Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолының U1 классы – Worsborough Bank көлбеуі арқылы көмір пойыздарын итеруге арналған жалғыз Garratt локомотиві. Темір жолы «Worsborough» деген архаикалық жазуын сақтап келді, бірақ Worsbrough қаласы кейіннен «o» әрпін жойды. Бұл Оңтүстік Йоркширдегі тік көлбеу және Вудхед бағытының бір бөлігі еді. Ол Ұлыбританиядағы ең ұзын және ең қуатты бу локомотиві болды. 1925 жылы салынған, оның әр аяғындағы механизмдер бұрыннан бар дизайнға негізделген. Алғашқы нөмірі 2395 болса, 1946 жылғы наурыз айында 9999 болып өзгертілді, ал 1948 жылы мемлекеттік меншікке өткеннен кейін 69999 болып қайта нөмірленді. Бірақ, өмірінің соңына дейін бастапқы нөмірін көрсететін кабина жақтағы тақтасын сақтап қалды. Локомотив біраз уақыт маймен жұмыс істеді және 1949-1950 жылдары Лики көлбеуінде сынақтан өтті, содан кейін 1955 жылы өзінің бағыты электрленгеннен кейін қайтадан сынақтан өтті. Бұл сынақтар сәтсіз аяқталды, сондықтан локомотив 1955 жылы қызметтен шығарылып, мақұлданып бөлшектелді.
The London and North Eastern Railway Class U1 was a solitary Garratt locomotive designed for banking coal trains over the Worsborough Bank,The railway preserved the archaic spelling of 'Worsborough', although the town of Worsbrough has since dropped the 'o'. a steeply graded line in South Yorkshire and part of the Woodhead Route. It was both the longest and the most powerful steam locomotive ever to run in Britain. It was built in 1925 with the motion at each end being based on an existing design. The original number was 2395, and it was renumbered 9999 in March 1946, and then 69999 after nationalisation in 1948, although it retained its cab side plate bearing its original number throughout its life. The locomotive ran for some time as an oil burner, and was tried out on the Lickey Incline in 1949–1950 and again, after the electrification of its home line, in 1955. These trials were unsuccessful, and so the locomotive was withdrawn in 1955 and scrapped.
Шығу тегі
Worsborough Bank, кейде Worsborough Incline деп аталады, Уаттан Пенистонға дейінгі Ұлы Орталық Темір жолының (GCR) жүк тасымалы желісіндегі тік көтеріліс болды. Ол 7 мильге (11 км) созылып, 3 мильдік (5 км) бөлігінде 1:40 (2,5%) номиналды еңіспен көтерілді. Бұл көтерілістің бөліктері кен орындарының шөгуінен зардап шекті, нәтижесінде қиын учаскелерде тоқтап қалған пойызды қайта іске қосу өте қиын болды. Жолдағы негізгі жүк – Оңтүстік Йоркширдің көмір кендерінен Ланкаширге көмір тасымалдайтын жүк пойыздары еді. GCR осы ауыр пойыздарды тасымалдау үшін бірнеше нұсқаны қарастырды, соның ішінде Китсон және Компанияның Цейлонда (қазіргі Шри-Ланка) ұқсас жұмыстарды атқаратын локомотив дизайнына негізделген жобаны. Бірақ, жүк көтергіштік шектеулеріне байланысты бұл идеядан бас тартылды, және екі GCR 8K 2 8 0 (LNER Class O4) локомотивтерінің негізінде, арнайы жасалған үлкен қазандықпен жабдықталған, буыны бар Гарратт локомотиві туралы ойлар пайда болды. Алайда, GCR 1923 жылы LNER-ге біріктірілгенге дейін мұндай локомотивті салуға ешқандай қадам жасалмады, ал локомотив дизайнына жауапкершілік жаңа құрылған теміржолдың бас инженер-механигі Найджел Греслиге жүктелді. Найджел Гресли Worsborough көтерілісімен ауыр көмір пойыздарын тасымалдау үшін екі GNR O2 2 8 0 локомотивтеріне негізделген 2 8 0+0 8 2 Garratt локомотивін ұсынды. Beyer, Peacock and Company of Manchester компаниясы екі локомотивтің құрылысына 21 000 фунт стерлинг ұсынды, бірақ кейіннен тапсырыс бір локомотивке қысқартылды, ол 1925 жылдың жазында 14 895 фунт стерлингке жеткізілді. 6209 нөмірі бар локомотивтің рамасын төсеуден бастап аяқтауға дейін үш апта ғана уақыт кетті, және ол әлі цехтік сұр түсінде Стоктон мен Дарлингтон темір жолының 100 жылдығына жөнелтілді, онда ол 42-ші экспонат ретінде таныстырылды. Содан кейін локомотив LNER-дің қара түсімен боялды және 1925 жылдың тамызында LNER паркіне ресми түрде қабылданды.
