Карл Росси: Итальянский архитектор, работавший в России. Создатель классических зданий и ансамблей Санкт-Петербурга. Биография, обучение и вклад в архитектуру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Карло ди Джованни Росси (Карл Иванович Росси; 29 желтоқсан 1775 [е.с. 18 желтоқсан 1775] – 18 сәуір 1849 [е.с. 6 сәуір 1849]) – Ресей империясында жұмыс істеген итальяндық сәулетші. Ол Санкт-Петербург және оның төңірегіндегі көптеген классикалық ғимараттар мен сәулеттік кешендердің авторы болды.
Italian architect
Carlo di Giovanni Rossi (Карл Иванович Росси, Karl Ivanovich Rossi; 29 December 1775 [O. S. 18 December 1775] – 18 April 1849 [O. S. 6 April 1849]) was an Italian architect who worked in Imperial Russia. He was the author of many classical buildings and architectural ensembles in Saint Petersburg and its environs.
Өмірбаян
Карло Росси 1775 жылғы 29 желтоқсанда Неапольде дүниеге келді (оның әкесі, атақты балет артисі Шарль ле Пик болды) және анасы, танымал балерина Гертруда Росси Ле Пик Ресейге өнер көрсетуге шақырылғанда бала кезінде Ресейге әкелінді. Ол жастығынан өнер әлемімен байланысты болды. Архитектор Винченцо Бреннаның шеберханасында білім алды. 1795 жылы адмиралтейство архитектуралық кеңесінің қызметіне қабылданды; Бреннаның көмекшісі ретінде, Санкт-Петербургтегі Михаил сарайының құрылысына қатысқандығы айтылады. 1802-1803 жылдары Росси Италияда оқыды. 1806 жылы архитектор атағын және кеңсесін алды. 1808 жылы Мәскеудегі Кремль археологиялық экспедициясына жіберілді, онда Аспанға Көтерілу монастырының Екатерина шіркеуін және Арбат алаңындағы театрын салған, бірақ ол Наполеонның Ресейге басып кіру кезінде өртеніп кетті. IV дәрежелі Владимир орденімен марапатталды. 1814 жылы коллегиялық кеңесші шеніне ие болды. 1815 жылы Санкт-Петербургке оралды. 1816 жылы құрылыс және гидротехникалық жұмыстар комитетіне тағайындалды. Россидің құрылыстары империя стилінің ерекшеліктерін көрсетеді, олар сәнділік пен қарапайымдылықты үйлестіреді. Оларға мыналар жатады: жылыжайы мен павильондары бар Елагин сарайы (1816-1818), Михайловский сарайы, Бас штаб ғимараты, Сенат және Синод ғимараттары (1829-1833), Александрин алаңына қараған Ресей Ұлттық кітапханасының фасады, Аничков сарайының павильондары, Бас штаб ғимаратының аркасы, Александрин театры және Театрлар кеңесі мен Ішкі істер министрлігінің ғимараттары. Павловск қаласында Росси сарай кітапханасын салған. Россидің соңғы құрылыстарының бірі – Великий Новгород маңындағы Юрьев монастырының қоңырау мұнарасы. 1849 жылғы 18 сәуірде Санкт-Петербургте холерадан қайтыс болды, қолда бар мәліметтерге сәйкес, толық ұмытылып, кедейлікте көз жұмды. Оның балалары жерлеу және қарыздармен айналысу міндетін алды, олар патшадан көмек сұрады. Патша жерлеуге шамалы қаржы берді, ал Росси Волков лютерандық зиратына жерленді. Кеңес кезеңінде ол Александр Невский монастырының Лазарев зиратына сол қабір тасының астына қайта жерленді.
Carlo Rossi was born 29 December 1775 [O. S. 18 December 1775] in Naples (his stepfather was the famous ballet artist Charles le Picq) and was brought to Russia in his childhood when his mother Guertroude Rossi Le Picq, a well known ballerina, was invited into Russia to perform. From youth he was connected with the world of the arts. He trained in the studio of architect Vincenzo Brenna. In 1795 he entered the service of the admiralty board of architecture; as the assistant to Brenna, together with whom, it is assumed, he participated in the construction of Saint Michael's Castle in Saint Petersburg. From 1802 to 1803 Rossi studied in Italy. In 1806 he obtained the title of architect and an office. In 1808 he was dispatched to the Kremlin archaeological expedition in Moscow, where he built St. Catherine's Church of the Ascension Convent and the theater at Arbat Square, which burned to the ground during Napoleon's invasion of Russia. He was rewarded with the Order of St. Vladimir of IV degree. In 1814, he obtained the rank of Collegiate Councilor. In 1815, he returned to Saint Petersburg. In 1816, he was appointed to a position on the committee of structures and hydraulic works. The buildings of Rossi are characteristic of the empire style, which combines grandeur with noble simplicity. These include: the Yelagin Palace with the hothouse and the pavilions (1816 1818), the Mikhailovsky Palace, General Staff Building, the buildings of the Senate and Synod (1829 1833), the façade of the Russian National Library that faces Alexandrinskaya Square, the pavilions of Anichkov Palace, the arch of the General Staff Building, the Alexandrine Theatre and the buildings of the Board of Theaters and Ministry of Internal Affairs. In Pavlovsk, Rossi built the palace library. One of the last buildings of Rossi was the belfry of the Yurevskogo monastery near Velikiy Novgorod. On 18 April 1849 [O. S. 6 April 1849], he died of cholera in Saint Petersburg, according to available data in complete oblivion and in poverty. His children were left with the responsibilities of his burial and debts, which they petitioned the Tsar for help with. The Tsar gave a small sum for the funeral and Rossi was buried in the Volkov Lutheran cemetery. During the Soviet period, he was reburied at the Lazarevskoe Cemetery of the Alexander Nevsky Monastery under the same tombstone.