Кіріспе
Американдық антрополог Генри Барнард Весселман (1941–2021) – американдық антрополог, ең алдымен «Рухани естеліктер» атты «Спиритвокер» трилогиясымен танымал. Онда ол біздің шағымыздан 5000 жыл кейін өмір сүрген гавайлық кахунамен (шаманмен) байланыста болғанын айтады. Кітаптарда жаһандық жылыну салдарынан Батыс өркениетінің күрт құлдырауы бейнеленген. Көңіл көтеріп, Весселман «Заманауи мистикалық қозғалыс» деп атаған «кеңінен тараған рухани ояну» жалғасып жатқанын сезді. Әйелі Джилл Куикендаллмен бірге Весселман «Омега» институты және осыған ұқсас басқа да мекемелер үшін шамандық оқу семинарларын өткізді. Олар уақыттарын Солтүстік Калифорния, Орегон және Гавайидегі Капитан Кук арасында бөлісті. Ханк 2021 жылдың 15 ақпанында Гавайидегі үйінің жанында қысқа аурудан кейін бейбіт түрде қайтыс болды. Сүйікті Джилл оның қасында болды. Ол 79 жаста еді.
Henry Barnard Wesselman (1941 2021) was an American anthropologist known primarily for his Spiritwalker trilogy of spiritual memoirs. In them, he claims to have been in contact with "Nainoa", an ethnic Hawaiian kahuna (shaman) living some 5,000 years in our future. The books envision the imminent collapse of Western civilization as a result of global warming. On a more positive note, Wesselman perceives an ongoing "wide spread spiritual reawakening" which he dubs the "Modern Mystical Movement." Together with his wife Jill Kuykendall, Wesselman led shamanic training workshops for the Omega Institute and other, similar institutions. They divided their time between northern California, Oregon, and Captain Cook, Hawaii. Hank died peacefully near his home in Hawaii on February 15, 2021 after a short illness. His beloved Jill was at his side. He was 79 years old.
"Спиритвокер" трилогиясы
Spiritwalker: Messages from the Future. Bantam, 1995 (HC) және 1996 (TPB). 1980 жылдардың басында басталған, Уэсселманның "Наиноа" көзімен көріп, онымен байланысқандай сезінген, қазіргі Солтүстік Американың батыс жағалауында өмір сүрген гавайылік текті адам. Наиноа, Гавайи негізінде құрылған қоғамның мүшесі, Американың батыс жағалауын қайта қоныстандырады. Оқиға Наиноаның континенттің ішкі аймағына "америкалықтардың" ұрпақтарын іздеу және, мүмкін болса, жылқы табу миссиясымен жіберуімен басталады. Саяхат барысында Наиноа шамандық шақыруын зерттейді, Весселманмен арадағы байланысын түсінеді және канадалық иннуиттерден тараған аңшы-жинаушылар тайпасы – "Энну" тайпасымен қарым-қатынас жасайды. "Рухани жолшы" трилогиясы Уэсселманның осы оқиғаларды қалай түсінуге тырысатынын көрсетеді және антропологты құпия мен сиқырға толы шаман әлеміне тартатын ерекше тарихты баяндайды. Болашақтағы Калифорния-Невада аймағы тропикалық орман мен орталық аңғарды су басқан ішкі теңізді, сондай-ақ піл, арыстан, ұзын мүйізді мал, түрлі маймылдар мен гориллалар сияқты экзотикалық мегафаунаның алуан түрлілігін қамтиды. Уэсселман бұл жануарлардың ата-бабалары Батыс өркениетінің құлдырауы кезінде зоопарктардан немесе цирктерден босатылған болуы мүмкін деп болжайды. Кітапта бейнеленген екі адам да неолиттік деңгейдегі технологиямен өмір сүреді, олардың қаруларында пышақтар мен балық аулау ілгектері сияқты металл заттары бар. Бұл кітаптар (төменде) көбінесе Карлос Кастанеданың еңбектерімен салыстырылады және Майкл Харнердің зерттеулеріне сілтеме жасайды. Наиноаның болашақ әлемінен өзге, Уэсселман түрлі рухани тәжірибелерді, космологиялық көріністерді және рухтармен кездесулерді сипаттайды. (Магиялық реализмді қараңыз.) "Спиритвокер" 15 тілге аударылып, шетелде жарық көрді. Medicinemaker: Шаман жолындағы мистикалық кездесулер, Bantam, 1999. 1989 жылы Уэсселманның Калифорниядағы академиялық өмірге оралуымен және Наиноаның шамамен 70-ші ғасырда Американың ішкі аймағынан өз қоғамына және отанына оралуымен оқиға жалғасады. Ол жерде ол кахуна болу үшін оқиды, басқа діни қызметкерлердің бірімен жауласады және рухани жағынан дамыған Мареамен (Весселманның әйелінің немесе екеуінің де ұрпағы болуы мүмкін) танысады. Наиноа жауына қарсы "дақты жолбарыс адамын" шақырып, оны қасақана өлтіреді, бұл Весселман кездескен және суреттеген "жолбарыс адамына" ұқсас рух. Visionseeker: Пана орнынан алынған ортақ білім, Hay House, 2002. 1995 жылдан 2000 жылға дейінгі Уэсселманның оқиғасын сегіз көріністен тұратын серия бойынша жалғастырады, оларды Уэсселман мен Наиноа біртіндеп бірге бастан кешіреді. Негізгі түсінік – дораджуадиок, Уэсселман "ақыл-ойы бар энергия өрісі" деп сипаттайтын қуатты рух. Уэсселманның неошаманизмді және басқа да рухани қызығушылықтарды зерттеуіне көп көңіл бөлінеді. Бір кезде ол әкесі де ұқсас уақыт өзгерістерін бастан өткергенін және ол өзінің 17-ші ғасырдағы француз қылышшегері болғанына сенгенін біледі. "Осы арада", алыс болашақта Наиноа Мареаға үйленеді. Мареаның саяси байланыстарының арқасында (оның әжесі "губернатор"), оған ішкі теңіздің шығыс жағалауында жаңа колония құру міндеті жүктеледі (яғни Калифорнияның орталық аңғарының болашақта су басып қалған нұсқасы), ең басты мақсаты – ішкі аймақтағы Энну жерінен жылқыларды импорттауға мүмкіндік беретін жол салу. Бұл кітапта Иса туралы бірнеше сілтемелер бар, оның ішінде Весселманның оны көрген көрінісі де бар. Кахуна ретінде оқыған кезінде Наиноаға Иеміздің дұғасының шамандық нұсқасы үйретіледі, оны ұстазы ежелгі "америкалықтарға" жатқызады.
