Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық кәсіпкер (1924–2002)
British businessman (1924–2002)
Сэр Питер Паркер КБЭ ЛВО (1924 жылғы 30 тамыз – 2002 жылғы 28 сәуір) – британдық кәсіпкер және 1976 жылдан 1983 жылға дейін Ұлыбритания темір жолдары басқармасының төрағасы.
Sir Peter Parker KBE LVO (30 August 1924 – 28 April 2002) was a British businessman and chairman of the British Railways Board from 1976 to 1983.
Ерте өмір
Паркер 1924 жылғы 30 тамызда Францияда дүниеге келді, бірақ балалық шағының бір бөлігін Шанхайда өткізді, онда оның әкесі мұнай компаниясында жұмыс істеді. 1937 жылы отбасы Қытайдан эвакуацияланды, ал әкесі Африкаға жұмыс істеуге кеткен кезде анасы мен қалған отбасы Англияның Бедфорд қаласына қоныстанды, онда ол Бедфорд мектебінде оқыды. Мектепті бітіргеннен кейін ол Лондон университетінің Шығыс және Африка зерттеулер мектебінде оқуға стипендия алды және жапон тілін оқуға жіберілді. Ол "Дулвич жігіттерінің" бірі болды – Дулуич колледжінде орналасқан әскери аудармашылар қатарын толықтыру үшін таңдалған отыз алтыншы сынып оқушысы. 1943 жылы ол Ұлыбритания армиясының барлау корпусына қосылды, алдымен Үндістан мен Бірмада, содан кейін АҚШ және Жапонияда қызмет етті, соңында майор шеніне жетті. 1947 жылы ол армияны тастап, Ньюхейвен лорды Мюрреймен шай ішкеннен кейін Оксфордтың Линкольн колледжінде тарихты оқыды. Оксфордта ол драмалық үйірмеге қосылды, онда ол замандастары Кеннет Тайнан, Джон Шлезингер және Линдси Андерсонмен бірге сол заманның ең талантты студент-актері деп есептелді. Паркер Ширли Кэтлинмен (кейін Ширли Уильямс) университеттің Лейбористік партия клубында танысты және олар қарым-қатынаста болды. Уильямс өзінің автобиографиясында («Кітап сөрелерін бағындыру») былай деп жазады: «1949 жылдың көктеміне қарай мен оған ғашық болдым, ал ол да мені біршама жақсы көретін». Ол 1951 жылғы жалпы сайлауда Бедфорд округінен Лейбористік партия атынан кандидат ретінде сайлауға түсті, бірақ жеңіліске ұшырады.
Parker was born in France on 30 August 1924 but spent part of his childhood in Shanghai where his father worked for an oil company. The family were evacuated from China in 1937, and while his father went to work in Africa, his mother and the rest of the family settled in Bedford, England, where he attended Bedford School. After leaving school, he won a scholarship to study at the School of Oriental and African Studies, University of London, and was assigned to study Japanese. He was one of the "Dulwich boys", thirty sixth formers recruited to boost the ranks of military translators who were accommodated at Dulwich College. In 1943 he joined the Intelligence Corps of the British Army, serving first in India and Burma, and later in the United States and Japan, eventually reaching the rank of major. In 1947 he left the army and, after a conversation over tea with Lord Murray of Newhaven, read history at Lincoln College, Oxford. At Oxford he joined the Dramatic Society, where he was widely regarded as the best undergraduate actor of his day alongside contemporaries Kenneth Tynan, John Schlesinger and Lindsay Anderson. Parker met Shirley Catlin (the future Shirley Williams) in the university's Labour Party club and they had a relationship. In her autobiography (Climbing the Bookshelves) Williams says that " by the spring of 1949 I was in love with him, and he, a little, with me ". He stood unsuccessfully as the Labour candidate for Bedford in the 1951 general election.
Мансап
Мектепті бітіргеннен кейін ол екі жыл "Philips" компаниясында жұмыс істеді, содан кейін Индустриалды қоғамның шетелдік бөлімінің басшысы болды. Ол Эдинбург герцогының шақыруымен өнеркәсіптегі адамдарға қатысты мәселелерді талқылайтын зерттеу конференциясын ұйымдастырды, осы үшін 1957 жылы Корольдік Викториан орденінің лейтенанты болып тағайындалды. Содан кейін ол "Booker McConnell" компаниясына қосылып, компания директоры болды. 1970 жылға дейін "Booker" компаниясының басқармасында қызмет етті, одан кейін жаңадан мемлекеттік меншікке алынған Ұлттық порттар басқармасының төрағасы болып тағайындалды. Алайда, 1970 жылы Хит үкіметінің сайлауынан кейін бұл жоба тоқтатылып, Паркер 1976 жылы Ұлыбритания теміржолдарының төрағасы болып тағайындалғанға дейін басқа директорлық қызметтерді іздеуге мәжбүр болды.
After graduation he spent two years with Philips before becoming head of the overseas department of the Industrial Society. He organised a study conference on human problems in industry at the invitation of the Duke of Edinburgh, for which he was appointed a Lieutenant of the Royal Victorian Order in 1957. He then joined Booker McConnell, becoming a director of the company. He remained on the board of Booker until 1970, when he was appointed chairman designate of the newly nationalised National Ports Authority. This was scrapped following the election of the Heath Government in 1970, leaving Parker to find other directorships until his appointment in 1976 as the chairman of the British Rail Board.
