Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1960-шы жылдарға қатысты АҚШ Әскери Әуе Күштерінің жерден ұшырылатын ядролық қанатты зымыраны
the 1960's era U. S. Air Force ground launched nuclear cruise missile
АҚШ-тың тактикалық қанатты зымыраны
US tactical cruise missile
Martin Mace – бұрынғы Martin TM 61 Matador зымыранынан дамытылған жерден ұшырылатын қанатты зымыран. Ол жердегі радиостанциялардан жаңартуларды алу қажеттілігін жойған жаңа, дербес навигациялық жүйеге ие болды, соның арқасында ол майдан шебінен әлдеқайда ұзаққа ұшуға мүмкіндік алды. Осы ұзын қашықтықты пайдалану үшін Mace, Matador-дан үлкен болды және жалпы қашықтықты ұзағырақ жүре алды. Бастапқы А үлгісі зымыранның төмен және орташа биіктікте ұшуын талап ететін жерді картаға түсіретін радиолокациялық жүйені қолданды. 1959 жылы ұқсас дәлдікті ұсынатын, бірақ биіктік шектеулері жоқ жаңа инерциялық навигациялық жүйе енгізілді. Зымыран жоғары биіктікте ұшқанда оның қашықтығы ешқандай өзгеріссіз екі есеге жуық ұлғайды. Бұл 1961 жылғы B үлгісіне әкелді, ол А үлгісінің жылдамды тіркемелерінен өзгеше, тек бекітілген ұшыру алаңдарында ғана қолданылатын. Mace сол кездегі Қорғаныс министрі Роберт Макнамараның тапсырмасымен MGM 31 Pershing зымыранымен, ал кейіннен Батыс Германия үшін қанатты зымыран ретінде BGM 109G Ground Launched Cruise Missile зымыранымен ауыстырылды. Номенклатура өзгерісі кезеңінде енгізілген бұл зымырандар бастапқыда 1963 жылға дейін «тактикалық зымыран» деп TM 76A және TM 76B деп белгіленді, содан кейін MGM 13A – Жылдамды жерден ұшырылатын зымыран және CGM 13 – Coffin жерден ұшырылатын зымыран деп аталды.
The Martin Mace was a ground launched cruise missile developed from the earlier Martin TM 61 Matador. It used a new self contained navigation system that eliminated the need to get updates from ground based radio stations, and thereby allowed it to fly further beyond the front lines. To take advantage of this longer practical range, Mace was larger than Matador and could travel a longer total distance. The original A model used a ground mapping radar system which required the missile to fly at low to medium altitudes. In 1959 a new inertial navigation system was introduced that offered similar accuracy but had no altitude limitation. By flying at higher altitudes the missile's range almost doubled with no other changes. This led to the B model of 1961, which was limited to fixed launching sites, unlike the A model's mobile trailers. Mace was replaced by the MGM 31 Pershing missile by then Secretary of Defence Robert McNamara, and later in its role as a cruise missile for West Germany, by the BGM 109G Ground Launched Cruise Missile. Introduced during a period of changing nomenclature, they were originally designated TM 76A and TM 76B for "tactical missile" until 1963, then as MGM 13A for Mobile Ground launched Missile and CGM 13 for Coffin Ground launched Missile.
Матадор
MGM 1 Matador негізінен V1 ұшқыш бомбасының жаңартылған нұсқасы болды, V1 пульсжет қозғалтқышын әлдеқайда тиімді турбожеттік қозғалтқышпен алмастырды. Бұл зымыранға әлдеқайда ұзақ қашықтықтарға ұшуға мүмкіндік берді. Сол кезде инерциялық навигациялық жүйелер (ИНС) осы қашықтықтарда қажетті дәлдікті қамтамасыз ете алмады, сондықтан Matador қарапайым автопилотты пайдаланды, ол жолында орналасқан жердегі радар станцияларынан радиоарна арқылы жіберілген түзетулермен жаңартылып отырды. Бұл жүйенің айқын кемшілігі – ол тек жердегі станциялардың белгілі бір радиусы шегіндегі нысаналарға шабуылдай алатындығы еді; зымыран соңғы қадамдарына жеткен сайын дәлдігі төмендеп, қателіктері арта түсетін. Бұл оны майданға жақын нысаналарға, мысалы әскерлердің шоғырлану орындарына шабуыл жасау үшін пайдалы болғанымен, майданнан тыс жердегі маңызды нысаналар, мысалы әуе базалары, тиімді шабуылға қол жеткізу үшін тым алыс болуы мүмкін еді. Сонымен қатар, жүйе қарсы жақтан кедергіге ұшырауымен қатар, радио байланыс қабылдауында да қиындықтар туындауы мүмкін еді.
