Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі Луи Жан Франсуа Лагренье (Лагренье Л'айнэ, Лагренье Үлкен) (30 желтоқсан 1724 – 19 маусым 1805) – француз рококо стиліндегі суретші және Карл ван Лоодың шәкірті. Ол 1749 жылы сурет салу бойынша Римнің Гран-приін жеңіп алды және 1755 жылы Корольдік сурет және мүсін академиясының мүшесі болып сайланды. Оның кіші інісі Жан Жак Лагренье де суретші болған.
French painter
Louis Jean François Lagrenée (called Lagrenée l'aîné, Lagrenée the elder) (30 December 1724 – 19 June 1805) was a French rococo painter and student of Carle van Loo. He won the Grand Prix de Rome for painting in 1749 and was elected a member of the Académie royale de peinture et de sculpture in 1755. His younger brother Jean Jacques Lagrenée (called Lagrenée le jeune, Lagrenée the younger) was also a painter.
Өмірбаян
Ол 1724 жылдың 30 желтоқсанында Парижде дүниеге келді. Кішкентай кезінен бастап сурет салу және кескіндеме саласындағы қабілетін танытты. Жастық шағында француз корольдік академиясының шебер суретші мүшелері көпшілікке ашық (біршама төлеммен) өмірден сурет салу және өнер принциптері мен техникалары бойынша курстар ұсынды. Бұл курстар академия мүшелеріне кез келген жылы ең дарынды алты жас студентті анықтап, оларды тәрбиелеуге және «Корольдік қорғалған оқушылар мектебі» деп аталатын бағдарламаға қабылдауға мүмкіндік берді. Бұл бағдарлама үш жыл бойы студенттерді Prix de Rome байқауына дайындап, тегін оқумен және шағын стипендиямен қамтамасыз етті. Карл ван Лудың жетекшілігімен осы үш жылдық бағдарламаны таңдап, аяқтағаннан кейін, ол 1749 жылы алғашқы әрекетімен Римнің Гран-приін жеңіп алды, ол «Фараонның түсін түсіндіруші Жозеф» (қазіргі кезде жоғалған) деген картинасымен болды. Римдегі француз академиясының студенті ретінде ол «жастық шағындағы барокко кескіндемесіне деген қалыптасқан қызығушылықты» дамытты. Ең бастысы, ол Болонья мектебінен, әсіресе Гвидо Ренидің (1575–1642) және Франческо Альбанидің (1578–1660) еңбектерінен шабыт алды. Кейін ол «француз Альбаниі» (l'Albane Francais) деген лақап атқа ие болды. 1753 жылы Римнен оралғаннан кейін ол үлкен картина – «Кентавр Нессуспен Деянираның ұрлануы» (Лувр мұражайы) суретіне кірісті. 1755 жылы аяқталған бұл картина оған Патшалық академияның мүшелігіне бірауыздан қабылдануға мүмкіндік берді. Ол кезде ол бұл саланың белгілі бір тұлғасы болып есептелді. 1758 жылдың 10 шілдесінде 33 жасында 16 жасар Анна Агата Иснардқа үйленді. 55 жыл өткен соң, 19 маусымда 1805 жылы оның өлім куәлігінде олардың әлі де үйленгені жазылған.
He was born in Paris on the 30th of December 1724 and from an early age he showed promise in drawing and painting. During his youth, master painter members of the French Royal Academy offered a rolling programme of courses, open to the public (for a small fee), in life drawing and the principles and techniques of art. These courses gave academy members a chance to identify and nurture six of the most gifted young students in any given year and offer them a place on a scheme known as the École royale des élèves protégés, a scheme which offered free tuition with a small stipendfor three years, preparing students for Prix de Rome competitions. After being selected for and completing this three year programme, under the tutelage of Carle van Loo, he won the Grand Prix de Rome on his first attempt in 1749, with the painting Joseph interpreting the dreams of Pharaoh (now lost). As a student at the French Academy in Rome, he developed a "Formative if youthful fixation with Baroque painting". Above all, he was inspired by the Bolognese School, particularly by the work of Guido Reni (1575–1642) and Francesco Albani (1578–1660). Later in his career, he acquired the epithet 'the French Albani' (l'Albane Francais). After returning from Rome in 1753, he set to work on a large painting The Abduction of Deianira by the Centaur Nessus (Musée du Louvre) which, when finished in 1755, was the reception piece which earned him a membership in the Royal Academy, by a unanimous vote. By this time, he was already considered something of a celebrity. On Monday the 10th of July 1758, at the age of 33, he married 16 year old Anne Agathe Isnard. Fifty five years later, on 19 June 1805, his death certificate recorded that they were still married.
Кейінгі мансап
Оның мансабы Парижде гүлденді, ол көрнекті меценаттар мен дамып келе жатқан жаңа қаржылық қауымдастықтың мүшелері үшін көптеген тапсырыстарды орындады, сондай-ақ Париж салонының көрмелеріне үнемі қатысты. Оның айбары Ресей императрицасы Елизавета Петровнаның назарына ілікті, ол 1760 жылы оны Императорлық өнер академиясының директоры және оның бас суретшісі қызметіне тағайындады. Ресейде екі жыл қызмет еткен соң, ол Парижге оралып, Корольдік академияның профессоры-ректоры болып тағайындалды. 1781 және 1787 жылдар аралығында ол Римдегі Вилла Медичиде француз академиясының директоры ретінде жұмыс істеді. Париже соңғы рет оралғанда, ол Лувр мұражайының құрметті кураторы-директоры (әкімшілік) лауазымына тағайындалды. 1804 жылдың 15 шілдесінде Наполеон I оны Құрмет легионының рыцары етіп тағайындады. Ол келесі жылы дүние салды.
His career blossomed in Paris, by completing many commissions for eminent patrons and members of a flourishing new financial community as well as submitting regular entries to the Paris salon exhibitions. His reputation caught the attention of Elizabeth Petrovna, Empress of Russia, who, in 1760, appointed him to the offices of the director of the Imperial Academy of Arts and that of her principal court painter. After only two years in Russia, he returned to Paris to take up the appointment of professor rector at the Royal Academy. He spent the years between 1781 and 1787 at the Villa Medici in Rome, in his capacity as director of the French Academy. A final return to Paris saw him appointed to the position of honorary curator director (administration) of the Louvre museum. He was made a Knight of the Legion of Honour on the 15th of July 1804 by Napoleon I. He died the following year.