Солтүстік Америкадағы жауапкершіліксіз мүліктерді басқарушы мекемесі
Office of Alien Property Custodian
АҚШ-тағы бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстардағы «Дұшпан мүлігінің сақтаушысы» кеңсесі туралы мақала. Дүшпанға тиесілі мүлікті басқару және сату. 🇺🇸⚔️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың бұрынғы мемлекеттік агенттігі
Former U. S. government agency
Шетелдік мүлік сақтаушысы кеңсесі – Бірінші дүниежүзілік соғыс және Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңдерінде АҚШ-тың жауларына тиесілі мүлікті сақтаумен айналысқан АҚШ үкіметінің құрамындағы кеңсе. Бұл кеңсе 1917 жылы «Жаумен сауда» заңына (TWEA) сәйкес, 2729 А атқарушы бұйрығымен құрылды, мақсаты – «АҚШ-та және оның иелігіндегі жауға тиесілі мүлікті басқару және оны иесіз ету».
The Office of Alien Property Custodian was an office within the government of the United States during World War I and again during World War II, serving as a custodian to property that belonged to US enemies. The office was created in 1917 by Executive Order 2729 A under the Trading with the Enemy Act of 1917 (TWEA) in order to "assume control and dispose of enemy owned property in the United States and its possessions."
Тарих
ТВЭА-ның 6-тармағы президентке "шетелдік мүлікті сақтаушы" (APC) деп аталатын лауазымды адамды тағайындауға уәкілеттік берді, ол "жаудың немесе жаудың одақтасының" АҚШ-тағы барлық ақшасы мен мүлкі үшін жауапты. ТВЭА бастапқыда Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде "соғысып жатқан елдер арасында белгілі бір бизнес түрлерін сақтық шаралары мен шектеулермен жүргізуге мүмкіндік беру және соғыс аяқталғанға дейін осы елдегі жаулар мен олардың одақтастарының мүліктері мен мүлік құқықтарын күтіп-бағу және басқару" үшін қабылданды. 1917 жылдың қазанында АҚШ Әділет департаментінің құрамында құрылған Шетелдік мүлікті сақтаушы кеңсесі (OAPC) 1934 жылы таратылды және оның функциялары Әділет департаментінің талаптар бөліміндегі Шетелдік мүлік бюросына (APB) жүктелді. 1941 жылдың 9 желтоқсанында АПБ Әділет департаментінде Шетелдік мүлік бөлімімен (APD) алмастырылды. APD 1942 жылы таратылып, оның функциялары Төтенше жағдайларды басқару кеңсесінің құрамындағы Шетелдік мүлікті сақтау кеңсесіне (APC) берілді. APC 1946 жылы таратылып, оның функциялары Әділет департаментінің Шетелдік мүлік кеңсесіне берілді. Ол 1966 жылы таратылып, шетелдік активтерді бақылауға қатысты функциялардың көп бөлігі АҚШ Қазынашылық департаментіндегі Шетелдік активтерді бақылау кеңсесіне (OFAC) берілді.
Sec. 6 of TWEA authorized the president to appoint an official known as the "alien property custodian" (APC) who is responsible for "receiv[ing,] hold[ing], administer[ing], and account[ing] for" "all money and property in the United States due or belonging to an enemy, or ally of enemy ." TWEA was originally enacted during World War I "to permit, under careful safeguards and restrictions, certain kinds of business to be carried on "among warring nations, and to "provid[e] for the care and administration of the property and property rights of enemies and their allies in this country pending the war." Created in October 1917 within the United States Department of Justice, the Office of Alien Property Custodian (OAPC) ceased to exist in 1934 and its functions were delegated to the Alien Property Bureau (APB) in the Claims Division of the Department of Justice. On December 9, 1941, the APB was superseded in the Justice Department by the Alien Property Division (APD). The APD was abolished in 1942 and its functions were passed along to the Office of Alien Property Custodian (APC) within the Office of Emergency Management. APC was abolished in 1946 and its functions were transferred to the Office of Alien Property, Department of Justice. It was abolished in 1966 and most of the functions related to foreign assets control were passed to the Office of Foreign Assets Control (OFAC) in the United States Department of the Treasury.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Президент Вудро Вильсон 1917 жылғы қазан айында саяси одақтасы және бұрынғы конгрессмен А. Митчелл Палмерді шетелдік мүлікті сақтаушы (Alien Property Custodian) етіп тағайындады. Палмер бұл лауазымды 1917 жылдың 22 қазанынан 1919 жылдың 4 наурызына дейін атқарды. Соғыс кезеңіндегі үкіметтік шенеунік ретінде, сақтаушының міндетіне АҚШ-тағы жау мүлігін тәркілеу, басқару және кейде сату кірді. Палмер соғысқа кедергі келтіруі мүмкін мүлікті де бақылауға алуға құқылы болды, оның ішінде қылмыс жасады немесе жасаған жоққа қарамастан, интернаттағы иммигранттарға тиесілі барлық мүлікті де қамтыды. Палмердің құқық және банк саласындағы тәжірибесі, партиялық адалдығы және саяси қолдауды жақсы білуі оны осы лауазымға лайықты етті. Палмер басшылығымен сақтаушы жүздеген қызметкерді жұмысқа алды.