The MGM 1 Matador was essentially an updated version of the V 1 flying bomb, replacing the V 1's pulsejet with a much more efficient turbojet engine. This allowed the missile to travel much longer distances. At the time, inertial navigation systems (INS) could not provide the desired accuracy at these longer distances, so Matador used a simple autopilot that was updated with corrections radioed to it from ground based radar stations spread along its path. This system had the obvious disadvantage that it could only attack targets within a certain range of the ground based stations; as the missile continued on its last path it would grow increasingly inaccurate. While this made it useful for attacks against targets near the front, like troop concentrations, it meant more important targets beyond the front, like airbases, might be too far to effectively attack. It also meant the system was subject to enemy jamming as well as more mundane issues with radio reception.
А-қаптамасы
1950 жылдардың басында Goodyear Aircraft Corporation компаниясы ATRAN (Автоматты жер бедерін тану және навигация) навигациялық жүйесін әзірлеуді бастады. Бұл радармен жабдықталған ұшақтың ұшу жолындағы маңызды нүктелерде радарлық дисплейдің суреттерін түсіруге негізделген. Фотосуреттер 35 мм-лік кинокамера арқылы белгілі бір уақыт интервалымен автоматты түрде түсірілді. Содан кейін фильм, дәл осындай радар жүйесімен жабдықталған зымыранға орналастырылды. Радар дисплейінің алдында фильм кадрлар бойынша жылжып, жарық шығару максималды болатын сәтте тоқтатылды. Бұл фильмнің дисплеймен ең жақын сәйкес келетін орнын көрсетті. Фильмнің бұл сәттегі бұрышы зымыранның алдын ала жоспарланған бағытына оралу үшін қандай бағытта бұрылу керектігін анықтады. ATRAN-ның артықшылығы – оның максималды қашықтығына немесе қарсы әрекет етуге шектеуі болмады, теориялық тұрғыдан алғанда, зымыранның қашықтығындағы кез келген нысананы жоюға болатын. Бірақ, оның маңызды кемшілігі – радио жүйесінен айырмашылығы, ол тек алдын ала таңдалған нысаналарға ғана шабуылдай алатын. Кез келген зымыранды фильмді ауыстыру арқылы белгілі бір нысанаға бағыттауға болады, бірақ жағдай туғандағы нысаналарға, егер олар қолданыстағы маршрут бойында болмаса, шабуыл жасау мүмкін емес еді. Сонымен қатар, радарлық суретті ұшу алдындағы суретпен салыстырғандықтан, бейбіт уақыттағы шекарадан тыс жерлерді картаға түсіру қиын болды. Бұл мәселе кейіннен топографиялық карталарға негізделген шағын модельдерді пайдаланып, кез келген ұшу үшін фильмдер жасау әдісімен шешілді, бұл зымыранға алдын ала ұшуға болмайтын маршруттарды ұшып өтуге мүмкіндік берді. ATRAN жүйесі 1952 жылдың тамызынан бастап Matador зымыранына тәжірибелік түрде орнатылды. Бұл 1954 жылдың маусымында бастапқыда TM 61B Matador B деп аталған өндіріс келісімшартына әкелді. Зымыранның ұшу қашықтығын арттыру үшін Matador-дың фюзеляжы ұзартылып, көбірек отын сыйымдылығы жасалды, ал қанаттары қысқартылды. Жалпы салмағы артты және қашықтығы ұлғайды. Көшкіштігін арттыру үшін Martin компаниясы Mace зымыранының қанаттарын тасымалдау үшін бүктелетіндей етіп жасады, ал Matador зымыранының қанаттары бөлек тасымалданып, ұшу алдында бекітілді. Ұшу сынақтары 1956 жылы басталды, ал зымыран 1958 жылдың басында жаңа атауын алды. 1959 жылы АҚШ Әскери-әуе күштері "Mace "A" зымырасын Батыс Германиядағы Сембах әуе базасында орналастырды. 38-тактикалық зымыран қанатының жанындағы Сембах және Хан әуе базаларында жалпы 6 белсенді зымыран эскадрильясы "Mace "A" зымырасымен жабдықталды. Оңтүстік Кореяда 58-тактикалық зымыран тобы 1959 жылдың қаңтарында 60 TM 61 зымырасымен жауынгерлік дайындыққа келді. 1961 жылдың желтоқсанында 498-ші тактикалық зымыран тобы Окинавадағы жартылай қатаң нысандарда орналасқаннан кейін бірнеше ай өткен соң, 1962 жылдың наурыз айында ол жұмысын тоқтатты.