The Worsborough Bank, sometimes referred to as the Worsborough Incline, was a steep bank on the Great Central Railway (GCR) freight only line from Wath to Penistone, climbing for 7 mile (11 km), with a stretch of 3 mile (5 km) at a nominal gradient of 1 in 40 (2.5%). Sections of this incline also suffered from colliery subsidence, making it infamously difficult to restart a stalled train on these severe sections. The main traffic on the line was loaded trains carrying coal from the South Yorkshire coalfields to Lancashire. The GCR had considered several options for banking these heavy trains, including one based on a design by Kitson and Company for a locomotive carrying out similar duties in Ceylon (now Sri Lanka). This idea had been discarded due to the restricted loading gauge, and thought had turned to an articulated Garratt locomotive based on two GCR 8K 2 8 0s (LNER Class O4) with a specially designed large boiler. However, no move had been made to build such a locomotive by the time the GCR was absorbed into the LNER in the 1923 grouping, and responsibility for locomotive design passed to the Chief Mechanical Engineer of the newly formed railway, Nigel Gresley. The design proposed by Nigel Gresley for a locomotive to bank heavy coal trains up the Worsborough bank was for a 2 8 0+0 8 2 Garratt locomotive based on two GNR O2 2 8 0s. Beyer, Peacock and Company of Manchester tendered £21,000 for the construction of two such locomotives, although the order was subsequently amended to just a single loco which was delivered in summer 1925 at a cost of £14,895. The loco, works number 6209, took just three weeks from laying the frames to completion and was hurriedly sent, still in workshop grey, to appear in the centenary celebration of the Stockton & Darlington Railway where it was exhibit number 42. It was then finished in LNER black livery and was officially accepted into LNER stock in August 1925.
Операция
U1, 2395 нөмірленген, бастапқыда Барнсли депосына бекітілген, бірақ шектеулі аумағына байланысты 1925 жылғы 17 қазанда Мексбороға ауыстырылды. 1927 және 1928 жылдары оттық бөлігінің зақымдалғаны анықталды, ал 1930 жылы локомотив тоғыз айға қызметтен шығарылды. Осы кезеңде бірқатар өзгерістер енгізіліп, жаңа оттық бөлік орнатылды. Содан кейін локомотив Worsborough Bank жолындағы жұмысын тұрақты түрде жалғастырды, будың нашарлауы және төмен сапалы көмірге сезімталдығына қарамастан. 1946 жылғы LNER нөмірлеу жүйесінде 9999 нөміріне ие болды, ал 1948 жылы Британ теміржолдары құрылғанда 69999 нөмірі берілді.
The U1, numbered 2395, was initially allocated to Barnsley shed but due to the restricted layout there was transferred to Mexborough on 17 October 1925. firebox damage was diagnosed in 1927 and 1928, and the loco was out of service for nine months during 1930 during which time some modifications were carried out and a new firebox fitted. After this the loco itself settled down to working its regular beat up and down Worsborough Bank, despite continued steaming problems and a definite susceptibility to poor quality coal. It was renumbered 9999 in the LNER renumbering scheme of 1946, and became 69999 on the creation of British Railways in 1948.
Кейінгі өмірі
Вудхед бағыты мен Ворсборо банкі 1500 В тұрақты токпен жұмыс істейтін жоғары кернеулі желімен электрлендіріліп, қазандықтың қызмет ету мерзімі аяқталуға жақын болғандықтан, U1 локомотивінің 1940 жылдардың соңында жұмысын жалғастыруы күмәнді болды. Бірақ 1949 жылы U1 локомотивін экс-LMS Бристоль-Бирмингем бағытындағы Лики инклинде сынап көруге шешім қабылданды, бұл «Big Bertha» деп аталған бұрынғы 0-10-0 банк локомотивіне көмектесу үшін жасалды. Бастапқыда локомотив дымоқоры алға қаратып жұмыс істеді, бірақ жолаушылар пойыздарымен байланысу қиындықтарынан кейін, кабинасы алға қаратып бұрылып, электрлік фара орнатылды. Дегенмен, экипаж кабинадан көруде, әсіресе қараңғыда үлкен қиындықтарға тап болды. U1 1950 жылдың қараша айында Мексбороға оралды және ресми түрде сақтауға алынды. 1951 жылдың ақпан айында U1 қайтадан Ворсборо банкінде банк локомотиві ретінде жұмыс істеді және 1952 жылға дейін жұмысын жалғастырды. Содан кейін ол қысқа мерзімге сақтауға алынып, Лики инклиндегі жұмысына дайындық үшін Гортон локомотив зауытына жіберілді. Гортонда үш жыл бойы локомотивті мұнаймен жұмыс істеуге ауыстыруға бірнеше әрекеттер жасалды және жақсартылған электрлік фара орнатылды. 1955 жылдың маусым айында ол Лики инклиндегі жұмысын қайта бастады, бірақ 13 қыркүйекте Бромсгроувта сақтауға алынып, келесі айда Гортонға қайтарылды. 1955 жылдың 23 желтоқсанында ресми түрде қызметтен шығарылып, Донкастер зауытына жіберілді және 1956 жылдың басында бөлшектелді. Ол өмірінің 30 жылында көптеген бағыттарда жүрген.
With the electrification of the Woodhead route and the Worsborough Bank using 1500 V DC overhead catenary, and the boiler considered to be nearing the end of its useful life, the continued operation of the U1 was in some doubt in the late 1940s, but in 1949 it was decided to try the U1 on the Lickey Incline on the Ex LMS Bristol Birmingham route to supplement the existing 0 10 0 banker nicknamed "Big Bertha". Initially it worked chimney first, but after difficulty in buffering up to passenger trains, it was turned to run cab first up the bank and an electric headlight was fitted. Despite this the crew had great problems with visibility from the cab, particularly after dark, and the U1 returned to Mexborough in November 1950 and was officially placed in storage there. In February 1951, the U1 was again banking on the Worsborough Bank and continued doing so into 1952 then was briefly placed in store before being sent to Gorton Locomotive Works for work in preparation for a return to the Lickey Incline. It stayed at Gorton for three years while several different attempts were made to convert it to oil burning and an improved electric headlight was also fitted. In June 1955, it resumed work on the Lickey Incline, but was stored at Bromsgrove on 13 September and returned to Gorton the following month. It was officially withdrawn on 23 December 1955, and was subsequently taken to Doncaster Works and cut up during early 1956, having travelled around during its 30 years.