President Woodrow Wilson appointed A. Mitchell Palmer, a political ally and former Congressman, Alien Property Custodian in October 1917. Palmer held the position from October 22, 1917 until March 4, 1919. A wartime government official, the Custodian had responsibility for the seizure, administration, and sometimes the sale of enemy property in the United States. Palmer was also allowed to take control of property that might hinder the war effort, including all property belonging to interned immigrants, whether they had been charged with a crime or not. Palmer's background in law and banking qualified him for the position, along with his party loyalty and intimate knowledge of political patronage. Under Palmer's leadership, the Custodian employed hundreds of officials.
Қамауға алынған активтер
Қамқоршы бақылаған активтердің көлемі келесі жылға дейін толық анықталмады. 1918 жылдың қаңтар айында «Нью-Йорк таймс» газеті Палмердің ұйымының «әлемдегі ең ірі сенімдік мекемеге, түрлі бизнес кәсіпорындарының директорына, детективтік агенттікке және әділдік сотына» айналғанын жазды. 1918 жылдың соңында Палмер өзінің жарты миллиард долларлық активтері бар шамамен 30 мыңға жуық трасты басқарып отырғанын мәлімдеді. Оның есебінше, тағы 9 мың траст, құны 300 миллион долларға жуық, бағалануын күтіп тұр. Аталған кәсіпорындардың көпшілігі соғысқа қажетті материалдарды өндірді, мысалы, дәрі-дәрмек, жарылғыш заттарға глицерин, газ маскаларына арналған көмір. Басқаларына кен өндіру, сыра қайнату және газет басылымы кірді. Палмер банк ісінде тәжірибелі мамандардан команда құрды, сондай-ақ жасырын активтерді іздеу үшін тергеу бюросын ұйымдастырды. Жоғары лауазымдардан басқа, ол жұмыс орындарын ынтамақ ретінде таратты. Мысалы, ол Демократиялық Ұлттық Комитетінің бір мүшесін тоқыма фабрикасының кеңесшісі, ал екіншісін кеме жүргізу компаниясының вице-президенті етіп тағайындады. Ол «Американың неміс сыра қайнатушылары, АҚШ сыра қайнатушылар қауымдастығымен бірігіп» «ірі газетті сатып алуға» және «мемлекеттік және ұлттық үкіметті бақылауға» тырысқанын, жалпы алғанда «ұлттыққа адал емес» екенін және «немісшілдік көзқарастары» бар екенін айтты. Палмер соғыс кезінде әйелі Еуропада қалып қойған марқұм Адольф Буштың мүлкін тәркілеуді қалап, басқа сыра қайнатушы Джордж Эрреттің мүлкін тәркілеуге қол жеткізді. Оренштейн мен Коппель компаниясының, Бош Магнито компаниясының, Гамбург-Америка кеме жүргізу компаниясының, Неміс-Америкалық ағаш компаниясының, «Нью-Йорк ивнинг мейл» газетінің, сондай-ақ жиырма неміс сақтандыру компаниясының активтері тәркіленді.
The size of the assets the Custodian controlled only became clear over the next year. In January 1918, The New York Times wrote that Palmer's organization turned into "the biggest trust institution in the world, a director of vast business enterprises of varied nature, a detective agency, and a court of equity." Late in 1918, Palmer reported he was managing almost 30,000 trusts with assets worth half a billion dollars. He estimated that another 9,000 trusts worth $300,000,000 awaited evaluation. Many of the enterprises in question produced materials significant to the war effort, such as medicines, glycerin for explosives, charcoal for gas masks. Others included mines, brewing, and newspaper publishing. Palmer built a team of professionals with banking expertise as well as an investigative bureau to track down well hidden assets. Below the top level positions, he distributed jobs as patronage. For example, he appointed one of his fellow members of the Democratic National Committee to serve as counsel for a textile company and another the vice president of a shipping line. He stated that "German brewers of America, in association with the United States Brewers' Association" had attempted "to buy a great newspaper" and "control the government of State and Nation", had generally been "unpatriotic", and had "pro German sympathies". Palmer wanted to seize the estate of the late Adolphus Busch, whose wife was stranded in Europe during the war, and succeeded in seizing the property of another brewer, George Ehret. The assets of the Orenstein & Koppel Company, the Bosch Magneto Company, the Hamburg American Shipping Line, the German American Lumber Company, the New York Evening Mail, as well as twenty German insurance companies, were seized.
