beginning to fight among themselves. Seeing that his uprising was over, Paulus, Archbishop Argebad, and some of the other leaders, surrendered to Wamba on 3 September 673. Wamba's forces entered the amphitheatre and chained those of Paulus' supporters who surrendered and killed those who did not.
Кейінгі өмірі
6 қыркүйек 673 жылы Паулюс және оның ең көрнекті ізбасарлары Уамба тарапынан сотталды. Паулюс халықты көтеріліс шығаруға ұйытқылық еткені және патшаға адалдық сертін бұзғаны үшін айыпталды. Бұл қылмыстарға әдетте экскоммуникация және өлім жазасы қарастырылған, бірақ Паулюс пен оның жақтастары өз кінәларын мойындағаннан кейін Уамба олардың өмірін сақтады. Паулюс пен оның ізбасарлары соқырлау сияқты басқа да дәстүрлі жазалардан да құтылды. Кейбір кейінгі деректерде Уамба Паулюсқа бір қолын кесіп тастаған немесе оның басын қағып алған деген мәлімдемелер бар, бірақ бұл күмәнді, себебі замандас есептерінде мұндай жазалар туралы ештеңе айтылмаған. Уамба көтеріліс жасаған барлық шенеуніктерді жаңа адамдармен алмастырды және ірі қалаларда гарнизон орналастыру арқылы Септиманияны өз бақылауына алды. Көтеріліске айтарлықтай қолдау көрсеткен яһудилермен күресу үшін Уамба яһудилерді Нарбоннадан қуды да, яһуди балаларын міндетті түрде крещениеден өткізіп, христиан дінін үйрету арқылы өз патшалығында яһуди дінін тоқтатуды ұсынды. Паулюс ең ауыр жазадан құтылса да, толығымен жазасыз қалған жоқ. Паулюс және оның ең көрнекті жақтастары ритуалдық қорлауға ұшырады, Толедодағы Уамбаның жеңіс шеруіне қатысуға мәжбүр болды, олар көшелермен жүріп өтті. Олардың бас-аяқтары қырылып, сақалдары алынды, лас киімдерге оранып, түйелер жекеп-жеке тартқан арбаларға мінгізіліп, жалаңаяқ жүрді. Паулюс көтерілістің жетекшісі болғандықтан және патша деп жарияланғандықтан, оның басына қара былғарыдан немесе шабақ сүйектерінен жасалған маска тәж кигізілді. Осыдан кейін Паулюс пен оның ізбасарлары түрмеге қамалды. 683 жылы, Паулюс жеңілгеннен кейін он жыл өткен соң, Уамбаның орнына келген Эрвиг (680–687) Уамбаға қарсы көтеріліс жасағандардың барлығын кешірді. Паулюс осыдан пайдаланып босатылған болуы мүмкін, бірақ ол қартайғандықтан, 650 жылдары көрнекті ақсүйек болған сияқты, түрмеде қайтыс болған болуы ықтимал.
On 6 September 673, Paulus and his most prominent followers were judged by Wamba. Paulus was charged with the crimes of inciting the people to rebellion and of violating his oath of fealty to the king. The punishment of these crimes was normally excommunication and death, but Wamba spared the lives of Paulus and his men after they acknowledged that they were guilty. Paulus and his followers were also spared other traditional punishments, such as blinding. Some later accounts claim that Wamba had one of Paulus' hands cut off, or that he was scalped, but this is dubious considering these punishments not being mentioned in any contemporary accounts. Wamba replaced all the officials who had rebelled with new people and consolidated his control of Septimania by garrisoning troops in the larger cities. In order to deal with the Jews, who had shown considerably support for the uprising, Wamba expelled the Jews from Narbonne and went so far as to propose to end Judaism in his kingdom by mandating Jewish children to be baptised and taught Christianity. Although Paulus was thus spared from the worst punishments, he did not go completely unpunished. Paulus and his most prominent supporters were subjected to ritual humiliation, being forced to participate in Wamba's triumph in Toledo, wherein they were paraded through the streets. The heads of the rebels were shaved and their beards were cut off, they were dressed in dirty robes and were forced to be barefoot, mounted on chariots drawn by camels. As Paulus had been the leader of the revolt, and had been proclaimed king, his head was adorned with a mock crown, either made of black leather or the bones of herrings, depending on the account. After this, Paulus and his followers were imprisoned. In 683, ten years after Paulus' defeat, Wamba's successor as king, Erwig (680–687) pardoned all those who had been convicted of the revolt against Wamba. It is possible that Paulus benefitted from this and was freed, but considering that he must have been old, seemingly having been a prominent noble already in the 650s, it is more likely that he died during his imprisonment.