Таңдалған ғылыми еңбектер
"Омо тобының кен орындарынан микросүтқоректілердің қазба қалдықтары" (Ж.Ж.Жейгермен бірге): Рудольф көлінің бассейніндегі ең ертедегі адам және ортасы: стратиграфия, палеоэкология және эволюция; Y. Коппенс, Ф. Кларк Хоуэлл, Г. Лл. Айзек және Р. Э. Ф. Лики, ред. Чикаго университетінің баспасы: 351–360 беттер. 1976 жыл. "Эфиопияның Төменгі Омо аңғарынан плиоцендік микросүтқоректілер: жүйелеме және палеоэкология". Докторлық диссертация, Университет микрофильмдері. 1982 жыл. "Омо микросүтқоректілері: Эфиопиядан алынған ең ертедегі адам қоныстарының жүйелемесі мен палеоэкологиясы", Вертебраттар эволюциясына үлес 7: 1–219 беттер. S. Karger Publ. Базель. (Karger монографиясы). 1984 жыл. "Омо аңғарындағы шамамен 2,4 млн жыл бұрынғы климаттың өзгеруінің көрсеткіштері ретіндегі қазба микросүтқоректілер". Оңтүстік Африка ғылымы журналы 81: 260–261 беттер. 1985 жыл. "Климаттық көрсеткіштер ретіндегі микросүтқоректілер: Омо деректері", "Ең ұзақ жазба, Африкадағы адам тарихы"; профессор Дж. Десмонд Кларк құрметіне өткен конференцияда ұсынылған мақалалардың тезистері. 1986 жыл. "Егешқұйрықтар мен дерлік адамдар: Түркия алабындағы аймақтық палеоэкология және адам эволюциясы". Paleoclimate and Evolution, with Emphasis on Human Origins, ред. Элизабет Врба және басқалар. Йель университетінің баспасы, 1995 жыл, 356–368 беттер. Аса Исси, Арамис және австралопитектердің шығу тегі, Nature 440, 883–889 беттер, E, 2006 жылғы 13 сәуір. "Ardipithecus kadabba: Эфиопияның Орта Аваштан алынған кейінгі миоцендік дәлелдердегі "кішкентай сүтқоректілер"", ред. Йоханнес Хайле Селассие және Гидай Вольдегабриел. Калифорния университетінің баспасы, 105–133 беттер, 2009 жыл. "Ardipithecus ramidus мекендеу ортасының тафономиялық, құстар және ұсақ омыртқалы жануарлар көрсеткіштері", Science 326 (5949-шы нөмір), 66-бет, 2009 жылғы 2 қазан. "Жандық кластер: мыңжылдықтар бұрынғы түсініктерді қайта қарау" (Frecska E, Moro, L. -мен бірге) World Futures 2011; 67: 132–53 беттер. 2011 жыл. "Tachyoryctes Makooka (Tacyoryctini, Spalacidae, Rodentia) және оның Tachyoryctini филогенезіне қатысы" (Ракель Лопес Антонанзаспен бірге), Paleontology 56 (1), 157–166 беттер. 2013 жыл.
"Fossil micromammals as indicators of climatic change about 2.4 Myr. ago in the Omo Valley, Ethiopia." South African Journal of Science 81: pages 260 261. 1985
"Micromammals as climatic indicators: the Omo evidence," in The Longest Record, the Human Career in Africa; volume of abstracts of papers presented at a conference in honor of Professor J. Desmond Clark. 1986
"Of Mice and Almost men: Regional Paleoecology and Human Evolution in the Turkana Basin". in Paleoclimate and Evolution, with Emphasis on Human Origins, eds. Elizabeth Vrba et al. Yale University Press, 1995, pages 356–368. Asa Issie, Aramis and the origin of Australopithecus, Nature 440, pages 883 889, , E , April 13, 2006. "Small Mammals" in Ardipithecus kadabba: Late Miocene Evidence from the Middle Awash, Ethiopia. eds. Yohannes Haile Selassie and Giday Woldegabriel. University of California Press, pages 105 133, 2009. "Taphonomic, Avian, and Small Vertebrate Indicators of Ardipithecus ramidus Habitat", Science 326 (issue 5949), page 66, October 2, 2009. And more
"The soul cluster: Reconsideration of a millennia old concept." (with Frecska E, Moro, L.) World Futures 2011; 67: pages 132 53. 2011. "Tachyoryctes Makooka (Tacyoryctini, Spalacidae, Rodentia) and its bearing on the phylogeny of the Tachyoryctini," (with Raquel Lopez Antonanzas), Paleontology 56 (1), pages 157 166. 2013.