Конфискацияланған мүлікті иеліктен шығару
Палмердің айтуынша, шетелдік мүлікті сақтаушы "елдегі ең ірі жалпы дүкенді" ұстаған. Ол 1933 жылдың наурыз айына дейін белсенсіз күйде болды, содан кейін Франклин Д. Рузвельт 1933 жылғы бір апталық банк демалысын енгізу үшін оны қолданды.
Palmer said that the alien property custodian kept "the biggest general store in the country." It stayed dormant until March 1933, when Franklin D. Roosevelt invoked it to enforce a week long Bank Holiday of 1933.
Сын-пікірлер мен жауаптар
Палмердің және оның ізбасарларының, әсіресе Томас В. Миллердің, кейінірек сын-таластары олардың тағайындалуларының заңдылығына немесе саяси байланыстарының алған табысына емес, жау активтерін сатуға бағытталды. Сақтандыру шаралары болғанмен, бәсекелестік сауда-саттыққа қатысушылардың барлығынан ақпаратты жасырып, аукционды бұрмалағанда мәні болмады. Палмердің тікелей пайда табуына қатысты мәліметтер көп жылдар бойына ашылды, бірақ оның айыпталуына жеткілікті дәлел табылмады. Дегенмен, Томас В. Миллер пара алған кезде ұсталды және 50 000 доллар көлеміндегі пара үшін түрмеге жабылды. Палмер тәркіленген активтерді сату құқығын өзінің кеңсесінде сақтау үшін сәтті күш-жігер жұмсады. Ол соғыстан кейін Германияның өнеркәсіптік кеңеюіне кедергі келтіретініне уәде берді. Германияның жеңіліске ұшырауы анық болған кезде де Палмер американдық өнеркәсіпті неміс инвестицияларынан тәуелсіз ету мақсатымен күресін жалғастырды, мысалы, 1919 жылдың көктемінде металлургия саласындағы тәркіленген активтерді ірі саудаға шығарды. Ол заңгерлер алдында сөйлеген сөзінде бұл мәселені былай түсіндірді: «Соғыс уақытындағы билік – әрбір тәуелсіз мемлекетке туа біткен қажеттілік. Бұл – өзін-өзі сақтау билігі және бұл биліктің шектері тек төтенше жағдайдың ауқымымен ғана анықталады». Бұл шаралар 1917 жылғы «Дұшпанмен сауда жасау туралы» және 1941 жылғы 18 желтоқсандағы «Бірінші соғыс уақытындағы билік туралы» заңдарға сәйкес Төтенше жағдайларды басқару жөніндегі басқарма шеңберінде жүзеге асырылды. 1942 жылдың 21 сәуірінде жарияланған жарлық бойынша, Әділет министрлігінің шетелдік мүлікті басқару бөлімінің функциялары, қызметкерлері және мүлігі оған берілді. Ол бұрынғы банкир және Федералдық сақтандыру корпорациясының төрағасы Лео Кроулиді ПКК-нің басшысы етіп тағайындады. Соғыс жылдарында ПКК жылжымайтын мүлік, бизнес кәсіпорындары, кемелер және зияткерлік меншік нысандарынан – сауда белгілерінен, авторлық құқықтардан, патенттерден және күтіліп жатқан патенттік өтініштерден тұратын жау мүлігінің кең портфелін жинады. 1943 жылы Нью-Йорк қонақ үйінде Никола Тесла қайтыс болғаннан кейін, Күзетші Тесланың көптеген жұмыстарын оның қонақ үй бөлмесінен тәркіледі, тіпті Тесла американдық азамат болғанына қарамастан. 1947 жылы Бас прокурордың көмекшісі Дэвид Л. Базелон 9788 жарлығына сәйкес жүзеге асырылған қайта ұйымдастыру нәтижесінде Шетелдік мүлік кеңсесінің басшысы болды. Ол 1949 жылдың 21 қазанында президент Гарри С. Трумэннан Колумбия округінің апелляциялық сотының мүшесі қызметіне тағайындалғанға дейін бұл лауазымда қалды. Сотқа отыру алдында Рузвельт әкімшілігінің маңызды тұлғасы Гарольд Л. Айкс Базелонның Шетелдік мүлік кеңсесінің басшысы ретіндегі қызметі Сенатта тергеу жүргізуге негіз болатынын, бірақ мұндай тергеу болмайтынын болжады. Екінші дүниежүзілік соғыста Шетелдік мүлік сақтаушысының иелігінде Адольф Гитлердің «Менің күресім» кітабының авторлық құқығы болды, яғни Гитлер кітаптың АҚШ-тағы сатылымынан түскен авторлық гонорардың ешқайсысын алмады, ол 1945 жылға қарай 20 580 долларды құрады.