Британдық теміржол компаниясының төрағасы
Сэр Ричард Марштың орнын басып, Паркер 1976 жылы Лейбористік үкімет тарапынан Британдық темір жолының төрағасы болып тағайындалды және Маргарет Тэтчер премьерлік кезінде қызметін жалғастырды. Ол ұйымды қиын кезеңдерден өткізіп, Ұлыбританияда пойызбен саяхаттаудың жаңадан өркендеуіне жетеледі. Саяси көзқарасы бойынша ол социалист болған (бірақ кейін Социал-демократиялық партияға (СДП) қосылды). Оның социалистік принциптері үш теміржол кәсіподағымен (ASLEF, Ұлттық теміржолшылар одағы және Көлік салалы қызметкерлер қауымдастығы) өндірістік қатынастардағы қиындықтар кезінде қатаң сынақтан өтті. Оның төрағалық ету кезеңінде теміржол жүйесінде бірнеше ірі ереуілдер болды. Паркер теміржол жүйесін басқаруды географиялық аймақтарға емес, бес бизнес-секторға негіздеп қайта ұйымдастырды. Ол британ үкіметтерінің теміржолға жеткілікті қаржы бөлмеуін сынап, "сапаның құлдырап бара жатқан деңгейін" қолдауға тырысып бағанын жеткізді. Сондай-ақ ол теміржолға қарсы лоббиге қарсы белсенді күрес жүргізді, әсіресе 1982 жылғы Серпель есебінің ұсыныстарына сәтті қарсылық көрсетті, онда кең ауқымды жабылулар қарастырылған. Бір күні Паркер Крюден Карлайлға пойызға отыруға тиіс болды, бірақ кешігіп, Лондон Юстонға тоқтамайтын пойызға мініп алды. 1983 жылы Паркердің орнын вице-төраға Роберт Рид басты.
Succeeding Sir Richard Marsh, Parker was appointed Chairman of British Rail in 1976 by the Labour Government and continued to serve during the Premiership of Margaret Thatcher. He guided the organisation through difficult times to the beginnings of the resurgence in train travel in the United Kingdom. Politically, he was a socialist (but later joined the Social Democratic Party (SDP)). His socialist principles were severely tested by the industrial relations difficulties with the three railway unions (ASLEF, the National Union of Railwaymen and the Transport Salaried Staffs' Association) while he was Chairman of British Rail. There were several major strikes on the railway system during his chairmanship. Parker reorganised the management of the railway system, creating five business sectors, instead of having it based on geographical regions. He was a critic of the underinvestment in the railways by successive British governments, claiming that he was trying to shore up "the crumbling edge of quality". He also campaigned vigorously against the anti rail lobby, most notably in successfully resisting the recommendations of the Serpell Report in 1982, which had proposed drastic closures. On one occasion, Parker had to catch a train from Crewe to Carlisle, but arrived late and accidentally boarded a non stopping service heading for London Euston. Parker was succeeded in 1983 by the vice chairman, Robert Reid.
Кейінгі мансап
Оның басқа лауазымдарына Rockware Group (1971–76, 1983–92); Bookers Engineering and Industrial Holdings (1966–70); Associated British Maltsters (1971–73); Curtis Brown (1971–76); Dawnay Day (1971–76); Mitsubishi Electric UK (1984–96); және Whitehead Mann (1984–2000) төрағалығы кірді. Ол сонымен қатар Ұлттық театрдың, Британдық туристік басқарманың және Вестфилд колледжінің төрағасы болды. 1978 жылы ол рыцарь атағымен марапатталды және 1993 жылы KBE орденімен тағайындалды. Оған 1-ші дәрежелі "Құдайға арналған қазына" орденінің Ұлы кордоны (1991) (Жапония) табыс етілді.
His other appointments included the chairmanship of the Rockware Group (1971–76, and 1983–92); Bookers Engineering and Industrial Holdings (1966–70); Associated British Maltsters (1971–73); Curtis Brown (1971–76); Dawnay Day (1971–76); Mitsubishi Electric UK (1984–96); and Whitehead Mann (1984–2000). He was also chairman of the National Theatre, the British Tourist Authority and of Westfield College. He was knighted in 1978 and appointed a KBE in 1993. He was conferred with the Grand Cordon of the Order of the Sacred Treasure 1st Class (1991) (Japan).
Жеке өмір
Паркер 1951 жылы дәрігер және бағбан, "Таза рақат: Романтикалық бақтың жаратылысы" атты кітап авторы Джиллиан Роу Даттонға үйленді. Олардың үш ұлы болды: Алан Паркер (қоғамдық қатынастар маманы және Save the Children Fund-тың бұрынғы бас директоры), Оливер Паркер (кинорежиссер) және Натаниел Паркер (актер), сондай-ақ бір қызы болды.
Parker married Gillian Rowe Dutton in 1951, a general practitioner and gardener who wrote The Purest of Pleasures: Creation of a Romantic Garden. The couple had three sons (Alan Parker, public relations and former chief executive of Save the Children Fund; Oliver Parker, film director; Nathaniel Parker, the actor), and a daughter.