In the early 1950s, Goodyear Aircraft Corporation began the development of the ATRAN (Automatic Terrain Recognition And Navigation) navigation system. This was based on taking photographs of a radar display at key points along the flight path of a radar equipped aircraft. The photographs were automatically taken at timed intervals using a 35mm film movie camera. The film was then placed in the missile, which was equipped with the same radar system. At timed intervals, the movie would advance a frame while being moved horizontally across the radar display. At some point during the movement, the light output is maximized, indicating the position where the film most closely matches the display. The angle of the film at that instant indicates the direction the missile needs to turn to return to its pre planned route. ATRAN had the advantage that it was not subject to a maximum range or jamming issues, and in theory, could attack any target within range of the missile. It had the significant disadvantage that it could only attack pre selected targets, unlike the radio system which would be directed at any target at any time. Any particular missile could be directed at a selected target by changing the film, but targets of opportunity could not be attacked unless they happened to lie along an existing path. Moreover, as the system compared the radar image to one made prior to flight, it was difficult to make maps much beyond the peacetime borders. This was later addressed by developing a method that used small models based on topographical maps to produce the films for any given flight, allowing the missile to follow paths that could not be pre flown. The ATRAN system was experimentally fit to a Matador beginning in August 1952. This led to a production contract in June 1954 for what was initially known as TM 61B Matador B. To take advantage of the potential range, Matador was modified with a longer fuselage to hold more fuel and modified the wings to be shorter. All up weight increased to and range increased to To enhance mobility, Martin designed the Mace's wings to fold for transport, whereas the Matador's wings were transported separately and then bolted on for flight. Flight testing began in 1956, and the missile received its new name in early 1958. USAF deployed the Mace "A" in West Germany in 1959 at Sembach Air Base, where it briefly served alongside the Matador before the latter was phased out of service in 1962. A total of 6 active missile squadrons were eventually equipped with the Mace "A" at Sembach Air Base and Hahn Air Base under the 38th Tactical Missile Wing. In South Korea, the 58th Tactical Missile Group became combat ready with 60 TM 61s in January 1959. It ceased operations in March 1962, a few months after the 498th Tactical Missile Group in December 1961 took up positions in semi hardened sites on Okinawa.
Б-кеңес
Бағыттауыш жүйелердің қарқынды дамуы АТРАН-ды жылдам ескіртіп жіберді. 1959 жылы ATRAN-ды AC Spark Plug AChiever INS-пен алмастыратын өзгертілген нұсқа TM 76B ретінде әзірленді. Басты артықшылығы – ATRAN радар жүйесі зымыран алдындағы көкжиекті сканерлегендіктен, жеткілікті вертикальді рельеф жасау үшін төмен биіктікте ұшуға мәжбүр болды. Таза INS жүйесіне көшу арқылы биіктік шектеулері жойылды және биік ұшу арқасында қашықтық басқа өзгерістерсіз артты. INS тәсілінің кемшілігі – ол ұшыру нүктесінің нақты координаттарын қажет етеді, сондықтан жүйе енді жылдамдылыққа ие болмады. Осының салдарынан "B" модельдері нығайтылған "көміршекті" типтегі ұшыру құрылғыларынан ұшырылды. TM 76B-нің алғашқы сынақ ұшырылымы 1960 жылдың 11 шілдесінде өтті. Mace "B" зымырандары 1961 жылы Окинаваға орналастырылды және Еуропа мен Тынық мұхитында қолданыста болды. TM 76B/CGM 13C эскадрильясының екеуі 1969 жылдың желтоқсанына дейін USAFE құрамында активті қызметте болды. Қызметтен алынғаннан кейін, кейбір зымырандар олардың өлшемі мен мүмкіндіктері ұшқышсыз ұшақтарға ұқсас болғандықтан, мақсаттық ұшақ ретінде пайдаланылды.
Rapid development in guidance systems quickly rendered ATRAN obsolete. In 1959, a modified version replacing ATRAN with the AC Spark Plug AChiever INS was developed as TM 76B. A major advantage was that the ATRAN radar system scanned the horizon in front of the missile and thus had to fly at low altitudes in order to produce enough vertical relief. By moving to a pure INS, there was no longer any limitation on altitude and by flying higher the range increased to about with no other changes. The downside to the INS approach is that it requires an accurate survey of the launch point, so the system could no longer be mobile. This led to the B models being launched from hardened "coffin" launchers. The first TM 76B launch was on 11 July 1960. Mace "B" missiles began were first deployed to Okinawa in 1961 and remained operational in Europe and the Pacific. The two squadrons of TM 76B/CGM 13C continued on active duty in USAFE until December 1969. After being taken offline, some missiles were used as target drones because their size and performance resembled crewed aircraft.