Later criticism of Palmer's and his successors performance, especially Thomas W. Miller's, focused less on legality of their appointments or the fees earned by political cronies but on sales of enemy assets. There were safeguards in place, but competitive bidding meant nothing when an auction was rigged by withholding information from all participants. More revelations took years to surface and the connections between Palmer and direct profits proved too tenuous to support his indictment. However, Thomas W. Miller was caught in the act and served jail time for taking a $50,000 bribe. Palmer successfully campaigned to keep the powers to sell confiscated assets within the office of custodian. He promised to hinder Germany's industrial expansion after the war. Even when Germany was facing an inevitable defeat, Palmer insisted on continuing his crusade to make American industry independent of German investment, with major sales of the seized assets in the metals industry in the spring of 1919, for example. He offered his rationale in a speech to an audience of lawyers: "The war power is of necessity an inherent power in every sovereign nation. It is the power of self preservation and that power has no limits other than the extent of the emergency." within the Office for Emergency Management under authority of the Trading with the Enemy Act of 1917 and the First War Powers Act of December 18, 1941. On April 21, 1942 an Executive order subsequently transferred to it the functions, personnel, and property of the Alien Property Division of the Department of Justice. He appointed Leo Crowley, a former banker and chair of the Federal Deposit Insurance Corporation as APC. During the war the APC amassed a vast portfolio of enemy property including real estate, business enterprises, ships and intellectual property in the form of trademarks, copyrights, patents and pending patent applications. Following Nikola Tesla's death at the New Yorker Hotel in 1943, the Custodian seized much of Tesla's work from his hotel room even though Tesla was an American citizen. In 1947, Assistant Attorney General David L. Bazelon took over as head of the Office of Alien Property, as a result of the reorganization in Executive Order 9788. He remained in this post until he received a recess appointment from President Harry S. Truman on October 21, 1949, to a new seat on the United States Court of Appeals for the District of Columbia Circuit. Before he was seated on the bench, Harold L. Ickes, a key figure in the Roosevelt administration, indicated that Bazelon's activities as head of the Office of Alien Property warranted a Senate investigation but predicted none would be forthcoming. Among the assets held by the Alien Property Custodian in WWII was the copyright for Adolf Hitler's book Mein Kampf, meaning that Hitler got none of the royalties from the book's sales in the United States, totaling $20,580 by 1945.
1950 жылдар
1953 жылы президент Дуайт Эйзенхауэр Далас Таунсендті АҚШ Бас прокурорының көмекшісі етіп тағайындады, ол 1960 жылға дейін Әділет министрлігінің шетелдік мүлік кеңсесін басқарды. Таунсенд Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тәркіленген жау мүлкі мен активтерін бақылауды жүзеге асырды. 1957 жылы АҚШ кіші комитеті алдында куәлік берген Таунсенд, тәркіленген жау мүлкінің 10 пайызын қайтарудың жеткілікті екенін айтты. "Неміс және жапон мүлкінің барлығын қайтарудың ең әділетсіз жағы – ол ірі жау корпорацияларына, өнеркәсіпшілеріне және олардың агенттеріне үлкен пайда әкелер еді, олардың көпшілігі Германия мен Жапонияның бұрынғы үкіметтерінің милитаристік және агрессивті саясатын жақтаған", - деді ол сенаторларға.
In 1953, President Dwight Eisenhower appointed Dallas Townsend Sr. Assistant United States Attorney General, heading the Justice Department's Alien Property Office, an office he held until 1960. Townsend supervised the seizure of enemy property and assets that had been seized during World War II. Testifying before a U. S. Subcommittee in 1957, Townsend argued that a return of 10% of seized enemy property was a sufficient amount. "One of the most unfair aspects of a general return of all German and Japanese property is that it would donate huge windfalls to large enemy corporations, industrialists and their agents, many of whom were strong supporters of the militaristic and aggressive policies of the former Governments of Germany and Japan," he told Senators.