Джеймс Эрскин, Лорд Грейндж: Өмірбаяны мен қызметі

Кіріспе

Джеймс Эрскин, лорд Грендж (1679, 20 қаңтар 1754) – шотландтық адвокат, судья және саясаткер. Ол Лорд-Сот Клеркінің және Әділет судьясының қызметін атқарды.

Өмір

Мар графы Чарльз Эрскиннің ұлы, әйелі леди Мэри, Джордж Маулдің, 2-ші Пэнмюр графының үлкен қызы, сондай-ақ 6-шы Мар графы Джон Эрскиннің інісі болды. Адвокаттық білім алған ол 18 қазан 1706 жылы судья болып тағайындалды. Сол жылдың 6 маусымында Дэвид Хоум, Лорд Кроцеригтің орнына Лорд-юстициар болып тағайындалып, Лорд Грейндж атағын алды. 1710 жылдың 27 шілдесінде ол Ормистонның Адам Кокбернінен Лорд-юстициарлық қызметін мұраға алды. Ол 1715 жылғы якобит көтерілісіне қатыспады, бірақ кейде якобиттермен байланыста болғанына күмән жоқ; алайда, оның діндарлығымен және пресвитериандарға деген ықыласымен танылды. 1724 жылы ол және Дэвид Эрскин, Лорд Дан үкіметтен Мар графының титулын сатып алды, оны дереу қайта ұйымдастырып, сатты. Оның әйелі Рейчел Чизли күйеуіне сенімсіздікпен қарады, және бірнеше жылғы бақытсыздықтан кейін Грейндж оны құпия түрде ұрлау жоспарын жасады. 1732 жылдың қаңтар айында ол Эдинбургтен Монах аралдарына жасырын түрде әкетілді, онда екі жыл тұрды, содан кейін Сент-Килдадағы Хиртаға жеткізілді, онда шамамен он жыл өмір сүрді. Одан кейін оны Сазерлендтегі Ассинтке, содан соң Скайға алып кетті. Оның қайтыс болғанын көрсету үшін оның қорымдық рәсімі көпшілік алдында өткізілді, бірақ ол 1745 жылдың мамырына дейін тірі қалды. Осы орайда, 1734 жылы Грейндж Сессия және Юстициарлық соттағы лауазымдарынан бас тартып, Парламент мүшесі болды, онда ол сэр Роберт Уолполға қарсы күресті. Шотландияның мемлекеттік хатшысы болып тағайындалуына үміттері сәтсіз аяқталды. Парламенттен кеткеннен кейін ол қысқа мерзімге адвокаттық практикаға оралды. Эрскин 1735 жылғы Сиқыршылық заңына қарсы болды, бұл заң бұрынғы заңдардан айырмашылығы, сиқыршылардың бар екеніне және шайтанмен келісім жасағанына сенбеді, керісінше, сиқыршылықпен айналысамын деп мәлімдеген әркімнің алдау мақсатымен әрекет ететінін жобалады. Заңға қарсылық білдірген жалғыз тұлға Эрскин болды. Эрскин сиқыршылықтың бар екеніне ғана емес, сонымен қатар "шотландтың саяси және діни көзқарастарына" терең байланысты және оны заңға қарсы шығуға итермелеген сенімдерге ие болды. Оның заңға қарсылығы Парламент мүшелері арасында "ақылдан адасқанға жақын эксцентрик" ретінде көрінді, ал саяси қарсыластары оны оған қарсы пайдаланды; оның ең қатал сыншыларының бірі, сол кезде елдің де-факто премьер-министрі болған Роберт Уолпол, оның заңға ұятты қарсылығының нәтижесінде Эрскинді енді саяси қауіп деп санамайтынын мәлімдеді. Оның Эдинбургтегі сарайы Корольдік жолдан шығысқа қарай Ниддри Уиндте (кейін Ниддри көшесімен ауыстырылды) орналасқан. Ол 1754 жылдың 20 қаңтарында Лондонда 75 жасында қайтыс болды.

The son of Charles Erskine, Earl of Mar, by his spouse Lady Mary, eldest daughter of George Maule, 2nd Earl of Panmure, he was also brother of John Erskine, 6th Earl of Mar. Educated as an advocate, he was raised to the bench on 18 October 1706. He was nominated a Lord of Justiciary in place of David Home, Lord Crocerig on 6 June the same year, and took the title Lord Grange. On 27 July 1710 he succeeded Adam Cockburn of Ormiston as Lord Justice Clerk. He took no part in the Jacobite rising of 1715, although there is little doubt that at times he was in communication with the Jacobites; but was rather known for his piety and for his sympathy with the Presbyterians. In 1724 he, and David Erskine, Lord Dun purchased the forfeited Earldom of Mar from the government, which they promptly reorganised, and sold off. His wife, Rachel Chiesley, suspected her husband of infidelity, and after some years of unhappiness Grange arranged a plan for her abduction. In January 1732 she was taken in secret from Edinburgh to the Monach Islands for two years, thence Hirta in St Kilda, where she remained for about ten years. From there, she was taken to Assynt in Sutherland, and finally to Skye. To complete the idea that she was dead her funeral was publicly celebrated, but she survived until May 1745. Meanwhile, in 1734 Grange resigned his offices in the Court of Session and Justiciary, and became a Member of Parliament where he was a bitter opponent of Sir Robert Walpole. His objective of being appointed Secretary of State for Scotland was a failure. For a short time after leaving parliament he returned to the Bar. Erskine stood in opposition to the Witchcraft Act 1735, which – unlike previous laws – did not assume that witches actually existed and made pacts with Satan, but rather assumed that anyone who claimed to be actually practising witchcraft was a cheater seeking to defraud people. The only figure to offer significant opposition to the Act was Erskine. Erskine not only fervently believed in the existence of witchcraft, but, it has been argued, also held beliefs that were deeply rooted in "Scottish political and religious considerations" and which caused him to reject the Act. His objection to the Act "marked him out as an eccentric verging on the insane" among Members of Parliament, and in turn his political opponents would use it against him; one of his staunchest critics, Robert Walpole, who was then the de facto Prime Minister of the country, allegedly stating that he no longer considered Erskine to be a serious political threat as a result of his embarrassing opposition to the Act. His Edinburgh mansion was on the east side of Niddry Wynd (later replaced by Niddry Street) off the Royal Mile. He died in London on 20 January 1754, aged 75 years.

Отбасы

Ол 1689 жылы Джордж Локхарт, Карнуэт лордын өлтірген Джон Числидің қызы Рейчел Числиге үйленді. Рейчел содан кейін оның емісі Роберт Числи, Эдинбургтің лорд-провосты тәрбиеледі. Рейчелге оның емілері Роберт пен Джеймске Дариен жобасында жоғалтқан байлықтары үшін төленген мүлік мұра болып келді, бірақ олар 1707 жылғы Одақ актісінде қайтыс болғаннан кейін өтемақы алды.

Көркем шығармаларда

Джеймс Эрскин, лорд Грейндж, Эндрю Драммондтың фантастикалық романының кейіпкері болып табылады. "Леди Грейнджтің қамауда болуы туралы кітаптар" (2016).